Bawerî Çi ye

Bawerî ewlebûna li ser tiştên nayên dîtin e — peyva Bavê me gerdûn pêk anî — paşê bi rêzeke dirêj a navan tê nîşandan: Habîl, Nûh, Îbrahîmê ku bêyî ku bizane dê here ku derê derket, Mûsayê ku cefakişandin hilbijart, Rahav. Ew bi serfiraziyê bi dawî nabe. Gelek kes hatin îşkencekirin, bi birekê hatin birîn, û bêyî sozê mirin.

Bavê me di ayetê de dipeyive 18

Beş 11.

Niha bawerî ewlebûna tiştên ku mirov hêvîdarê wan e, û piştrastbûna bi tiştên ku nayên dîtin e. Çimkî kesên berê bi wê hatin pesindan. Bi bawerî em fêm dikin ku peyva Bavê me gerdûn pêk anî, loma tiştê ku tê dîtin ji tiştê xuyayî çênebû.

Bi bawerî Habîl ji Bavê me re gorîyeke ji ya Qayîn çêtir pêşkêş kir, ku bi wê rast hat îsbatkirin, û Bavê me bi qebûlkirina diyarîyên wî ew pesinand. Her çend ew mir jî, ew hê bi baweriya xwe diaxive.

Bi bawerî Xenox hat hildan, bê ku mirinê bibîne, û nehat dîtin, çimkî Bavê me ew hildabû. Berî hildana wî, ew wekî kesekî ku bi dilê Bavê me ye hat pesindan. Bê bawerî ne mimkûn e ku mirov wî razî bike: her kesê ku nêzîkî Bavê me dibe, divê bawer bike ku ew heye û yên ku bi dilsozî li wî digerin xelat dike.

Bi bawerî Nûh, ku li ser tiştê ku hê ne xuya bû hat hişyarkirin, bi rêzdarî keştîyek ava kir da ku malbata xwe rizgar bike. Bi vê yekê wî dinya mehkûm kir û bû wêrisê rastiya ku bi bawerî tê.

Bi bawerî Îbrahîm guhdariya bangê kir ku here cihekî ku wê wekî mîrat bistîne, û çû bê ku bizane dê biçe ku derê. Bi bawerî ew di welatê sozdayî de wek li welatekî biyanî bi cih bû, û bi Îshaq û Aqûb re, ku wêrisên heman soz bûn, di konan de jiya. Çimkî ew li benda bajarê ku xwedî bingeh e bû, ku plansaz û avakerê wî Bavê me ye.

Bi bawerî Sara bi xwe, her çend temenê wê derbas bûbû jî, hêz stend ku ducanî bibe, çimkî wê bawer kir ku yê ku soz dabû dilsoz e. Loma ji mirovekî—ku wekî mirî bû—ewqas dûndan çêbûn, bi qasî stêrkên ezman û bi qasî qûma li ber behrê bêhejmar.

Van hemûyan di nav baweriyê de mirin, bê ku tiştê sozdayî wergirin—lê ji dûr ve ew dîtin û pêşwaziya wê kirin, û qebûl kirin ku ew li ser rûyê erdê biyanî û sirgûn in. Çimkî yên ku vê yekê dibêjin, nîşan didin ku ew li welatekî ji xwe re digerin. Heke wan welatê ku jê derketibûn bianîna bîra xwe, wê derfeta vegerê hebûya. Lê niha ew welatekî çêtir dixwazin—yekî ezmanî. Loma Bavê me şerm nake ku jê re Bavê wan bê gotin: wî ji wan re bajarek amade kiriye. ^a

Bi bawerî Îbrahîm, gava ku hat ceribandin, Îshaq pêşkêş kir; yê ku soz wergirtibûn, kurê xwe yê yekta pêşkêş dikir,

yê ku li ser wî hatibû gotin: “Dûndana te wê bi Îshaq bê naskirin.”

Wî hesiband ku Bavê me dikare wî ji nav miriyan jî rake—û, bi awayekî mecazî, wî ew ji wir vegerand.

Bi bawerî Îshaq der barê tiştên ku dê werin de Aqûb û Esaw bereketdar kir.

Bi bawerî Aqûb, gava ku dimir, her yek ji kurên Ûsiv bereketdar kir û biperizî, gava ku xwe li serê gopalê xwe dabû paldan.

Bi bawerî Ûsiv, gava ku dimir, behsa derketina kurên Îsraêl kir û der barê hestiyên xwe de emir da.

Bi bawerî dê û bavê Mûsa, piştî ku ew bûbû, sê mehan ew veşartin, çimkî dîtin ku ew zarokekî spehî ye, û ji fermana padîşah netirsiyan.

Bi bawerî Mûsa, gava ku mezin bû, red kir ku jê re kurê keça Fîrewn bê gotin, û wî hilbijart ku bi gelê Bavê me re zordestiyê bibîne, ne ku kêfên demborî yên gunehê bijî. Wî riswatiya bi ser Mesîh de wekî dewlemendiyeke ji xezîneyên Misrê mezintir hesiband, çimkî wî çavê xwe li xelatê bû. Bi bawerî wî Misir terikand, bê ku ji hêrsa padîşah bitirse, û wî sebir kir mîna ku Bavê me yê ku nayê dîtin dibîne. Bi bawerî wî Cejna Derbasbûnê û reşandina xwînê pêk anî, da ku helakkerê nixuriyan dest nede wan.

Bi bawerî wan Behra Sor wek erdê ziwa derbas kir; Misriyan jî, gava ku heman tişt ceriband, hatin daqurtandin.

Bi bawerî dîwarên Erîhayê, piştî ku heft rojan hatin dorpêçkirin, hilweşiyan.

Bi bawerî Rahab a qehpe bi wan ên ku guhnedan re nemir, çimkî wê bi aştî pêşwaziya sîxuran kir.

Ez çi din bibêjim? Dem têrê nake ku ez behsa Gîdeon, Baraq, Şimşon, Yîftah, Dawid û Samûêl û pêxemberan bikim, yên ku bi bawerî padîşahî bi dest xistin, dadperwerî pêk anîn, soz wergirtin, devê şêran girtin, hêza agir vemirandin, ji devê şûr xelas bûn, ji qelsiyê bi hêz bûn, di şer de bi quwet bûn, û leşkerên biyanî zivirandin. Jinan miriyên xwe bi vejînê vegirtin; yên din hatin îşkencekirin, û wan azadbûn red kir, da ku vejîneke çêtir bi dest bixin. Hinên din jî tinaz û qamçî dîtin, û tewra zincîr û girtîgeh jî. Ew hatin kevirkirin, bi mişarê du beş bûn, bi şûr hatin kuştin. Ew bi çermê miyan û çermê bizinan geriyan—belengaz, tengavî û bindest. Dinya hêjayî wan nebû—ew li çolan, çiyan, şkeftan û kortikên di erdê de geriyan.

Û hemû van, her çend ji ber baweriya xwe hatin pesindan jî, tiştê sozdayî wernegirtin, çimkî Bavê me ji bo me tiştekî çêtir amade kiribû, da ku ew bêyî me bi kemal nebin.