Mizgîniya Pawlos li Orşelîmê Hat Pejirandin

Pawlos mizgîniya xwe dibe Orşelîmê û yên wekî stûn tiştek lê zêde nakin. Paşê ew li ber rûyê Petrûs radiweste ji ber ku ji tirsan xwe ji sifreyên miletan vedikişîne. Tu kes bi parastina şerîetê rast nayê hesibandin; Pawlos niha bi baweriya bi Kurê Bavê me dijî.

Beş 2.

Piştî çardeh salan, ez dîsa bi Barnabas re çûm Orşelîmê, min Tîtûs jî bi xwe re bir. Ez bi eşkerekirinekê çûm û mizgîniya ku ez di nav miletan de radigihînim ji wan re pêşkêş kir — bi dizî, ji yên bi rûmet re — da ku ez beredayî nebezim, an jî berê beredayî nebezîbim. Lê tevî ku Tîtûsê bi min re Yûnanî bû jî, ew nehat neçarkirin ku sinet bibe. Ev ji ber birayên derewîn bû, yên ku bi dizî hatibûn anîn, yên ku xwe dizîkî nav me kir da ku serbestiya me ya di Mesîh Îsa de çavdêrî bikin û me bikin kole. Em bîskekê jî teslîmî wan nebûn, da ku rastiya mizgîniyê bi we re bimîne. Derbarê yên bi rûmet de — ew çi dibin bila bibin, ji min re ferq nake; Bavê me li rûyan nanêre — wan ên bi rûmet tiştek li min zêde nekir. Berevajî wê, wan dît ku mizgîniya ji bo nesinetan ji min re hatibû spartin, çawa ku ya ji bo sinetan ji Petrûs re hatibû spartin. Çimkî Yê ku di Petrûs de ji bo şandîtiya li ser sinetan xebitî, di min de jî ji bo miletan xebitî. Yaqûb, Petrûs û Yûhenna — yên ku wekî stûn dihatin hesibandin — gava ku wan kerema ku ji min re hatibû dayîn nas kir, ji min û ji Barnabas re destê rastê yê hevaltiyê da: emê biçin ba miletan, ew jî biçin ba sinetan. Wan tenê xwest ku em feqîran bîr bînin — tiştê ku min bi xwe jî gelek dixwest bikim.

Pawlos li Antakyayê Li Dijî Kefas Derdikeve

Lê gava ku Petrûs hat Antakyayê, ez li ber rûyê wî li dijî wî derketim, çimkî ew sûcdar bû. Berî ku hin kes ji ba Yaqûb werin, ew bi miletan re xwarin dixwar; lê gava ku ew hatin, ew paşde vekişiya û xwe ji wan veqetand, çimkî ji yên ji sinetê ditirsiya. ^a Cihûyên din jî di vê durûtiyê de bi wî re bûn, loma Barnabas jî bi durûtiya wan re hat birin. Lê gava ku min dît ku ew li gorî rastiya mizgîniyê rast nameşin, min li ber her kesî ji Petrûs re got: “Heke tu, cihûyek, mîna miletekî dijî, ne mîna cihûyekî, tu çawa dikarî miletan neçar bikî ku mîna cihûyan bijîn?”

Em bi xwe ji dayikbûnê ve cihû ne, ne gunehkarên ji miletan, lê dîsa jî em dizanin ku mirov bi karên şerîetê li ba Xwedê nabe rast, lê bi riya baweriya bi Îsa Mesîh. Me jî bi Mesîh Îsa bawer kir, da ku em bi baweriya bi Mesîh rast bibin, ne bi karên şerîetê — çimkî karên şerîetê tu mirovî rast nakin. Lê heke em, di lêgerîna rastbûnê de di Mesîh de, em bi xwe jî wekî gunehkar bên dîtin, gelo wê demê Mesîh xizmetkarê gunehî ye? Bi tu awayî na! Çimkî heke ez ya ku min hilweşandiye ji nû ve ava bikim, ez îspat dikim ku ez binpêker im. Çimkî ez bi riya şerîetê ji şerîetê re mirim, da ku ez ji Bavê me re bijîm. Ez bi Mesîh re hatime xaçkirin. Êdî ne ez im ku dijîm, lê Mesîh e ku di min de dijî. Jiyana ku ez niha di bedenê de dijîm, ez bi baweriya bi Kurê Bavê me dijîm, Yê ku ji min hez kir û xwe ji bo min da. Ez kerema Bavê me red nakim; heke rastî bi riya şerîetê bê, wê demê Mesîh beredayî mir.