Nanê Xwe li ser Avan
Nanê xwe li ser avan bavêje û para xwe fireh parve bike, çimkî tu nizanî çi bela wê bê. Kesê ku li bayê dinêre tu caran tov naçîne. Sibehê û êvarê biçîne, ji ronahiyê kêfê bibîne, rojên tariyê yên pêş bîne bîra xwe, û bizane ku Xwedê ciwaniyê tîne ber dadgehê.
11 1Nanê xwe li ser avan bavêje, çimkî piştî gelek rojan tê dîsa bibînî. 2Para heftan bide, an jî heta heştan, çimkî tu nizanî çi bela wê bê ser welêt. 3Heke ewr tije bin, baranê li ser erdê dirêjin; û heke darek ber bi başûrê an bakurê bikeve, li cihê ku dikeve, ew wê li wir raze. 4Kesê ku li bayê dinêre tu caran tov naçîne, û kesê ku li ewran dinihêre tu caran nadirûne.
5Çawa ku tu riya bayê nizanî, an jî çawa hestî di zikê jineke ducanî de çêdibin, wusa jî tu nikarî karê Xwedê bizanî, yê ku her tiştî çêdike.
6Sibehê tovê xwe biçîne, û êvarê bila destê te neraweste, çimkî tu nizanî kîjan wê biserkeve—ev an ew—an jî gelo herdu wekî hev wê baş bin.
Ronahî Şîrîn e
7Ronahî şîrîn e, û ji bo çavan xweş e ku rojê bibînin.
8Loma heke mirovek gelek salan bijî, bila di hemûyan de kêfxweş be; lê bila rojên tariyê bîne bîra xwe, çimkî ewê gelek bin. Her tiştê ku tê derbaz e.
9Kêfxweş be, lawê ciwan, di ciwaniya xwe de, û bila dilê te di rojên ciwaniya te de şahiyê bide te. Di riyên dilê xwe de û li gorî dîtina çavên xwe bimeşe; lê bizane ku ji bo van hemû tiştan Xwedê wê te bîne ber dadgehê.
10Loma xemgîniyê ji dilê xwe dûr bixe, û êşê ji bedena xwe bavêje, çimkî ciwanî û destpêka jiyanê derbaz in.
