Yoşiya li ber Bavê me rastiyê dike

Di dema tamîra perestgehê de serkahîn Pirtûka Şerîetê dibîne, û gava ew bi dengê bilind tê xwendin Yoşiya cilên xwe diçirîne. Ew dişîne ba pêxember Hulda, ya ku piştrast dike bela Bavê me wê bê, lê dibêje ku ji ber dilê wî nerm bû ewê pêşî bê veşartin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 15–17, 19–20

Beş 22.

Yoşiya, gava bû padîşah heşt salî bû, û sî û yek salan li Orşelîmê padîşahî kir. Diya wî: Yedîda keça Adaya, ji Bozqatê bû. Wî li ber çavên Bavê me rastî kir, û di hemû rêyên Dawidê bavê xwe de meşiya, ne ber bi rastê ve û ne jî ber bi çepê ve berê xwe da.

Di sala xwe ya hejdehan de, Padîşah Yoşiya Şafanê kurê Asalya yê kurê Meşûlam, nivîskar, şand mala Bavê me û got: Here ba Xîlqiyayê serkahîn û bide wî ku ew hemû wî pereyê ku hatiye mala Bavê me, yê ku dergehvanan ji gel civandiye, bihejmêre. Wê bide serkarên ku li ser karê mala Bavê me hatine danîn, û bila ew bidin karkerên li mala Bavê me yên ku zirara wê tamîr dikin. Dartraşan, avahîsazan, bênayan — û ji bo ku dar û kevirên tiraşandî bikirin û malê tamîr bikin. Ji pereyê ku ji wan re hatiye emanet kirin hesab nayê xwestin, çimkî ew bi dilsozî tev digerin.

Pirtûka Şerîetê Tê Dîtin

Xîlqiyayê serkahîn ji Şafanê nivîskar re got: “Min Pirtûka Şerîetê li mala Bavê me dît.” Wî ew da Şafan, û ew xwend. Şafanê nivîskar ji padîşah re got: “Xizmetkarên te ew pereyê ku di perestgehê de hatibû dîtin rijandin û ew dan karker û serkarên li mala Bavê me.” Şafanê nivîskar ji padîşah re got: “Xîlqiyayê kahîn tûmarek da min,” û li ber wî bi dengê bilind xwend.

Gava padîşah gotinên Pirtûka Şerîetê bihîst, cilên xwe dirandin. Padîşah ferman da Xîlqiyayê kahîn, Ahîqamê kurê Şafan, Axborê kurê Mîkaya, Şafanê nivîskar û Asayayê xizmetkarê padîşah û got: “Herin, ji bo min, ji bo gel, ji bo hemû Cihûstanê li ser gotinên vê pirtûka ku hatiye dîtin ji Bavê me bipirsin. Çimkî mezin e hêrsa Bavê me ya ku li dijî me pêdikele, ji ber ku bav û kalên me li gorî gotinên vê pirtûkê guh nedan, ku her tiştê li ser me hatiye nivîsîn pêk bînin.”

Loma Xîlqiyayê kahîn, Ahîqam, Axbor, Şafan û Asaya çûn ba Xûlda pêxembera jin, jina Şalûmê kurê Tîqwa yê kurê Harhas, parêzvanê cilan, ya ku li Beşa Duyemîn a Orşelîmê dima, û bi wê re peyivîn.

Wê ji wan re got: “Bavê me, Xwedayê Îsraêl, wiha dibêje: Ji wî mirovê ku hûn şandine ba min re bêjin: Bavê me wiha dibêje: Va ye, ez belayê tînim ser vê derê û gelê wê — hemû gotinên ku padîşahê Cihûstanê di pirtûkê de xwendine. Ji ber ku ew dest ji min berdan û li ber xwedayên din bixûr şewitandin, bi hemû karên destên xwe ez hêrs kirim, hêrsa min wê li dijî vê derê bikele û venemire.

Ji padîşahê Cihûstanê re, yê ku hûn şandine ku ji Bav bipirsin, bêjin: Bavê me, Xwedayê Îsraêl, li ser gotinên ku te bihîstine wiha dibêje:

Ji ber ku dilê te nerm bû û gava te bihîst tiştê ku min li dijî vê derê û gelê wê got — ku ew wê bibin wêranî û nifir — te xwe li ber Bav nizim kir, û cilên xwe dirandin û li ber min giriya, min jî te bihîst, Bav dibêje. Loma ezê te bidim ba bav û kalên te; tuyê bi aramî li gora xwe bêyî civandin, û çavên te wê hemû belayê ku ezê bînim ser vê derê nebînin.” Piştre wan bersiva wê ji padîşah re anîn.