Ji Zikê Dayikê Hatî Gazîkirin
Xizmetkar, ku Bavê me ew ji zikê dayikê bi nav kir, qebûl dike ku wî bêfêde zehmet kişandiye, û peywireke mezintir tê dayînê: ronahî ji bo miletan. Gava Siyon dibêje ku ew hatiye jibîrkirin, bersiv dayikeke şîrmij e ku nikare jibîr bike, û destên ku navê wê di wan de hatiye kolandin.
Bavê me di ayetan de dipeyive 3, 6–13, 15–23, 25–26
49 1Guhdariya min bikin, ey beravan; hay ji xwe hebin, ey gelên ji dûr. Bavê me ez ji zikê dayikê gazî kirim; ji hundirê diya min re navê min lê kir. a a v1 Xulamê ku di vê beşê de dipeyive Îsa ye — Peymana Nû van ayetan rasterast li wî tetbîq dike (Lûqa 2:32; Karên Şandiyan 13:47). 2Devê min mîna şûrekî tûj kir; di siya destê xwe de ez veşartim. Ez kirim tîrek rût; di tîrdanka xwe de ez veşartim.
3Û wî ji min re got: “Tu xulamê min î, Îsraêl, yê ku ezê rûmeta xwe di te de nîşan bidim.” b b v3 Xulam, Îsraêlê rastîn, di Îsa de pêk tê — Lûqa 2:32; Karên Şandiyan 13:47.
4Lê min got: “Min bêfêde zehmet kişand; hêza xwe ji bo tiştekî pûç û vala xerc kir. Lê bi rastî dadperweriya min li ba Bavê min e, û xelata min li ba Bavê min e.”
5Û niha Bavê me dibêje — Yê ku ez ji zikê dayikê çêkirim ku bibim xulamê wî, ku Aqûb vegerînim ba wî, da ku Îsraêl li ba wî bê civandin, çimkî ez di çavên wî de birûmet im, û Bavê min bûye hêza min,
6ew dibêje: “Ev ji bo te tiştekî pir biçûk e ku tu bibî xulamê min da ku eşîrên Aqûb rakî û yên di Îsraêl de parastî vegerînî; ezê te jî bikim ronahiyek ji bo miletan, da ku rizgariya min bigihîje serî dinyayê.” c c v6 Şimûn pitika Îsa di destê xwe de girt û gazî wî kir “ronahiyek ji bo miletan” (Lûqa 2:32), û Pawlos heman peyv li ser wezîfeya xwe ya ji bo miletan tetbîq kir (Karên Şandiyan 13:47). 7Bavê me, Xilaskarê Îsraêl, Pîrozê wî, wiha dibêje, ji yê ku kûr hatiye biçûkxistin, ji aliyê miletê ve hatiye nefretkirin re, ji xulamê serweran re: Padîşah wê bibînin û rabin; mîr wê serî deynin, ji ber Bavê te yê ku dilsoz e, Pîrozê Îsraêl, yê ku tu bijartiye.
Peymanek ji bo Gel
8Bavê me wiha dibêje: Di dema qebûlbûnê de min bersiva te da, û di roja rizgariyê de min alî te kir; ezê te biparêzim û te wek peymanek bidim ji bo gel, da ku welat ava bikim, da ku mîrasên wêran parve bikim, 9da ku ez ji girtiyan re bibêjim: ‘Derkevin derve,’ û ji yên di tariyê de re: ‘Xwe nîşan bidin.’ Li kêleka rêyan wê biçêrin, û li ser hemû bilindahiyên rût wê çêrgeha wan be.
10Ew wê birçî nebin û tî nebin, ne jî bayê şewitandî an tav wê li wan bikevin, çimkî Yê ku dilê wî bi dilrehmî ji wan re tê leyistin wê rêberiya wan bike, û li ber kaniyên avê wê wan bîne. 11Û ezê hemû çiyayên xwe bikim rê, û rêyên min ên mezin wê bilind bibin. 12Va ye — ev wê ji dûr werin; û va ye, ev ji bakur û ji rojava, û ev ji welatê Sînîmê. d d v12 Sînîm welatekî pir dûr e, îhtîmala herî mezin Siyêne (Aswana îroyîn) li başûrê Misrê — ew qeraxa dûr nav dike ku zarokên Bavê me ji wir vedigerin. 13Ji şahiyê bistirên, ey ezman, û şa bibe, ey erd; bikevin stiranê, ey çiya! Çimkî Bavê me teseliya gelê xwe daye, û dilê wî bi dilrehmî ji yên xwe yên êşkêşandî re tê leyistin.
14Lê Siyonê got: “Bavê me ez berdame; Bavê Serwer ez ji bîr kirim.”
15“Ma jinek dikare zaroka xwe ya şîrmij ji bîr bike, ku dilê wê bi dilrehmî ji kurê zikê xwe re neyê leyistin? Ev jî dibe ku ji bîr bikin, lê ez te ji bîr nakim. e e v15 Ji nav hemû ayetên ku dilê Bavê me diyar dikin, ev yek ji yên herî nazik e. Hezkirina diya herî dilsoz jî dikare biqede — ya Bavê me qet nabe. 16Va ye — min tu li ser kefên destên xwe neqişandî; sûrên te her dem li ber min in. 17Zarokên te lezê dikin ku vegerin; yên ku tu hilweşandî û te wêran kirin, ji te dûr diçin. 18Çavên xwe li dora xwe bigerîne û binêre: ew hemû kom dibin û tên ba te. Weke ku ez sax im, Bavê me dibêje, tê wan hemûyan wek xemlekê li xwe bikî; tê wan wek bûkekê li xwe bibestî. 19Bi rastî, kavilên te û cihên te yên wêran û welatê te yê hilweşandî — bi rastî niha tê ji niştecihên xwe re teng bibî, û yên ku te daqurtandin wê dûr bibin. 20Zarokên ku di dema bêzarokiya te de çêbûne wê hê jî di guhên te de bibêjin: “Ev cih ji bo min pir teng e; cih ji min re çêke ku ez lê rûnim.” 21Hingê tê di dilê xwe de bibêjî: “Kê ev ji min re anîn dinyayê? Ez bêzarok û stewr bûm, sirgûnkirî û avêtî — kê ev mezin kirin? Ez bi tenê hatim hiştin; ev ji ku hatin?”
22Bavê Serwer wiha dibêje: Va ye — ezê destê xwe ber bi miletan ve hilînim û ala xwe ji gelan re bilind bikim; û ewê kurên te di himbêza xwe de bînin, û keçên te wê li ser milên wan werin hilgirtin. 23Padîşah wê bibin bavên te yên xwedîkar, û şahbanûyên wan diyên te yên şîrdêr. Bi rûyên ber bi erdê ve wê li ber te serî deynin û toza lingên te bialêsin. Hingê tê bizanibî ku ez Bavê te me; yên ku li benda min disekinin wê şermezar nebin.”
24Ma dikare tala ji hêzdaran bê standin, an girtiyên zordestekî bên rizgarkirin?
25Lê Bavê me wiha dibêje: Girtiyên hêzdaran jî wê bên standin, û tala zordest wê bê rizgarkirin; çimkî ezê bi xwe bi yên ku bi te re gengeşiyê dikin re gengeşiyê bikim, û ezê zarokên te rizgar bikim. 26Ezê bidim ku zordarên te goştê xwe bixwin, û ewê bi xwîna xwe serxweş bibin mîna bi mewa şîrîn. Hingê wê hemû beşer bizanibin ku ez rizgarkarê te me — Bavê te — û Xilaskarê te me, Hêzdarê Aqûb.
