Erd ji ber Hişkesaliyê Diqîre

Hişkesalî bîran vala dike, cotkar serên xwe digirin, û mabeşek ji ber nebûna giya dergûşa xwe bi cih dihêle. Gel li ser hêza navê Bavê me bi xwe lava dike; ew ji Yêremya re dibêje ku ji bo wan dua neke. Pêxemberên ku soza ewlehiyê didin qet nehatine şandin. Beş hê jî di lavayê de diqede.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–12, 14–17

Beş 14.

Ev peyva Bavê me ye ku li ser hişkesaliyan hat Yêremya: Cihûda şînê dike û deriyên wê vala ne; gelê wê bi şînî li ser erdê rûdinin û qîrînek ji Orşelîmê radibe.

“Mezinan xizmetkarên xwe ji bo avê dişînin; ew diçin bîran û avê nabînin. Bi cerên xwe yên vala vedigerin; ew şerm û riswa bûne û serên xwe digirin. Ji ber ku erd qelişiye, çimkî li ser welêt baran nebariye, cotkar şerm dikin; ew serên xwe digirin. Mabeşa li zeviyê jî dergûşa xwe ya nûzayî bi cih dihêle, çimkî giya tuneye. Kerên kovî li bilindahiyên tazî radiwestin; ew mîna çeqelan bi hewarî bêhna xwe distînin; çavên wan kor dibin, çimkî giya tuneye. ‘Her çend gunehên me li dijî me şahidiyê bikin jî, ji bo xatirê navê xwe tev bigere, ya Bavê me; çimkî em car bi car ji te vegeriyane—me li dijî te guneh kiriye. Hêviya Îsraêl, rizgarkarê Îsraêl di dema tengasiyê de, çima tu di welêt de mîna biyaniyekî yî, mîna rêwiyekî ku tenê ji bo şevekê radiweste? Çima tu mîna kesekî yî ku ecêbmayî maye, mîna şervanekî ku nikare rizgar bike? Lê belê tu, ya Bavê me, di nav me de yî, û em bi navê te têne nav kirin; me bi cih mehêle!’

“Bavê me li ser vî gelî wiha dibêje: ‘Wan ewqas ji gerînê hez kir; wan lingên xwe ragirtin. Loma ez ji wan kêfxweş nabim; naha ezê sûcê wan bînim bîra xwe û gunehên wan ceza bikim.’

“Paşê Bavê me ji min re got: ‘Ji bo başiya vî gelî dua meke. Gava ew rojiyê bigirin, ezê qîrîna wan nebihîzim; gava ew qurbanên şewitandinê û qurbanên dexl pêşkêş bikin, ezê wan qebûl nekim. Ezê wan bi şûr, birçîbûn û belayê biqedînim.’”

Pêxemberên ku bi Navê Bavê me Derewan Dikin

Hingê min got: “Ax, ya Bavê me yê Serdest, binêre—pêxember ji wan re dibêjin, ‘Hûnê rû bi rûyê şûr nebin û birçîbûn nayê ser we, lê ezê li vir aştiyeke mayînde bidim we.’”

Hingê Bavê me ji min re got: “Pêxember bi navê min derewan pêxemberîtiyê dikin. Min ew neşandin, ferman neda wan û bi wan re neaxivîm. Ew ji we re dîtineke derew, falekî bêqîmet û xapandina hişê xwe pêxemberîtiyê dikin. Bavê me li ser wan pêxemberên ku bi navê min pêxemberîtiyê dikin wiha dibêje, her çend min ew neşandin jî, ên ku dibêjin, ‘Ne şûr û ne jî birçîbûn dê bide ser vî welêt’: Ew pêxember dê bi şûr û birçîbûnê bimirin. Ew gelê ku ew ji wan re pêxemberîtiyê dikin dê bi birçîbûn û şûr li kolanên Orşelîmê bên avêtin, kes tunebe ku wan bisparê axê—ew, jinên wan, kur û keçên wan. Ezê xerabiya wan bi xwe li ser wan birijînim.

Ji wan re vê bêje: ‘Bila çavên min şev û roj bê navber hêstiran birijînin, çimkî keça bakîr a gelê min bi lêdaneke hilweşîner hatiye şikandin, birîneke ku çareserî jê re tuneye. ^a

Heke ez derkevim zeviyê, ên ku bi şûr hatine kuştin li wir dirêjkirî ne; heke ez têkevim bajêr, wêraniyên birçîbûnê li wir in. Çimkî hem pêxember û hem kahîn di welatekî ku ew nas jî nakin de bazirganiya xwe dikin.’”

Ma te Cihûda bi temamî red kir? Ma dilê te ji Siyonê nefret dike? Çima te em wisa lê xistin ku çareseriyek ji me re tuneye? Me hêvî ji aştiyê kir, lê tu başî nehat; ji dema çareseriyê, lê belê tirs heye. Em xerabiya xwe nas dikin, ya Bavê me, û sûcê bav û kalên xwe; me li dijî te guneh kiriye. Ji bo xatirê navê xwe, me piçûk mexwîne; textê xwe yê birûmet rûreş meke. Peymana xwe ya bi me re bîne bîra xwe, û wê neşikîne. Ma pûtên bêqîmet ên miletan dikarin baranê bînin? Ma ezman bi xwe dikarin rehmê birijînin? Ma ne tu yî, ya Bavê me? Em hêviya xwe datînin ser te, çimkî tu yî yê ku van hemû tiştan dike.