Hetta Mûsa û Semûêl

Hetta Mûsa an Semûêl jî nikaribûn vê vegerînin, Bavê me dibêje. Yeremya di bin wê de dişikê, nifir li zayîna xwe dike û dipirse ka Bavê wî bûye çemekî ku ziwa dibe. Bersiv şertî ye: vegere, tiştê hêja bêje, û tê bibî dîwarekî tûncî.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–9, 11–14, 19–21

Beş 15.

Paşê Bavê me ji min re got: “Hetta heke Mûsa û Semûêl li ber min rawestiyana jî, dilê min ber bi vî gelî ve nedibû. Wan ji ber min bişîne; bila herin.” Gava ku ew ji te bipirsin, “Em bi ku ve herin?” ji wan re bêje, “Bavê me weha dibêje: yên ji bo mirinê, ber bi mirinê ve; yên ji bo şûr, ber bi şûr ve; yên ji bo xela, ber bi xela ve; yên ji bo dîlîtiyê, ber bi dîlîtiyê ve.”

“Ezê çar cureyên wêrankeran li dijî wan deynim, Bavê me diyar dike: şûr ji bo kuştinê, kûçik ji bo kişandinê, teyrên ezmanan û cinawirên erdê ji bo xwarin û wêrankirinê. Ezê wan bikim tirsekê ji bo hemû padîşahiyên erdê, ji ber Menaşeyê kurê Hezekyayê padîşahê Cihûstanê, ji ber tiştê ku wî li Orşelîmê kir.”

“Çimkî kî wê li te bisoze, ya Orşelîm? Kî wê ji bo te şîn bigire? Kî wê hetta rawbe da ku bipirse ka tu çawa yî? Te ez red kirim, Bavê me diyar dike; tu her ber bi paş ve diçî. Loma min destê xwe li dijî te dirêj kir û tu wêran kirî— ez ji guhertina biryara xwe westiyam. Min ew bi mêlebê li ber deriyên welêt bêht kirin. Min ew bêzar kirin; min gelê xwe wêran kir, çimkî ew ji riyên xwe venedigeriyan. ^a Jinebiyên wan ji qûma deryayan zêdetir bûn. Li dijî dayikên xortan min di nîvro de wêrankerek anî; ji nişkê ve min elem û tirs bi ser wê de barandin. Ya ku heft zarok anîn, qels dibe; dawî rûhê xwe dide. Roja wê çû ava hê ku roj e; ew şermezar û rûreş e. Û yên mayî ezê bidim şûr li ber dijminên wan, Bavê me diyar dike.”

Yêremya bi Elem Diqîre

Wey li min, dayika min, ku te ez anîm—zilamekî ku bi tevahiya welêt re nîqaş û pevçûn in! Min ne deyn daye, ne jî deyn girtiye, lê belê herkes nifiran li min dike.

Bavê me got: “Ezê ji bo qencê te te rizgar bikim; ezê bikim ku dijmin di demên tengasî û derdê de ji te lava bike.” Gelo kes dikare hesin bişkîne—hesinê ji bakur—û birincê? “Dewlemendî û xezîneyên te ezê bêberdêl bidim talanê, ji ber hemû gunehên te li seranserê sînorê te. Ezê bikim ku tu li welatekî ku tu nizanî ji dijminên xwe re xizmetê bikî, çimkî agirek di hêrsa min de dişewite; ewê li dijî te bişewite.”

Tu dizanî, Bavê min; min bîne bîra xwe û li min miqate be, û ji bo min li dijî çewisînerên min dadperweriyê bîne. Bi min re bîhnfireh be, û min nebe; bizane ku ez ji bo xatirê te rûreşiyê dikişînim. Peyvên te hatin dîtin, û min ew xwarin, û peyvên te bûn şahiya min û kêfxweşiya dilê min, çimkî ez navê te hildigirim, Ya Bavê artêşên ezmanan. Ez di civata şahînetvanan de rûneniştim, ne jî şa bûm; ji ber destê te ez bi tenê rûniştim, çimkî te ez bi hêrsê tije kiribûm. Çima êşa min bêdawî ye û birîna min bêçare ye, ku red dike ku sax bibe? Tu yê ji min re bibî mîna newalekî xapînok, mîna avên ku ziwa dibin?

Loma Bavê me weha dibêje: Heke tu vegerî, ezê te vegerînim da ku tu li ber min rawestî. Heke tu ya hêja derxî, ne ya bêqîmet, tuyê bibî devê min. Ewê ber bi te ve vegerin, lê divê tu ber bi wan ve venegerî. Ezê te li dijî vî gelî bikim sûrekî birincî yê qayîm; ewê li dijî te şer bikin lê ewê li ser te serfiraz nebin, çimkî ez bi te re me da ku te xilas bikim û te rizgar bikim, Bavê me diyar dike. “Ezê te ji destê xerabkaran rizgar bikim û ji pencê zalaman fîdiye bikim.”