Ûsiv Malbata Xwe Qebûl Dike

Firewn şivanan li Goşenê bi cih dike, dema ku xela her diçe giran dibe. Misrî zîv, heywan, erdê xwe û di dawiyê de xwe jî ji bo genim difiroşin, û Ûsiv wê dike qanûn. Aqûb, ku salên xwe kêm û dijwar dibêje, bi Ûsiv dide sond xwarin ku wî li Misrê veneşêre.

Beş 47.

Ûsiv hat û ji Firewn re got: “Bavê min û birayên min bi pez, dewar û hemû tiştên xwe ve ji Kenanê hatine. Niha ew li herêma Goşenê ne.” Wî ji nav birayên xwe pênc zilam birin û pêşkêşî Firewn kirin. Firewn ji birayên Ûsiv pirsî: “Karê we çi ye?” Wan ji Firewn re got: “Xulamên te şivan in, hem em, hem jî bav û kalên me.”

Wan ji Firewn re got: “Em hatin ku li vî welatî wekî xerîb bimînin, çimkî ji bo pezê xulamên te çêre tuneye; li Kenanê xela giran e. Niha em lava dikin, bihêle ku xulamên te li herêma Goşenê rûnin.”

Firewn ji Ûsiv re got: “Bavê te û birayên te hatine ba te. Welatê Misrê li ber te ye. Bavê xwe û birayên xwe li cihê herî baş ê welêt bi cih bike; bila ew li herêma Goşenê bimînin. Heke tu di nav wan de mirovên bikêrhatî nas dikî, wan li ser heywanên min bike serkar.”

Piştre Ûsiv bavê xwe Aqûb anî hundir û pêşkêşî Firewn kir. Aqûb jî Firewn pîroz kir. Firewn ji Aqûb pirsî: “Tu çend salî yî?”

Aqûb ji Firewn re got: “Salên min ên koçeriyê sed û sî sal in. Ew kêm û dijwar bûn; negihîştin salên koçeriya bav û kalên min.” Piştre Aqûb Firewn pîroz kir û ji hizûra wî derket.

Bi vî awayî, çawa ku Firewn emir kiribû, Ûsiv bavê xwe û birayên xwe bi cih kirin û li cihê herî baş ê welatê Misrê, li herêma Ramsêsê erd da wan. Ûsiv li gorî hejmara zarokên wan debara bavê xwe, birayên xwe û hemû mala bavê xwe kir.

Xela Girantir Dibe

Li tevahiya welêt tu xwarin nemabû, çimkî xela gelekî giran bû. Welatê Misrê û welatê Kenanê ji ber xelayê ji hal ketin. Ûsiv hemû zîvê ku li welatê Misrê û welatê Kenanê hebû, di ber genimê ku dikirin de berhev kir û Ûsiv zîv bir qesra Firewn. Gava zîv li welatê Misrê û welatê Kenanê qediya, hemû Misrî hatin ba Ûsiv û got: “Xwarinê bide me! Çima em li ber çavê te bimirin? Çimkî zîv qediya.”

Ûsiv bersiv da û got: “Heywanên xwe bînin; ezê di ber heywanên we de xwarinê bidim we, çimkî zîvê we qediya.” Wan heywanên xwe anîn ba Ûsiv û wî di ber hesp, pez, dewar û kerên wan de nan da wan. Wê salê wî di berdêla hemû heywanên wan de bi nan debara wan kir. Gava ew sal qediya, sala diduyan ew hatin ba wî û got: “Em nikarin ji xweyê min veşêrin ku zîvê me qediya û heywan jî bûne yên xweyê min; ji bilî bedenên me û erdê me tiştek ji xweyê min re nemaye. Çima em û erdê me li ber çavên te helak bibin? Me û erdê me di ber xwarinê de bikire; emê bi erdê xwe ve ji Firewn re xizmetê bikin. Tovê bide me, da ku em sax bimînin, nemirin û erd jî wêran nebe.”

Loma Ûsiv hemû erdê Misrê ji bo Firewn kirî, çimkî her Misriyekî zeviya xwe firot; xela ji wan re pir giran bû. Erd bû yê Firewn. Wî gel ji vî serê Misrê heta wî serê wê bar kir nav bajaran. Tenê wî erdê kahinan nekirî, çimkî Firewn pareke diyarkirî dida wan û ew bi wê dijiyan; loma wan erdê xwe nefirot. Ûsiv ji gel re got: “Va ye, min îro hûn û erdê we ji bo Firewn kirîn. Ha ji we re tov; erd biçînin. Gava dema dirûnê bê, ji pêncan yekê bidin Firewn; çar parên mayî ji xwe re bihêlin, wekî tovê zeviyê û xwarina xwe, ya maliyên xwe û ya zarokên xwe.”

Wan got: “Te canê me rizgar kir. Bila em li ber çavên xweyê min kerem bibînin; emê bibin koleyên Firewn.” Loma Ûsiv li Misrê ev yek kir qanûn ku heta îro jî derbasdar e: ji pêncan yek para Firewn e. Tenê erdê kahinan nebû yê Firewn.

Îsraêl li welatê Misrê, li herêma Goşenê dima. Wan li wir mal û milk bi dest xistin; ew berdar bûn û gelekî zêde bûn. Aqûb li Misrê hivdeh salan jiya; hemû salên jiyana Aqûb bûn sed û çil û heft. Gava rojên mirina Îsraêl nêzîk bûn, wî gazî kurê xwe Ûsiv kir û got: “Heke min li ber çavê te kerem dîtibe, ji kerema xwe destê xwe deyne bin ranê min û hezkirina dilsoz û dilsoziyê nîşanî min bide. Lava dikim, min li Misrê veneşêre, ^a lê bila cihê razana min li ba bav û kalên min be. Min ji Misrê derxe û di gora wan de veşêre.” Ûsiv got: “Ezê çawa ku tu dibêjî bikim.”

Aqûb got: “Ji min re sond bixwe.” Ûsiv jê re sond xwar. Piştre Îsraêl li serê nivîna xwe serê xwe tewand.