Bavê me Miletan Qebûl Dike
Rexne li Petrûs tê girtin ji ber ku bi mêrên nesinetkirî re xwariye, loma ew dîtinê gav bi gav vedibêje — Bavê me ew pak kirine — û îtiraz disekinin. Li Antakyayê bawermend bi Grekan re jî diaxivin. Barnabas Şawil tîne, salekê hîn dikin, û navê Mesîhiyan li wir tê danîn.
11 1Şandî û birayên li Cihûstanê bihîstin ku miletan jî peyva Bavê me qebûl kiriye. 2Loma gava Petrûs hilkişiya Orşelîmê, yên ji partiya sinetê rexne li wî girtin, 3û gotin: “Tu çûyî cem mirovên nesinetkirî û bi wan re xwarî.”
4Lê Petrûs gav bi gav ji wan re aşkera kir û got: 5Dema ku ez li bajarê Yafayê dua dikirim, ez ketim rewşeke xewnî û dîtineke min dît: tiştekî wek çarşefeke mezin, ji çar kunciyên xwe ji ezmên dihat berdan û digihîşt min. 6Gava min bi baldarî lê nêrî, min heywanên çarling, canewarên kûvî, xişokan û teyran dîtin.
7Û min dengek bihîst ku ji min re digot: ‘Rabe, Petrûs; serjê bike û bixwe.’
8Lê min got: ‘Qet nabe, Ya Xudan; çimkî tiştekî gemar an nepak tu caran neketiye devê min.’
9Lê dengî cara duyemîn ji ezmên bersiv da: ‘Tiştê ku Bavê me pak kiriye, tu nebêje gemar.’ 10Ev sê caran bû, û her tişt dîsa ber bi ezmên ve hat hildan. 11Tam wê gavê sê mêrên ku ji Qeyseriyê ji min re hatibûn şandin, gihîştin mala ku em lê diman. 12Ruh ji min re got ku ez bi wan re biçim û tu cudahiyê çênekim. Ev şeş birayên han jî bi min re çûn, û em ketin mala wî mirovî.
13Wî ji me re got ku çawa wî milyaket di mala xwe de rawestayî dîtiye û ew dibêje: ‘Bişîne Yafayê û Şimûnê ku jê re Petrûs dibêjin bîne; 14ewê peyamekê ji te re bîne, ya ku tu bi wê rizgar bibî, tu û hemû malbata te.’ 15Gava ku min dest bi axaftinê kir, Ruhê Pîroz li ser wan daket, çawa ku di destpêkê de li ser me daketibû.
16Hingê tiştê ku Xudanê me Îsa gotibû hat bîra min: ‘Yûhenna bi avê imad kir, lê hûnê bi Ruhê Pîroz imad bibin.’ 17Heke Bavê me heman diyariya ku da me yên ku bi Xudan Îsa Mesîh bawer kiribûn, da wan jî, ez kî bûm ku pêşiya Bavê me bigirim?
18Gava wan ev bihîst, bêdeng man û pesnê Bavê me dan û gotin: “Nexwe Bavê me tobekirina ku dibe sedema jiyanê daye miletan jî.”
Malbata Bavê me li Antakyayê Mezin Dibe
19Yên ku ji ber zordestiya li ser Steyfan belav bûbûn, heta Fenîkeyê, Qibrisê û Antakyayê geriyan û ji bilî Cihûyan ji kesî re peyam negotin. 20Lê hinek ji wan—mêrên ji Qibris û Kîrînê—gihîştin Antakyayê û bi Yûnanîzimanan re jî axivîn û mizgîniya der heqê Xudan Îsa de da wan. a a v20 Yûnanîziman: mirovên ku bi Yûnanî dipeyivîn, di vê rewşê de belkî miletî bûn. 21Destê Xudanê me Îsa bi wan re bû, û gelek kesan bawer kir û berê xwe dan Xudan. 22Civîna li Orşelîmê der heqê vê de bihîst û Barnabas şand Antakyayê. 23Gava ku gihîşt, kerema Bavê me dît û şa bû, û ji hemûyan re got ku bi dilekî xurt bi Xudan ve girêdayî bimînin. 24Çimkî ew mirovekî baş bû, bi Ruhê Pîroz û baweriyê tije bû, û elaleteke mezin li Xudan zêde bû.
25Loma Barnabas çû Tarsûsê ku li Şawil bigere, 26wî ew dît û anî Antakyayê. Tevahiya salekê ew bi civînê re civiyan û elaleteke mezin hîn kirin, û li Antakyayê cara pêşîn ji şagirtan re Mesîhî hat gotin. b b v26 Navê Mesîhî wateya “yên ku yên Mesîh in” dide — cara pêşîn ku ji şopînerên Îsa bi navê wî hat gotin.
27Di van rojan de pêxember ji Orşelîmê daketin Antakyayê. 28Yek ji wan, bi navê Agabûs, rabû û bi riya Ruh pêşbînî kir ku birçîtiyeke mezinê li ser tevahiya dinyayê bê—ev di rojên Klawdiyûs de pêk hat. 29Şagirtan biryar da ku her yek li gorî karîna xwe, alîkariyê ji birayên li Cihûstanê dijîn re bişînin. 30Û wan wusa kir, û bi destê Barnabas û Şawil ew ji rihspiyan re şand.
