Erd Wê Rût Bê Hiştin

Bavê me erdê rût dihêle û vala dike; dadbarî bi ser her kesî de yeksan tê — kahîn û gel, alokdar û yê ku deyn digire — çimkî peymana herheyî hat şikandin. Mûzîk disekine, derî wêran bûye, û erd wek serxweşekî diqilibe. Ji keviyên dûr stran radibin, lê pêxember dibêje ku ew dihele.

Beş 24.

Binêre—Bavê me erdê wêran dike û wî vala dihêle; rûyê wî xwar dike û rûniştiyên wî belav dike. Çawa ji bo gel, wisa jî wê ji bo kahîn be; çawa ji bo xulam, wisa jî ji bo axayê wî; çawa ji bo cariyê, wisa jî ji bo xanima wê; çawa ji bo kirrîner, wisa jî ji bo firoşkar; çawa ji bo deyndêr, wisa jî ji bo yê ku deyn digire; çawa ji bo alokdar, wisa jî ji bo deyndar. Erd wê bi temamî wêran bibe û bi temamî bê talankirin, çimkî Bavê me ev gotin gotiye.

Erd şîn dike û diçilmise; dinya dihele û diçilmise; yên bilind ên erdê dihelin. Erd di bin rûniştiyên xwe de gemarî maye, çimkî wan guh neda hînkirinan, qanûn binpê kirin, û peymana herheyî şikandin. Loma nifirek erdê dixwe, û yên ku di nav de rûdinin, gunehê xwe dikişînin; loma rûniştiyên erdê dişewitin, û hindik mirov dimînin. Şeraba nû şîn dike, mêw qels dibe; hemû dilşadên govendê dikevin axînan. Şahiya defan sekiniye, hawara eyşvanan betal bûye, şahiya tembûrê sekiniye. Êdî bi stranan şerabê venaxwin; vexwarina tûj ji bo yên ku vedixwin tehl dibe. Bajarê kaosê hûr bûye; her xaniyek hatiye girtin, bê rê ya têketinê. Li kolanan hawar li ser şerabê heye; hemû şahî tarî bûye, dilşahiya erdê hatiye dûrxistin. Tenê wêranî di bajêr de maye; derî hatiye perçiqandin û kiriye kavil. Çimkî wê li seranserê erdê, di nav gelan de, wisa be: wek dara zeytûnê ya ku tê lêdan û rût tê hiştin, wek tiriyên ku piştî ku xebera rez xilas dibe, li dû dimînin. ^a

Ew dengên xwe bilind dikin, ji şahiyê distirên; li ser mezinahiya Bavê me ew ji rojava bi dengekî bilind diqêrin. Loma li rojhilat rûmetê bidin Bavê me; li perên deryayê, navê Bavê me, Xwedayê Îsraêl, birûmet bikin. Ji dawiyên erdê em stranan dibihîzin: “Rûmet ji bo Yê Rast!” Lê min got: “Ez dihelim, ez dihelim—wey li min! Xayîn xiyanetê dikin; bi xiyanetê xayîn xiyanetê dikin.”

Tirs û çal û xefik li ser we ne, hûn ên ku li ser erdê rûdinin! Kesê ku ji dengê tirsê birevê, wê bikeve çalê, û kesê ku ji çalê derkeve, wê bi xefikê bê girtin. Çimkî pencereyên ezmên hatine vekirin, û bingehên erdê dilerizin. Erd bi temamî perçe dibe, erd ji hev diçirisîne, erd bi hêz dihejîne. Erd wek serxweşekî gêj dibe, wek konekî hildiweşe; serhildana wî li ser wî giran e, û dikeve û êdî rabûbe.

Di wê rojê de Bavê me wê leşkerê bilindahiyan li bilindahiyan, û padîşahên erdê li ser erdê ceza bike. Ew wê wek girtiyan bêne kombûn di nav çalekê de; ew wê di zîndanekê de bêne girtin, û piştî gelek rojan ew wê bêne cezakirin. Hingê hîv wê şerm bike û roj wê fedî bibe, çimkî Bavê leşkerên ezmanan li Çiyayê Siyonê û li Orşelîmê serwerî dike, û li ber rihspiyên xwe rûmeta wî dibiriqe.