Rûmeta Bavê me Perestgehê Terk Dike

Kerûb û çerxên wan ên bi çavan tije radibin, û rûmeta ku perestgeh dagirtibû derdikeve, pêşî ber bi eşikê, paşê ber bi deriyê rojhilat. Mirovekî bi kincên keten komirên şewitî li ser bajêr belav dike. Hezekiyêl dinêre ku Bavê me mala xwe bi xwe dihêle.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2, 6

Beş 10.

Paşê min nêrî: li jorê berfirehiya ku li ser serê kerûban bû, tiştek mîna kevirekî saffîr xuya bû, bi şiklê textekî.

Û Bavê me ji mirovê ku cilên keten li xwe kiribûn re got: “Here nav çerxên zivirok ên li bin kerûban. Destên xwe ji nav kerûban bi komirên şewitî tije bike û wan li ser bajêr belav bike.” Û wî, dema ez dinêrîm, çû hundir.

Gava mirov çû hundir, kerûb li aliyê başûrê perestgehê sekinîbûn, û ewr hewşa hundir tije kir. Paşê rûmeta Bavê me ji kerûb rabû ser eşika perestgehê, û perestgeh bi ewr tije bû, û hewş bi ronahiya rûmeta Bavê me tije bû. Dengê baskên kerûban heta hewşa derve dihat bihîstin, mîna dengê Xwedayê Herî Karîndar ê ku dipeyive.

Gava wî ji mirovê ku cilên keten li xwe kiribûn re emir kir: “Ji nav çerxên zivirok, ji nav kerûban agir bigire,” ew çû hundir û li kêleka çerxekê sekinî.

Paşê kerûb destê xwe dirêjî agirê nav kerûban kir, hinek jê hilda û danî destên mirovê ku cilên keten li xwe kiribûn, û wî ew girt û derket derve. Wusa xuya bû ku li bin baskên kerûban destên mirovan hebûn.

Min nêrî, û çar çerx li kêleka kerûban sekinîbûn, her yek li kêleka kerûbekê, mîna berîlê dibiriqîn. Her çar çerx mîna hev xuya dikirin, mîna ku çerxek di nav çerxekê de be. Gava ku diçûn, bêyî ku bizivirin diçûn her yek ji çar aliyên xwe; çerxa pêş berê xwe dida ku derê, yên din jî bêyî ku bizivirin li pey diçûn. Hemû laşê wan—pişt, dest, bask û çerx—li dora xwe bi çavan tije bûn, çerxên her çaran. Û çerx, min bihîst ku ji wan re “yên zivirok” tê gotin. Her yekê çar rû hebûn: ya yekem rûyê kerûbekê, ya duyem rûyê mirovekî, ya sêyem rûyê şêrekî, ya çarem rûyê eylokekî.

Kerûb rabûn jor. Ev ew afirîdên zindî ne ku min li ber çemê Kebarê dîtibûn. Gava kerûb diçûn, çerx jî li kêleka wan diçûn; gava ku baskên xwe hildidan da ku ji erdê rabin, çerx jî ji kêleka wan venediqetiyan. Gava ew disekinîn, çerx jî disekinîn; gava ew radibûn, çerx jî bi wan re radibûn, çimkî ruhê afirîdên zindî di wan de bû.

Paşê rûmeta Bavê me ji ser eşika xanî çû û li ser kerûban sekinî. Dema ez dinêrîm, kerûban baskên xwe hildan û ji erdê rabûn, bi çerxên li kêleka xwe re derketin. Li ber deriyê rojhilat ê xaniyê Bavê me sekinîn, û rûmeta Bavê Îsraêl li jor, li ser wan bû.

Ev ew afirîdên zindî ne ku min li bin Bavê Îsraêl li ber çemê Kebarê dîtibûn, û min zanî ku ew kerûb in. Her yekê çar rû, çar bask hebûn, û li bin baskên wan tiştek mîna destên mirovan hebû. Rûyên wan mîna yên ku min li ber çemê Kebarê dîtibûn bûn. Her yek rasterast ber bi pêş ve diçû.