Bav dibihîze û Hizqiya qenc dike

Gava jê re tê gotin ku mala xwe saz bike, Hizqiya rûyê xwe dizivirîne ber dîwêr û ji Bavê xwe dixwaze ku bîne bîra xwe çawa meşiyaye. Panzdeh sal lê tên zêdekirin, sî wek nîşan ber bi paş ve diçe. Paşê ew qasidên Babîlê hemû xezîneyên xwe nîşan dide, û dibihîze ku wê hemû bibin wê derê.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1, 5–6, 17–18

Beş 20.

Di wan rojan de Hizqiya nexweş ket û nêzîkî mirinê bû. Pêxember Îşayayê kurê Amos hat û got: “Bavê me wiha dibêje: Mala xwe saz bike; tê bimirî, nejî.”

Hingê Hizqiya rûyê xwe zivirand ber dîwêr û ji Bavê me re dua kir: “Bavo, bîne bîra xwe ku min çawa bi dilsozî, bi dilekî temam li ber te meşiya û min tiştê qenc ê li ber çavên te kir.” Û Hizqiya bi tehlî giriya.

Berî ku Îşaya ji hewşa navîn derketibe, peyva Bavê me jê re hat:

“Vegere û ji Hizqiya, serokê gelê min re bibêje: Bavê te, Xwedayê bavê te Dawid, wiha dibêje: Min dua te bihîst û hêsirên te dîtin. Ezê te qenc bikim. Di roja sêyem de tê hilkişî mala min. Ezê panzdeh salan li jiyana te zêde bikim, te û vî bajarî ji destê padîşahê Aşûrê rizgar bikim û ji bo xatirê min û xizmetkarê min Dawid vî bajarî biparêzim.”

Îşaya got: “Nanekî hêjîran bînin.” Wan anî, danî ser pizikê, û ew qenc bû.

Hizqiya ji Îşaya pirsî: “Nîşana ku Bavê me wê min qenc bike û di roja sêyem de ezê hilkişim mala Bavê me, çi ye?”

Îşaya got: “Ji Bavê me re nîşana te ev e ku Bavê me wê soza xwe bîne cih: wê sî deh gavan here pêş, an deh gavan here paş?”

Hizqiya bersiv da: “Ji sî re hêsan e ku deh gavan dirêj bibe; na, bila deh gavan here paş.”

Loma pêxember Îşaya gazî Bavê me kir, û wî sî ew deh gavên ku li ser derenceya Axaz daketibû, vegerand.

Hizqiya pêşwaziya qasidên Babîlê dike

Di wê demê de Berodak-baladanê kurê Baladan, padîşahê Babîlê, çimkî bihîst ku ew nexweş ketiye, name û diyariyek ji Hizqiya re şand. Hizqiya pêşwaziya wan kir û hemû xezîneya xwe nîşanî wan da: zîv, zêr, baharat, zeytê baş, hemû çekxaneya xwe, her tiştê di embarên xwe de. Di qesra wî de an di hemû welatê wî de tiştek nebû ku Hizqiya nîşanî wan nedabe.

Îşaya pêxember hat ba Padîşah Hizqiya û pirsî: “Van mirovan çi gotin, û ew ji ku hatin?” Hizqiya got: “Ji welatekî dûr, ji Babîlê.”

Îşaya pirsî: “Di qesra te de wan çi dîtin?” Hizqiya bersiv da: “Her tiştê di qesra min de. Di xezîneyên min de tiştek nebû ku min nîşanî wan nedabe.”

Hingê Îşaya ji Hizqiya re got: “Peyva Bavê me bibihîze:

Roj tên ku wê her tiştê di qesra te de, her tiştê bav û kalên te heta niha berhev kirine, bar bibe Babîlê. Tiştek wê neyê hiştin, Bavê me dibêje. Hin ji kurên te yên xwe, ji nifşê te, wê werin birin ku di qesra padîşahê Babîlê de wekî xadim xizmetê bikin.”

Hizqiya got: “Peyva Bavê me ya ku te got qenc e.” Û wî difikirî: “Ma di rojên min de wê aştî û ewlehî tunebe?”

Karên din ên Hizqiya, hemû hêza wî, û ka wî çawa hewz û kort çêkir da ku avê bîne nav bajêr—ma ew di salnameya padîşahên Cihûda de nînin? Hingê Hizqiya bi bav û kalên xwe re razan, û kurê wî Menaşe li şûna wî bû padîşah.