Ezman li ser Sirgûnê Vedibin
Dîtinên dîwankirinê û rûmetê ji sirgûniyên li Babîlê re — û sozek ku Bavê me bi xwe wê wê yekê bike ya ku şivanan nekarîn bikin: keriyê xwe yê belavbûyî kom bike.
1 1Di sala sihî de, meha çaran, roja pêncan, gava ez di nav sirgûniyan de li ber Çemê Kebarê bûm, ezman vebûn û min dîtinên Bavê me dîtin. a a v1 Sala sihî bi îhtîmaleke mezin temenê Hezekêl bi xwe bû — sala ku kahîn bi kevneşopî dikevin xizmeta Perestgehê.
2Di roja pêncan a mehê de — ew sala pêncan a sirgûniya Padîşah Yehoyakîn bû, 3peyva Bavê me rasterast ji Hezekêl kahîn re, kurê Bûzî, li welatê Babîliyan li ber Çemê Kebarê hat; li wir destê Bavê me li ser wî bû.
4Min lê nihêrî: bahozek ji bakur hat — ewrekî mezin, agir diçirisî, ronahiyeke geş li her alî. Di nav agir de, tiştek mîna madenê biriqandî, 5û di hundir de şiklê çar afirîdên zindî hebû. Dîtina wan wiha bû: ew bi teşeya mirov bûn, 6lê her yekî çar rû hebûn, û her yekê ji wan çar bask hebûn. 7Lingên wan rast bûn, û binê piyên wan mîna simê golikekî, mîna tûncê sayîkirî diçirisîn. 8Destên mirov di bin baskên wan de li çar aliyên wan bûn; her çaran rû û bask hebûn, 9û baskên wan bi hev ve girêdayî bûn; her yek rasterast ber bi pêş ve diçû, gava diçûn venedigeriyan.
10Derbarê rûyên wan de: her yekî ji çaran rûyekî mirov hebû, rûyekî şêr li rastê, rûyekî gayî li çepê, û her yekî rûyekî eyloyê. 11Rûyên wan wiha bûn. Baskên wan ber bi jor ve vekirî bûn; her yekî du bask hebûn ku li her du aliyan bi yên din ve girêdayî bûn, û du jî bedena wî dinixumandin. 12Her yek rasterast ber bi pêş ve diçû. Ruh kuderê biçûya, ew diçûn, gava diçûn venedigeriyan. 13Afirîdên zindî mîna komirên agirê şewitî, mîna meşelan xuya dikirin. Agir di nav wan de ber bi pêş û paş diçû; ew geş bû, û ji wî birûsk diçirisî. 14Û afirîdên zindî mîna çirûskên birûskê ber bi pêş û paş bi lez diçûn û dihatin.
15Gava min li afirîdên zindî nihêrî, min li ber her yekî li ser erdê çerxek dît, bi çar rûyên wê. 16Dîtin û çêkirina çerxan wiha bû: ew mîna topazê diçirisîn, her çar wek hev, her yek xuya dikir ku çerxek di nav çerxekê de ye. 17Gava diçûn, ew ber bi her çar aliyên ku afirîd lê dinihêrîn diçûn; gava afirîd diçûn çerx venedigeriyan. 18Çembilên wan bilind û tirsnak bûn, û çembilên her çaran li dora xwe tije çav bûn. 19Gava afirîdên zindî diçûn, çerxên li tenişta wan jî diçûn; gava afirîd ji erdê radibûn, çerx jî radibûn. 20Ruh kuderê biçûya, ew diçûn, û çerx bi wan re radibûn, çimkî ruhê afirîdên zindî di çerxan de bû. 21Gava afirîd diçûn, çerx jî diçûn; gava ew radiwestiyan, çerx jî radiwestiyan; gava ew ji erdê radibûn, çerx bi wan re radibûn, çimkî ruhê afirîdên zindî di çerxan de bû.
22Li ser serên afirîdên zindî şiklê qubeyekê hebû, ku mîna belûreke heybetdar diçirisî, li jor serên wan belavbûyî. 23Di bin qubeyê de baskên wan rasterast ber bi hev ve dirêj bûbûn; her yekî du hebûn ku bedena wî dinixumandin. 24Gava diçûn, min dengê baskên wan bihîst — mîna xuşîna avên mezin, mîna dengê Yê Herî Karîndar, hengameyek mîna gurmîna artêşekê. Gava radiwestiyan, baskên xwe dadixistin.
25Dengek ji jor qubeya li ser serên wan hat; gava radiwestiyan, baskên xwe dadixistin. 26Li jor qubeya li ser serên wan şiklê textekî hebû, ku di dîtinê de mîna safîrê bû; û li ser şiklê textî yekî ku dîtina wî mîna mirov bû rûniştî bû. 27Ji cihê ku mîna newqa wî dixuya û ber bi jor, min tiştek mîna madenê biriqandî yê ku bi agir dorpêçkirî dît; ji cihê ku mîna newqa wî dixuya û ber bi jêr, min tiştek mîna agir dît, bi ronahiyeke geş ku wî dorpêç dikir. 28Ronahiya li dora wî mîna keskesora di ewrên baranê de bû. Şiklê rûmeta Bavê me wiha dixuya. Gava min ev dît, ez deverû ketim û min dengek bihîst ku bi min re diaxivî. b b v28 Dîtina textî ya Hezekêl rûmeta Bavê me ye — heman textê ku Yûhenna paşê li ezmên dibîne (Peyxama Yûhenna 4), ku bi keskesora ku dilovaniya wî ya peymanê tîne bîra mirov dorpêçkirî ye.
