Di Xortaniya Xwe de Wî Bîne Bîra Xwe

Di xortaniya xwe de Afirînerê xwe bîne bîra xwe, berî ku beden hêdî hêdî qels bibe, parêzvan bilerizin, pencere tarî bibin, cêr bişikê, û toz vegere erdê û ruh vegere ba Xwedê. Her tişt bêwate ye; dîsa jî, ji Xwedê bitirse û emrên wî bigire. Her kiryareke veşartî tê dîwankirin.

Beş 12.

Di rojên xortaniya xwe de Afirînerê xwe bîne bîra xwe, berî ku rojên tengahiyê bên û ew sal nêzîk bibin ku tê li ser wan bibêjî: “Ez di wan de tu xweşiyê nabînim,” berî ku roj û ronahî û heyv û stêr tarî bibin, û ewr piştî baranê vegerin; di wê rojê de ku parêzvanên malê bilerizin, û mêrên xurt bitewin, û jinên ku didin hêran bêkar bimînin çimkî hindik ji wan mane, û yên ku ji pencereyan dinêrin tarî bibin; ^a gava ku deriyên li ser kolanê bên girtin û dengê hêranê qels bibe; gava ku mirov bi dengê çûkekî rabe, û hemû keçên stranê bên nizmkirin; gava ku ew ji bilindahiyan bitirsin, û tirs di rê de bin; gava ku dara behîvê kulîlk veke, û kulî bi zehmetî xwe bikişîne, û daxwaz biqede—çimkî mirov diçe mala xwe ya herheyî, û şînkiran li kolanan digerin; berî ku benê zîvîn biqete, an tasa zêrîn bişikê, an cêr li ser kaniyê bişikê, an çerx li ser bîrê bişikê, û toz çawa ku bû vedigere erdê, û ruh vedigere ba Xwedê yê ku ew daye. Mamoste dibêje: “Her tişt bêwate ye.” “Her tişt bêwate ye.”

Hunera Mamoste

Mamoste aqilmend bû, û wî zanîn jî hînî gel kir—gelek gotinên pêşiyan kêşand, lêkolîn kir û rêz kir. Mamoste li dû gotinên xweş geriya, û tiştê ku wî nivîsî rast û durust bû. Gotinên aqilmendane wek bizmaran in; gotinên pêşiyan ên berhevkirî, wek mîxên bi xurtî lêxistî—ji aliyê Şivanek ve têne dayîn. Ji van wêdetir, kurê min, hişyar be: çêkirina gelek pirtûkan dawî nake, û xwendina pir bedenê betilîne.

Dawiya meseleyê, her tişt hat bihîstin: ji Xwedê bitirse, emrên wî bigire—ev her peywira mirov e. ^b Çimkî Xwedê wê her kiryarê bîne dadgehê, tevî her tiştê veşartî, çi baş be çi xerab.