Wey li Wan ên ku Pişta Xwe bi Misrê Girê Didin

Hespên Misrê goşt in, ne ruh; xwe spartina wan dike ku hem alîkar hem yê ku alîkarî wergirtiye bi hev re bikevin. Bavê me şêrek e ku şivanên qîrîn nikarin wî bitirsînin, û çûkên ku li ser Orşelîmê difirin. Aşûr bi şûrekî ku ne yê mirovî ye dikeve, û gel pûtên xwe diavêjin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 4–5, 8–9

Beş 31.

Wey li wan ên ku ji bo alîkariyê dadikevin Misrê, ên ku xwe dispêrin hespan, ên ku bi erebeyên şer bawer dikin çimkî ew gelek in û bi siwaran çimkî ew gelek bihêz in—lê ew li Pîrozê Îsraêl, Bavê me, nanêrin û lê nagerin. Lê ew jî zana ye û bela tîne; ew gotinên xwe paşde nagire. Ewê li dijî mala xerabkaran û li dijî alîkariya wan ên ku xerabiyê dikin rabe. Misrî mirov in û ne Xwedê ne; hespên wan goşt in û ne ruh in. Gava Bavê me destê xwe dirêj dike, alîkar wê bişemite û yê ku alîkarî wergirtiye wê bikeve, û ew ê bi hev re hemû biqedin.

Çimkî Bavê me wiha ji min re got: Çawa ku şêrek an şêrekî ciwan li ser nêçîra xwe diqîre—û tevî ku komeke şivanan li dijî wî tê gazîkirin jî, ew ji qêrîna wan natirse û ji dengê wan nalerize—wisa Bavê leşkerên ezmanan wê dakeve ku li Çiyayê Siyonê û li ser bilindahiya wê şer bike. Wek çûkên ku li jor difirin, wisa Bavê leşkerên ezmanan wê Orşelîmê biparêze; ewê wê biparêze û rizgar bike, ewê lê derbas bibe û wê xilas bike.

Vegerin ba wî ê ku gelê Îsraêl ewqas bi kûrahî jê rû wergerandine. Çimkî di wê rojê de her kes wê pûtên xwe yên zîv û pûtên xwe yên zêr ên ku destên we bi xwe bi guneh ji we re çêkirine red bike.

Hingê Aşûr wê bi şûrekî ku ne yê mirov e bikeve, û şûrekî ne yê mirovahiyê wê wî bixwe. Ewê ji ber şûr bireve, û xortên wî wê bidin xebata bi zorê. Keleha wî wê ji tirsan hilweşe, û mîrên wî wê ji ber ala şer bi sawê birevin, Bavê me dibêje, ê ku agirê wî li Siyonê ye û kûra wî li Orşelîmê ye.