Hêrodês Êrîşî Civatê Dike

Hêrodês Aşop dikuje û Petrûs dixe zindanê. Milyaketekî Bavê me bi şev zincîran jê dike û dergeh ji ber xwe ve vedibin; Petrûs difikire ku xewnekê dibîne. Li civîna duayê ji keçikeke xizmetkar re tê gotin ku ew dîn e. Hêrodês, ku weke xwedê hat pesinandin, dimire.

Beş 12.

Nêzîkî wî wextî, Padîşah Hêrodês êrîşî hin kesên ku ji civatê bûn kir, da ku wan biêşîne. Wî Aşopê birayê Yûhenna bi şûr kuşt. Gava dît ku ev tişt Cihûyan kêfxweş kir, Hêrodês çû ku Petrûs jî bigire, di rojên Nanê Bêhevîrtir de. Wî ew girt, xist zindanê û da destê çar koman ên ku her yek ji çar leşkeran pêk dihat, da ku wî biparêzin, bi mebesta ku piştî Cejna Derbasbûnê wî derxe ber gel.

Petrûs di zindanê de dihat parastin, lê civatê bi coş ji Bavê me re ji bo wî dua kir. Wê şevê, berî ku Hêrodês bikare wî derxe, Petrûs di navbera du leşkeran de, bi du zincîran girêdayî, razabû; nobedarên li ber derî zindanê diparastin. Ji nişkê ve milyaketekî Bavê me li kêleka wî rawesta û ronahiyekê zindan tije kir. Wî li kêleka Petrûs da, ew hişyar kir û got: “Zû rabe.” Zincîr ji destên wî ketin. Milyaketî jê re got: “Xwe li cil bike û solên xwe bike piyên xwe.” Petrûs wisa kir. Paşê wî got: “Xirqeya xwe li xwe bipêçe û li pey min were.” Loma Petrûs derket û li pey wî çû, lê nizanibû ku karên milyaketî rast bûn—wî digot qey dîtineke wî dibîne. Gava ji nobeya yekem û ya duyem derbas bûn, gihîştin dergehê hesinî yê ku diçû bajêr, ku ew ji ber xwe ve li wan vebû. Ew derketin, di nav kolanekê re çûn û ji nişkê ve milyaketî ew terikand.

Hingê Petrûs hat ba xwe û got: “Niha ez bi rastî dizanim: Bavê me milyaketê xwe şand û ez ji destê Hêrodês û ji her tiştê ku gelê Cihûyan li bendê bûn, rizgar kirim.” Gava ev tişt fêm kir, çû mala Meryemê, diya Yûhenna yê ku jê re Marqos jî digotin, cihê ku gelek kes li wir kom bûbûn û dua dikirin. Gava Petrûs li derî dergehê xist, keçeke xizmetkar bi navê Roda hat ku bersivê bide. Gava dengê Petrûs nas kir, ew ewqas kêfxweş bû ku bê vekirina dergehî beziya hundir, da ku bibêje Petrûs li wir rawestiyaye.

Wan got: “Tu ji serê xwe çûyî.” Lê wê israr kir ku rast e. Loma wan got: “Ew milyaketê wî ye.” Lê Petrûs dom kir ku li derî bixe, û gava derî vekirin û ew dîtin, ew matmayî man. Wî bi destê xwe îşaret kir ku bêdeng bibin, û ji wan re qal kir ku Bavê me çawa ew ji zindanê derxistiye. Wî got: “Vê yekê ji Aşopê û ji birayan û xwişkan re bibêjin.” Paşê ber bi cihekî din ve çû.

Gava sibe bû, di nav leşkeran de li ser serhatiya Petrûs tevdaneke ne biçûk çêbû. Hêrodês, piştî ku li wî geriya û ew nedît, nobedar lêpirsîn û ferman da ku ew bên kuştin. Paşê ji Cihûstanê daket Qeyseriyê û li wir ma.

Bavê me Hêrodês Daxîne

Hêrodês li hember Sûr û Saydayê gelek hêrs bûbû. Ew bi hev re hatin ba wî, û piştî ku Blastûsê serkarê padîşah xistin alîyê xwe, aştî xwestin, çimkî welatê wan ji bo xwarinê bi welatê padîşah ve girêdayî bû. Di roja diyarkirî de Hêrodês cilên padîşahî li xwe kir, li ser textê padîşahiyê rûnişt û gotarek ji wan re kir. Û elaletê diqîriya: “Ev dengê xwedayekî ye, ne yê mirovekî!” Di cih de milyaketekî Bavê me ew daxist, ji ber ku wî rûmet nedaye Bavê me, û kurm ew xwarin û ew mir.

Lê peyva Bavê me berdewam kir ku mezin bibe û belav bibe. Barnabas û Şawil ji Orşelîmê vegeriyan, piştî ku karê xwe qedand, û Yûhenna yê ku jê re Marqos jî digotin, bi xwe re birin.