Bav Nîşan Dide ku Dawî Nêzîk e

Selikek ji fêkiyê havînê tê wateya gihîştinê, û dawî hatiye. Bazirganên ku bêsebr in ku Şemî biqede da ku bi pîvanên kêm xapandinê bikin, têne navkirin. Birçîbûna ku tê ne ya nan e, lê ya bihîstina gotinên Bavê me ye.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2–3, 7–14

Beş 8.

Bavê Serdest ev tişt nîşanî min da: selikek ji fêkiyê havînê.

Wî got: “Amos, tu çi dibînî?” Min got: “Selikek ji fêkiyê havînê.” Paşê Bavê me ji min re got: “Dawî ji bo gelê min Îsraêl hat; ezê êdî tu carî li wan nebihûrim.” ^a

“Di wê rojê de, stranên perestgehê wê bibin şîn,” Bavê Serdest dibêje. “Ewqas cenaze, li her derê avêtî—bêdengî!”

Guh bidin vê yekê, hûn ên ku pêlî hewcedaran dikin û belengazên welat ji holê radikin, û dibêjin: “Hîva nû kengî wê biqede, da ku em genim bifroşin? Şemî kengî wê biqede, da ku em bazara genim vekin—pîvanê biçûk û giraniyê giran dikin, û bi mêzînên sexte xapandinê dikin, belengazan bi zîv û hewcedaran bi cotek sol dikirin, û gemara genim difroşin?”

Bavê me bi serbilindiya Aqûb sond xwar: “Ezê tu carî ti ji karên wan ji bîr nekim. Ma erd ji bo vê yekê nalerize, û hemû yên ku tê de dijîn şînê nagirin? Ew hemû wê wek Nîlê rabe, bikele, û dîsa wek Nîla Misrê binixume. Di wê rojê de,” Bavê Serdest dibêje, “ezê bikim ku roj di nîvro de ava bibe û di ber ronahiya rojê de erdê tarî bikim. Ezê cejnên we bikim şîn û hemû stranên we bikim mersiyê. Ezê li ser her navtengekê cilên şînê deynim û her serî tiraş bikim. Ezê wê wek şîna kurekî yekta bikim, û dawiya wê wek rojeke tal bikim. Roj tên,” Bavê Serdest dibêje, “dema ku ezê li ser welat xela bişînim—ne xelaya nan, ne jî tîbûna avê, lê xelaya bihîstina peyvên min. Ewê ji deryayê heta deryayê bitewitin û ji bakur heta rojhilat bigerin, li peyva Bavê me digerin, lê wê peyda nekin. Di wê rojê de, keçên ciwan ên bedew û xortên ciwan wê ji tîbûnê ji xwe ve herin. Yên ku bi Gunehê Sameryayê sond dixwin, yên ku dibêjin: ‘Bi saxiya xwedayê te, Dan,’ û, ‘Bi saxiya rêya Bêer-Şebayê’—ewê bikevin, careke din ranebin.” ^b