Destpêbûn 24 FHB Father's Heart Bible™

24 ¹Îbrahîm êdî kal bûbû, emrê wî gelek pêşve çûbû û Bavê me Îbrahîm di her tiştî de pîroz kiribû. ²Îbrahîm ji xulamê xwe yê herî kal re, yê ku her tiştê wî bi rê ve dibir, got: “Ji kerema xwe destê xwe bixe bin hêta min, ^a a v2 Di demên kevin de danîna destê di bin hêtê de nîşana mohrkirina sondeke giran û girêdayî bû. ³ezê te bidim sondê ku tu bi navê Bavê ezman û erdê sond bixwî ku tu ji keçên Kenaniyan ên ku ez di nav wan de dijîm, ji kurê min re jinekê nestînî, ⁴lê herî welatê min, ba merivên min û ji kurê min Îshaq re jinekê bînî.”

⁵Xulam jê pirsî: “Heke jin nexwaze li pey min were vî welatî, wê çi bibe? Ma divê ez kurê te vegerînim welatê ku tu jê derketî?”

⁶Îbrahîm jê re got: “Haya te jê hebe ku tu kurê min venegerînî wir. ⁷Bavê me, Bavê ezmanan, yê ku ez ji mala bavê min û ji welatê merivên min anîm, yê ku bi min re peyivî û ji min re sond xwar û got: ‘Ezê vî welatî bidim dûndana te’, ewê milyaketê xwe li pêşiya te bişîne û tê ji wir ji kurê min re jinekê bînî. ⁸Lê heke ew nexwaze li pey te were, tê ji vê sonda min azad bî; tenê kurê min venegerîne wir.”

⁹Xulam destê xwe xist bin hêta xweyê xwe Îbrahîm û li ser vê yekê jê re sond xwar. ¹⁰Xulam deh deveyên xweyê xwe hildan, hemû tiştên xweyê xwe yên qenc jî di destê xwe de birin û ber bi Aram-Naharayîmê, bajarê Nahor ve bi rê ket. ^b b v10 Aram-Naharayîm tê wateya “Arama du çeman” — herêmek li bakurê Mezopotamyayê ku merivên Îbrahîm hê li wir dijiyan. ¹¹Êvarê, di wê dema ku jin ji bo ku av bikişînin derdikevin, wî deve li derveyî bajêr, li ber bîra avê dan rûniştandin. ¹²Paşê wî dua kir: “Ya Bavê xweyê min Îbrahîm, ji kerema xwe îro min serfiraz bike û dilovaniya xwe nîşanî xweyê min Îbrahîm bide. ¹³Va ye, ez li ber kaniya avê radiwestim û keçên zilamên bajêr ji bo ku av bikişînin derdikevin. ¹⁴Bila ew keçika ku ez jê re bibêjim: ‘Ji kerema xwe cêr xwar bike ku ez vexwim’ û ew bersiv bide: ‘Vexwe, ezê avê bidim deveyên te jî’, ew be ya ku te ji xulamê xwe Îshaq re diyar kiriye. Bi vî awayî ezê bizanibim ku te dilovanî nîşanî xweyê min daye.”

¹⁵Berî ku wî gotina xwe biqedîne, Rebeqa derket — keça Betûêlê kurê Mîlkaya jina Nahorê birayê Îbrahîm — cêr li ser milê wê bû. ¹⁶Keçik pir delal bû, keçeke ku tu mêr nêzîkî wê nebûbû. Ew daket ser kaniyê, cêr tije kir û derket jor. ¹⁷Xulam bi lez çû pêşiya wê û got: “Ji kerema xwe, bihêle ez ji cêr hinekî av vexwim.”

¹⁸Wê got: “Vexwe, ezbenî.” Paşê bi lez cêr ji ser milê xwe daxist û av da wî. ¹⁹Gava wê dayîna avê qedand, wê got: “Ezê ji deveyên te re jî avê bikişînim, heta ku ew têr vexwin.” ²⁰Wê bi lez cêr di avrêjê de vala kir, dîsa bi lez çû bîrê û ji hemû deveyên wî re av kişand.

²¹Zilam bêdeng li wê dinêrî, da ku bizane ka Bavê me rêwîtiya wî bi ser xistiye yan na. ²²Gava deve ji avxwarinê qediyan, wî zilamî guharekî pozê yê zêrîn ê bi qasî nîv şekel giran û du bazinên zêrîn ên ji bo zendên wê, bi qasî deh şekel giran derxistin, ²³û got: “Tu keça kê yî? Ji kerema xwe ji min re bêje, ma li mala bavê te cih heye ku em şevê lê derbas bikin?”

²⁴Wê jê re got: “Ez keça Betûêl im, kurê ku Mîlkayê ji Nahor re anî.” ²⁵Wê herwiha got: “Li ba me ka û alif gelek heye, cih jî heye ku hûn şeva xwe derbas bikin.”

²⁶Paşê wî zilamî serê xwe xwar kir û perizî Bavê me. ²⁷Wî got: “Pîroz be Bavê me, Bavê xweyê min Îbrahîm, yê ku dilovanî û dilsoziya xwe ji xweyê min kêm nekiriye. Ji bo min jî, wî ez di rê de birim mala merivên xweyê min.”

²⁸Paşê keçik bi lez çû û wê ev tişt ji maliyên diya xwe re gotin. ²⁹Birayekî Rebeqayê bi navê Lavan hebû. Lavan bi lez derket derve, ba zilamê li ber kaniyê. ³⁰Gava wî guharê pozê û bazinên li zendên xwişka xwe dîtin û bihîst ku xwişka wî Rebeqa dibêje: “Zilam ev ji min re got”, ew derket ba zilam — va ye, ew li ber kaniyê, li cem deveyan sekinîbû. ³¹Wî got: “Were hundir, pîrozkiriyê Xwedê. Tu çima li derve disekinî? Min mal û cihê deveyan amade kiriye.” ³²Zilam ket hundirê malê û barê deveyan hat daxistin. Ka û alif ji deveyan re hat dayîn, ji bo ku ew û zilamên ku pê re bûn lingên xwe bişon, av jî hat dayîn. ³³Xwarin li ber wî hat danîn, lê wî got: “Heta ku ez gotina xwe nebêjim, ez naxwim.” Lavan got: “Bibêje.”

³⁴Loma wî got: “Ez xulamê Îbrahîm im. ³⁵Bavê me xweyê min gelek pîroz kiriye û dewlemend kiriye. Wî pez û dewar, zîv û zêr, xulam û cariye, deve û ker dane wî. ³⁶Sarayê, jina xweyê min, di pîrbûna xwe de kurek jê re anî; Îbrahîm her tiştê xwe daye Îshaq. ³⁷Xweyê min ez dam sondê û got: ‘Ji jinên Kenaniyan ên ku ez li welatê wan dijîm, ji kurê min re jinê neyne, ³⁸lê here mala bavê min, ba merivên min û ji kurê min re jinekê bîne.’ ³⁹Min ji xweyê xwe re got: ‘Belkî jin li pey min neyê.’ ⁴⁰Lê wî ji min re got: ‘Bavê me yê ku ez li ber wî meşiyame, wê milyaketê xwe bi te re bişîne û rêwîtiya te bi ser bixe. Tê ji eşîra min û ji mala bavê min ji kurê min re jinekê bînî. ⁴¹Wê demê, gava tu bigihîjî ba malbata min, tê ji sonda min azad bibî; heke ew wê nedin te, tê ji sonda min azad bibî.’ ⁴²Îro gava ez hatim ser kaniyê, min got: ‘Ya Bavê xweyê min Îbrahîm, heke tu rêwîtiya min serfiraz bikî, ⁴³va ye ez li ber kaniya avê radiwestim. Loma gava keçikeke ciwan ji bo ku avê bikişîne derkeve û ez jê re bibêjim: “Ji kerema xwe hinekî av ji cêr bide min ku ez vexwim,” ⁴⁴û ew ji min re bibêje: “Vexwe, ezê ji deveyên te re jî avê bikişînim”—bila ew ew jin be ku Bavê me ji kurê xweyê min re diyar kiriye.’ ⁴⁵Beriya ku min duaya di dilê xwe de biqedanda, Rebeqa derket, cêr li ser milê wê bû; ew daket ser kaniyê û wê av kişand. Min jê re got: ‘Ji kerema xwe bihêle ez vexwim.’ ⁴⁶Wê bi lez cêr ji ser milê xwe daxist û got: ‘Vexwe—ezê avê bidim deveyên te jî.’ Loma min vexwar û wê av da deveyan jî. ⁴⁷Min jê pirsî: ‘Tu keça kê yî?’ Wê got: ‘Ez keça Betûêlê kurê Nahor im, yê ku Mîlkayê jê re anî.’ Paşê min xizêm kir pozê wê û bazin kirin zendên wê. ⁴⁸Ez xwar bûm û ji Bavê me re perizîm, û min Bavê xweyê xwe Îbrahîm pîroz kir, Yê ku ez bi rêya rast birim, da ku ez keça merivê xweyê xwe ji kurê wî re bistînim. ⁴⁹Niha heke hûn dilsozî û rastiyê nîşanî xweyê min bidin, ji min re bibêjin; heke na, dîsa ji min re bibêjin, da ku ez li rastê an li çepê vegerim.”

⁵⁰Lavan û Betûêl bersiv dan û gotin: “Ev ji Xwedê ye; em nikarin tiştekî baş an xerab bibêjin. ⁵¹Va ye Rebeqa li ber te ye; wê bistîne û here—bila ew bibe jina kurê xweyê te, çawa ku Bavê me gotiye.”

⁵²Gava xulamê Îbrahîm gotinên wan bihîstin, wî li ber Bavê me serê xwe danî erdê. ⁵³Xulêm tiştên zîv û zêr û cil û berg derxistin û dan Rebeqayê; wî diyariyên hêja jî dan birayê wê û diya wê. ⁵⁴Wî û zilamên ku bi wî re bûn xwarin û vexwarin û şeva xwe li wir derbas kirin. Serê sibê ew rabûn û wî got: “Min bişînin ba xweyê min.”

⁵⁵Lê birayê wê û diya wê gotin: “Bila keçik nêzîkî deh rojan bi me re bimîne; paşê bila here.”

⁵⁶Lê wî ji wan re got: “Min dereng nexin—Bavê me rêwîtiya min serfiraz kiriye. Min bişînin, bila ez herim ba xweyê xwe.”

⁵⁷Wan got: “Em gazî keçikê bikin û ji wê bipirsin ka ew çi dibêje.” ⁵⁸Wan gazî Rebeqayê kir û jê pirsîn: “Ma tê bi vî zilamî re herî?” Wê got: “Ezê herim.”

⁵⁹Loma wan xwişka xwe Rebeqa û dadika wê, tevî xulamê Îbrahîm û zilamên wî, bi rê kirin. ⁶⁰Wan Rebeqa pîroz kir û got: “Xwişka me, bila tu bibî diya hezar caran hezaran; bila dûndana te bajarên wan kesên ku ji wan nefret dikin bistînin.” ^c c v60 Girtina dergehê dijmin girtina hêza wî bû; ev pîrozbahî dua dike ku dûndana Rebeqayê bi ser wan kesan bikeve ku li dijî wan radibin.

⁶¹Rebeqa û xizmetkarên wê rabûn, li deveyan siwar bûn û dan pey wî zilamî. Bi vî awayî xulêm Rebeqa hilda û bi rê ket.

⁶²Îshaq ji Beêr-Lahay-Royiyê hatibû, çimkî ew li Negevê dima. ⁶³Êvarê Îshaq derket zeviyê ku kûr bifikire; gava wî serê xwe hilda, wî dît ku deve tên. ⁶⁴Rebeqayê jî serê xwe hilda, û gava wê Îshaq dît, ji ser deve peya bû. ⁶⁵Wê ji xulêm pirsî: “Ew zilamê ku di nav zeviyê re ber bi me tê kî ye?” Wî bersiv da: “Xweyê min e.” Loma wê xêliya xwe hilda û xwe pê nixamt.

⁶⁶Paşê xulêm her tiştê ku wî kiribû ji Îshaq re got. ⁶⁷Îshaq ew bir konê diya xwe Sarayê, Rebeqa ji xwe re anî û jê hez kir. Bi vî awayî Îshaq piştî mirina diya xwe hat aşkirin.