Gava Her Piştgirî Tê Rakirin

Cihûda wan kesên ku civakê bi hev re digirin winda dike, û kes naxwaze serweriya kavilekî bike. Bavê me doza xwe li dijî rîspiyên ku rûyê belengazan diperçiqînin tîne. Xemla bajêr tê rêzkirin, paşê tê standin. Ew li dawiyê li ser erdê rûdine.

Bavê me di ayetan de dipeyive 4, 14–17

Beş 3.

Çimkî va ye—Bavê leşkerên ezmanan wê ji Orşelîmê û ji Cihûdayê her piştgirî û her dabîniyê rake: hemû dabîniya nên û hemû dabîniya avê, cengawer û leşker, dadger û pêxember, falçî û rihspî, serokê pêncî kesan û mirovê payedar, şêwirmend, pîşekarê jêhatî, û efsûngerê jîr.

“Ezê xortan bikim serwerên wan, û keya zarokane wê li ser wan serweriyê bike.

Gel wê li hev zordestiyê bike, her mirov li hemberî cîranê xwe; ciwan wê li hemberî pîran rabin, û belengaz li hemberî rêzdaran.” Mirovek wê di mala bavê xwe de birayê xwe bigire û bibêje: “Çakêtek bi te heye—bila tu bibî serokê me; serî li vî kavilî bigire.” Lê di wê rojê de ewê bang bike: “Ez ne dermançî me! Di mala min de ne nan heye û ne jî çakêt—hûnê min nekin serokê gel.” Çimkî Orşelîm teqisî û Cihûda ket, çimkî peyv û kirinên wan li hemberî Bavê me ne, ku ew li dijî hebûna wî ya birûmet radibin. Dîtina li ser rûyên wan li dijî wan şahidiyê dike; ew gunehê xwe wekî Sodomê bilez dikin—ew wî naveşêrin. Çiqas xirab e ji wan re, çimkî wan karesat anî ser serê xwe! Ji rastkaran re bibêjin ku wê ji wan re baş be, çimkî ewê fêkiya kirinên xwe bixwin. Çiqas xirab e ji xeraboyî re! Wê ji wî re nebaş be, çimkî tiştê ku destên wî kirine wê jê re were vegerandin. Gelê min—zarok zordestên wan in, û jin li ser wan serweriyê dikin. Gelê min, rêberên we we ji rê dixin û rêya ku divê hûn tê de biçin dadiqurtînin.

Bavê me radibe ku doza xwe bîne; ew radibe ku gelan dadbar bike.

Bavê me bi rihspî û serwerên gelê xwe re dikeve dadbariyê: “Ev hûn in ku rezê xwar bûne; talana belengazan di malên we de ye. Çi mebesta we ye ku hûn gelê min dipelçiqînin û rûyên belengazan diqurûçînin?” Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje.

Bavê me got: “Ji ber ku keçên Siyonê quretî dikin—bi stûyên dirêjkirî û çavên fiştiq dimeşin, bi gavên biçûk û bilez geregere dikin, xilxalên li lingên xwe diqîrînin, loma Bavê Padîşah wê serên keçên Siyonê bi kelaxuran lê bixe, û Bavê me wê eniyên wan tazî bike.”

Di wê rojê de Bavê Padîşah wê xemla wan ji wan rake: xilxalan, tacikan, xişrên hîvikî, guharan, bazinan, çarşevan, serpêçan, zincîrên lingan, qişikan, şûşeyên bîhnxweşiyê, nivîştan, gustîlên mohrê, xizêman, kincên cejnê, mintanan, xeftanan, berîkan, neynikên destan, kincên ketana nazik, mêzeran, û şalan.

Hingê, li şûna bîhnxweşiyê wê genîtî hebe; li şûna qişikê, kindir; li şûna porê xweşik çêkirî, kelawîtî; li şûna kincên nazik, pêçeka cawê stûr; li şûna xweşikiyê, daxkirin. Mêrên te wê bi şûr bikevin, cengawerên te di şer de. Dergehên wê wê şîn bikin û bikerîbin; tazîkirî, ewê li erdê rûnê.