Elîfaz Diaxive

Elîfaz bi nermî dest pê dike: Eyûb kesên din bi hêz kirine, loma divê rastiya wî bi xwe bibe hêviya wî. Paşê nîqaş tê, ku bêsûc qet helak nabin, û dîtineke şevê ku dipistîne ku tu mirovê mirindar li ber Makerê xwe pak nîne. Ev dilrehetiyek e ku tawanek di hundurê wê de heye.

Beş 4.

Hingê Elîfazê Têmanî bersiv da: “Heke yek bi te re peyvekê biqewimîne, tê westiyaî? Lê kî dikare xwe ji axaftinê bigire? Va ye, te gelekan hîn kir, û te destên qels bihêz kirin. Peyvên te yê ku dilikumî rakir, û te çokên ku dialiqîn saz kirin. Lê niha ew tê ser te, û tu westiyaî; ew digihîje te, û tu matmayî dimînî. Ma tirsa te ji Xwedê ne pêbaweriya te ye, û rastiya rêyên te ne hêviya te ye? Niha bîne bîra xwe: kî, bêsûc bûye û tu caran helak bûye? Mirovên rast li ku derê tu caran hatine hilweşandin? Çawa ku min dîtiye, ewên ku xerabiyê dicotin û tengasiyê diçînin, heman tiştî didirûn. Bi nefesa Xwedê ew helak dibin, û bi bahoza hêrsa wî ew tên belavkirin. Nerîna şêr, dengê şêrê dirinde, diranên şêrçêlikan — ew tên şikandin. Şêrê hêzdar ji ber nebûna nêçîrê helak dibe, û çêlikên mê şêr belawela dibin. Niha peyvek bi dizî ji min re hat anîn; guhê min pistepista wê girt. Di nav ramanên tengaskar ên ji dîtinên şevê, gava ku xewa giran li ser mirovan dikeve, tirs hat ser min, û lerz, û wê hemû hestiyên min hejand. Ruhek li ber rûyê min ket; porê bedena min rahişt. Ew sekinî, lê min nikaribû şiklê wê nas bikim. Şibandinek li ber çavên min bû; bêdengî hebû, paşê min dengek bihîst: ‘Ma mirovekî jiyanşer dikare li ber Xwedê rast be? Ma mêrek dikare li ber Afirînerê xwe pak be? ^a Va ye, ew pişta xwe bi xizmetkarên xwe nagire, û ew milyaketên xwe bi şaşiyê tawanbar dike; çiqas zêdetir ewên ku di xaniyên heriyê de rûdinin, ewên ku bingeha wan di tozê de ye, ewên ku wek mêşhingivekê tên pelixandin. Di navbera sibeh û êvarê de ew tên perçiqandin; bêyî ku bên dîtin, ew heta hetayê helak dibin. Ma qeytana konê wan di nav wan de nayê rakirin? Ew dimirin bêyî ku tu caran şehrezayiyê bi dest bixin.’” ^b