Ûsiv kurên xwe tîne
Li ber mirinê, Aqûb Bavê me yê Karîndar li Lûzê tîne bîra xwe û herdu kurên Ûsiv ên Misrî wek yên xwe dihesibîne. Ew destên xwe xaçî dike ku biçûktir, Efrayîm, li pêş nixurî deyne, û red dike ku bê sererastkirin. Awayê jiyana wî bi zanetî careke din tê dubarekirin.
48 1Piştî van tiştan ji Ûsiv re hat gotin: “Va ye, bavê te nexweş e.” Loma wî herdu kurên xwe, Minaşşe û Efrayîm, bi xwe re birin. 2Ji Aqûb re hat gotin: “Va ye, kurê te Ûsiv hatiye ba te.” Îsraêl hêza xwe da hev û li ser nivînên xwe rûnişt. 3Aqûb ji Ûsiv re got: “El-Şadday, Bavê me yê Karîndar, li Lûza welatê Kenanê li min xuya bû û ez pîroz kirim. 4Wî ji min re got: ‘Ezê te berdar bikim, te zêde bikim û te bikim komeke gelan. Ezê vî welatî wekî milkekî herheyî bidim ziriyeta te ya piştî te.’ 5Niha herdu kurên te yên ku beriya ez bêm ba te, li Misrê ji te re çêbûn, yên min in. Efrayîm û Minaşşe wê wekî Rûbên û Şimûn yên min bin. 6Lê zarokên ku piştî wan ji te re çêbin, yên te ne; wê di mîrasa xwe de bi navên birayên xwe bên naskirin. 7Ji bo min jî, gava ez ji Paddanê hatim, Rahêl li welatê Kenanê, li ser rê, hê dûrî Efratê li ba min mir. Min ew li wê derê, li ser rêya Efratê veşart” (ku Bêtlehem e).
8Gava Îsraêl kurên Ûsiv dîtin, got: “Ev kî ne?”
9Ûsiv ji bavê xwe re got: “Ev kurên min in, yên ku Bavê me li vir dane min.” Wî got: “Ji kerema xwe wan bîne ba min, da ku ez wan pîroz bikim.”
10Ji ber pîrbûnê çavên Îsraêl qels bûbûn, baş nedidît. Loma Ûsiv ew nêzîkî wî kirin û wî ew maçî kirin û hembêz kirin. 11Îsraêl ji Ûsiv re got: “Min qet hêvî nedikir ku ez rûyê te bibînim, lê niha Bavê me hişt ku ez ziriyeta te jî bibînim.” 12Piştre Ûsiv ew ji navbera çokên bavê xwe derxistin û deverû çû erdê. a a v12 Danîna zarokan di navbera çokan de, nîşaneke kevnar a qebûlkirina wan wekî zarokên xwe bi awayekî fermî bû. 13Ûsiv herdu girtin: Efrayîm bi destê xwe yê rastê, ber bi milê çepê yê Îsraêl ve, Minaşşe jî bi destê xwe yê çepê, ber bi milê rastê yê Îsraêl ve, û ew nêzîkî wî kirin. 14Îsraêl destê xwe yê rastê dirêj kir û danî ser serê Efrayîm –yê biçûk– paşê destê xwe yê çepê jî danî ser serê Minaşşe; wî destên xwe ji hev derbas kirin, çimkî Minaşşe kurê nixurî bû. 15Piştre wî Ûsiv pîroz kir û got: “Bavê me, yê ku bav û kalên min Îbrahîm û Îshaq li ber wî meşiyan – Bavê me yê ku di hemû jiyana min de heta îro şivanê min bûye, b b v15 Aqûb Bavê me wekî şivanê xwe bi nav dike – ev cara yekem e ku di Nivîsarên Pîroz de ev nav li Bavê me tê kirin. Mijara Şivan ber bi Zebûr 23, ber bi Şivanê Îsraêl ê di Îşaya û Hezeqêl de dirêj dibe û di Îsa de, yê ku xwe Şivanê Qenc bi nav dike, digihîje temamiya xwe. 16Qasidê ku ez ji hemû xerabiyan xilas kirime – van xortan pîroz bike. Bila navê min di wan de bijî, herwiha navên bav û kalên min Îbrahîm û Îshaq jî; û bila ew di nava erdê de zêde bibin û bibin qelebalixeke mezin.” c c v16 Qasidê ku Aqûb xilas dike, Bavê me bi xwe ye – Yê ku li wî xuya bû, bi wî re têkoşiya û di hemû jiyana wî de bi wî re meşiya.
17Ûsiv dît ku destê bavê wî yê rastê li ser serê Efrayîm e û ew xemgîn bû. Loma wî destê bavê xwe girt, da ku wî ji ser serê Efrayîm rake û deyne ser serê Minaşşe. 18Ûsiv ji bavê xwe re got: “Na, bavo, çimkî nixurî ev e – destê xwe yê rastê deyne ser serê wî.”
19Lê bavê wî red kir û jê re got: “Ez dizanim, kurê min, ez baş dizanim. Ew jî wê bibe miletek, ew jî wê mezin bibe. Lê birayê wî yê biçûk wê ji wî mezintir bibe û wê ziriyeta wî bibe gelek milet.” 20Wî wê rojê ew bereket kirin û wiha got: “Wê Îsraêl bi te pîroz bike û bibêje: ‘Bila Bavê me te wekî Efrayîm û wekî Minaşşe bike.’” Û wî Efrayîm da pêşiya Minaşşe. 21Îsraêl ji Ûsiv re got: “Va ye, ez li ber mirinê me, lê Bavê me wê bi we re be û wê we vegerîne welatê bav û kalên we. 22Û min, ji dêla birayên te, yek ji palên çiyê daye te; min ew pal bi şûrê xwe û bi kevanê xwe ji destê Amoriyan standibû.” d d v22 Ev “palê çiyê” îhtîmal e ku herêma Şexemê nîşan dide; ew herêm wê ji bo eşîrên Efrayîm û Minaşşe bibe axeke navendî.
