Eyûb Bersiv Dide
Eyûb qebûl dike ku Xwedê ji nîqaşê wêdetir e, û pirsgirêk ev e. Kes nikare wî bange dadgehê bike, û tewra devê mirovekî bêqisûr jî wê wî sûcdar derxe. Eyûb dibêje ku Xwedê bêqisûr û xerab bi hev re tune dike, û hesreta navbeynkarek dikişîne ku dest deyne ser her duyan.
9 1Hingê Eyûb bersiv da û got: 2“Bi rastî ez dizanim ku ev wisa ye. Lê mirovê mirinbar çawa dikare li ber Xwedê rast be? 3Heke yek bixwaze bi wî re nîqaş bike, ji hezar caran yekê jî nikare bersiva wî bide. 4Ew di dil de şehreza û di hêzê de qedîr e—kê heta niha li ber wî rawestiyaye û bê zerar derketiye? 5Berî ku çiya pê bihesin ew wan radike, bi hêrsa xwe wan serûbin dike. 6Ew erdê ji cihê wê dihejîne, û stûnên wê dilerizin. 7Ew ferman li tavê dike, û ew hiltnayê; ew stêrkan mohr dike. 8Tenê wî ezman veda û pêlên deryayê pelixand. 9Wî Hirç, Orîon û Perwîn, û komstêrkên ezmanê başûr çêkirin. 10Ew tiştên mezin dike ku têgihîştin wan nagire, tiştên ecêb ku ji jimarê derbas dibin. 11Va ye—ew li ber min derbas dibe, û ez wî nabînim; ew diçe, lê ez pê nahesim. 12Heke ew tiştekî birevîne, kê dikare wî vegerîne? Kê wê jê re bêje: ‘Tu çi dikî?’ 13Xwedê hêrsa xwe venagerîne; di bin wî de alîkarên cinawirê deryayê Rahab pelixandî radizên. a a v13 Rahab li vir ne jina Erîhayê ye lê navekî kevnar ê cinawirê kaos ê deryayê ye — wêneyekî helbestî yê her hêza ku li ber Xwedê radiweste. 14Nexwe ez çiqasî kêmtir dikarim bersiva wî bidim, an peyvên xwe hilbijêrim ku bi wî re bikevim nîqaşê? 15Her çend ez rast bama jî, min nikarîbû bersiva wî bidama; min tenê dikarîbû ji dadgerê xwe rehmê bixwesta. 16Heke min gazî bikira û wî bersiva min bidaya, min bawer nedikir ku ew guhê xwe dide dengê min. 17Çimkî ew bi bahozê min dipelixîne û birînên min bê sedem zêde dike. 18Ew nahêle ku ez bêhna xwe bistînim, lê min ji tehliyê tije dike. 19Heke mesele mesela hêzê be, ew yê qedîr e! Û heke mesele mesela dadperweriyê be, kê dikare wî gazî dadgehê bike? 20Her çend ez rast bama jî, devê min ê xwe wê min sûcdar bikira; her çend ez bêsûc bama jî, wê min xwar derbixista. 21Ez bêsûc im; êdî ez xema xwe naxwim; ez ji jiyana xwe nefret dikim. 22Hemû wek hev e; loma ez dibêjim, ew hem bêsûc hem xerab helak dike. 23Gava belayeke ji nişka ve mirinê tîne, ew bi bêhêvîtiya bêgunehan tinazan dike. 24Erd radestî xeraban tê kirin; ew çavên dadgerên wê digire. Heke ew ne be, nexwe kî ye? 25Rojên min ji bazdekerekî lezgîntir in; ew direvin, ew tu qencî nabînin. 26Ew wek qeyikên qamîşî derbas dibin, wek keleşkî ku xwe davêje ser nêçîra xwe. 27Heke ez bibêjim: ‘Ezê gilî û gazinên xwe ji bîr bikim, ezê rûyê xwe yê tirş deynim aliyekî û kêfxweş bibim,’ 28ez ji hemû êşên xwe ditirsim, çimkî ez dizanim tu min bêguneh dernaxî. 29Ez wê sûcdar bêm hesibandin; nexwe çima ez vala keda xwe bidim? 30Heke min xwe bi berfê bişûşta û destên xwe bi sabûnê paqij bikira, 31dîsa jî te ezê bavêta nava çaleyê, û cilên min ê xwe wê ji min nefret bikirana. 32Çimkî ew ne mirovek e wek min, ku ez bikaribim bersiva wî bidim, ku em bi hev re biçin dadgehê. 33Di navbera me de tu navbênkar tuneye, yê ku bikaribe destê xwe bide ser me her duyan. b b v33 Eyûb li hesreta kesekî dikişîne ku bikaribe di navbera wî û Xwedê de rawuste — navbênkarekî ku bikaribe destê xwe bide ser her duyan. Ev hesret di Îsa de bersiva xwe dibîne, yê ku navbênkarê yekta di navbera Xwedê û mirovan de ye (1 Tîm. 2:5). 34Bila ew çiwarê xwe ji ser min rake, û bila tirsa wî êdî min nehêle ditirsim. 35Hingê ezê bêyî ku jê bitirsim biaxivim; lê niha, ez ne azad im ku wisa bikim.”
