Ji bo Her Tiştî Demek Heye

Her tişt demsala xwe heye, jidayîkbûn û mirin, şer û aştî, û tu kes nikare temamiya tiştê ku Xwedê kiriye bigire, tevî ku wî herheyî xistiye dilê mirov. Xerabî li cihê ku divê dadperwerî lê be rûdine. Mirov û heywan heman bêhnê distînin û heman gorê par ve dikin.

Beş 3.

Ji bo her tiştî demek heye, û ji bo her karî li bin ezmên wextek heye: demek ji bo jidayikbûnê, û demek ji bo mirinê; demek ji bo çandinê, û demek ji bo rakirina ya çandî; demek ji bo kuştinê, û demek ji bo saxkirinê; demek ji bo hilweşandinê, û demek ji bo avakirinê; demek ji bo girînê, û demek ji bo kenînê; demek ji bo şînê, û demek ji bo govendê; demek ji bo avêtina keviran, û demek ji bo berhevkirina keviran; demek ji bo hembêzkirinê, û demek ji bo dûrketina ji hembêzkirinê; demek ji bo lêgerînê, û demek ji bo windakirinê; demek ji bo parastinê, û demek ji bo avêtinê; demek ji bo dirandinê, û demek ji bo dirûtinê; demek ji bo bêdengiyê, û demek ji bo axaftinê; demek ji bo hezkirinê, û demek ji bo nefretê; demek ji bo şer, û demek ji bo aştiyê.

Ji keda xwe çi feyde ji xebatkar re heye? Min ew karê ku Xwedê daye mirovan dît, da ku ew pê mijûl bibin. Wî her tişt di dema xwe de bedew kir, û herheyî xiste dilê mirov—lê dîsa jî tu kes nikare bigihîje ya ku Xwedê ji destpêkê heta dawiyê kiriye. Ez dizanim ku ji bo wan tiştek ne çêtir e ji vê ku ew ji jiyanê kêfê bibînin û heta ku sax in qenciyê bikin. Herwiha, ku her kes bixwe, vexwe û di hemû xebata xwe de dilxweşiyê bibîne—ev diyariya Xwedê ye. Ez dizanim ku hemû ya Xwedê dike heta hetayê dimîne; tiştek lê nayê zêdekirin, tiştek jê nayê kêmkirin. Wî ew kiriye da ku mirov li pêş wî bitirsin. Ya ku heye berê jî hebûye, û ya ku wê hebe berê jî hebûye; û Xwedê li ya ku hatiye qewirandin digere.

Xerabî li Şûna Dadperweriyê

Min herwiha li bin rojê dît: xerabî li şûna dadgeriyê, û xerabî li şûna rastiyê. Min di dilê xwe de got: “Xwedê wê dadperwer û xerabkar dadbar bike, çimkî ji bo her karî û her kiryarî wextek heye, li wir.” Min di dilê xwe de got: “Xwedê mirovan diceribîne, da ku ew bibînin ku ew tenê heywan in.” Mirov û heywan heman çarenûsê parve dikin: yek çawa dimire, yê din jî wisa dimire; herduyan jî heman bêhn heye. Mirov li ser heywanan tu serfeziyek tune ne—hemû ba ye. Hemû diçin cihekî; hemû ji xweliyê hatin, û hemû vedigerin xweliyê. Kî dizane gelo ruhê mirov diçe jor, û gelo ruhê heywan diçe jêr erdê? Loma min dît ku tiştek ne çêtir e ji vê ku mirov di xebata xwe de şa bibe, çimkî ev para wî ye. Çimkî kî dikare nîşanî wî bide ka piştî wî çi tê?