Yoêl 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Li Siyonê bûyê qoçê beran lê bidin; li çiyayê min ê pîroz hişyariyê bidin! Bila hemû yên ku li welêt dijîn bilerizin, çimkî roja Bavê me tê—ew nêzîk e: ^a a v1 Roja Bavê me ya ku di nav Yoêl de diçe, ew roj e ku Bavê me tê de tev digere—artêşa wî bi dengê wî dimeşe, dadbarkirina wî dikeve, rizgariya wî li pey tê. Pêxember heman mijarê wekî tevlêbûna Bavê me ya biryardar di dîrokê de diajon.

²Rojeke tarî û tariyê, rojeke ewran û tariya kûr. Wekî berbanga ku li ser çiyan belav dibe, artêşeke mezin û hêzdar tê—tu carî berê wekî wê çênebûye, û tu carî jî dîsa wekî wê nayê.

³Li pêşiya wan agir dadiqurtîne, û li pişt wan pêt dibiriqe. Welatê li pêşiya wan wekî baxçeyê Edenê ye, lê li pişt wan çoleke wêran e—û tiştek ji wan xilas nabe. ⁴Ew wekî hespan xuya dikin; wekî hespên şer êrîş dikin. ⁵Wekî gurmîna erebeyên şer li ser serê çiyan bazdidin, wekî teqîna pêta ku kayê dadiqurtîne, wekî artêşeke hêzdar a ji bo şer rêzkirî.

⁶Li pêşiya wan gel ji êşê dipêçin; her rûyek zer dibe. ⁷Wekî cengaweran êrîş dikin; wekî leşkeran bi dîwaran dikevin. Her yek di rêzê de dimeşe, tu carî ji riya xwe dernakeve. ⁸Ew li hev nakevin; her yek li riya xwe diçe. Ew di nav çekan re derbas dibin û nayên rawestandin. ⁹Ew li ser bajêr dirijin; li ser dîwêr dibezin. Ew li xaniyan hildikişin; di pencereyan re wekî diz dikevin hundir. ¹⁰Li pêşiya wan erd dilerize, ezman dihejin. Roj û heyv tarî dibin, û stêrk êdî naçirisin.

¹¹Bavê me dengê xwe li serê artêşa xwe bilind dike; ordûgeha wî pir mezin e, û yên ku peyva wî pêk tînin hêzdar in. Roja Bavê me mezin û gelek tirsnak e—kî dikare li ber bisekine?

Vegerin ba Bavê Xwe

¹²“Lê niha jî,” Bavê me dibêje, “bi hemû dilê xwe, bi rojîgirtin, bi girîn û bi şînê ve vegerin ba min. ^b b v12 Bav bi xwe gazî dike. “Bi hemû dilê xwe vegerin ba min” ne daxwaza merasîmekê ye, lê hesreta Bavê me ye ku dilên zarokên wî vegerin malê.

¹³“Dilê xwe biçirînin, ne cilên xwe. Vegerin ba Bavê xwe, çimkî ew keremdar û dilrehm e, hêdî hêrs dibe û dilovaniya peymanê pir e, û ew ji şandina belayê vedigere. ¹⁴Kî dizane? Dibe ku ew vegere û poşman bibe û bereketekê li pey xwe bihêle—diyariyeke hiboban û diyariyeke vexwarinê ji bo Bavê we.”

¹⁵Li Siyonê bûyê şofar lê bidin; rojiyekê pîroz bikin; civîneke pîroz bang bikin. ¹⁶Gel bicivînin; civînê pîroz bikin; rihspiyan bînin cem hev; zarokan bicivînin, heta pitikên şîrmij jî. Bila zava ji odeya xwe derkeve, û bûk ji hucreya xwe. ¹⁷Bila kahînên ku li pêşiya Bavê me xizmetê dikin di navbera hol û gorîgehê de bigirîn. Bila bibêjin: “Ya Bavê me, li gelê xwe biborî, û mîrata xwe neke tiştê henekan, biwêjeyeke di nav miletan de. Çima divê ew di nav gelan de bibêjin, ‘Xwedayê wan li ku ye?’” ^c c v17 Kahîn li hewşa hundirîn a Perestgeha Orşelîmê sekinîbûn, di navbera holika ketinê ya bankirî û gorîgeha qurbanên şewitandinê de—dilê cihê perestinê.

Bavê me Gelê Xwe Vedigerîne

¹⁸Hingê Bavê me ji bo welatê xwe dilxwazî bû û li gelê xwe rehmê kir.

¹⁹Bavê me bersiva gelê xwe da: “Va ye, ez ji we re hiboban, şeraba nû û rûn dişînim, û hûnê pê têr bibin. Êdî tu carî ezê we neke tiştê henekan di nav miletan de.”

²⁰“Ezê artêşa bakur ji we dûr bikim, wê li welatekî hişk û wêran biajom—rêzên wê yên pêşiyê nav Behra Mirî û yên paşiyê nav Behra Navîn. Bêhna wê ya genî rabe; bêhna wê ya pîs hilkişe, çimkî wê tiştên tirsnak kirine.

²¹Netirse, ey welat; şa bibe û dilxweş be, çimkî Bavê me tiştên mezin kirine! ²²Netirsin, ey heywanên deştê, çimkî mêrgên çolê kesk dibin; dar fêkiyê xwe dide; dara hêjîrê û dara mêwê dewlemendiya xwe didin. ²³Dilxweş bibin, ey zarokên Siyonê, û bi Bavê xwe şa bibin, çimkî wî barana payîzê daye we da ku dilsoziya xwe nîşan bide; ew ji we re baranên zêde, baranên payîz û biharê, wekî berê dibarîne. ²⁴Bênderan wê bi hiboban tije bin; firnikan wê bi şeraba nû û rûn biherikin.

²⁵Ezê ji bo salên ku kuliyan xwarine heqê we bidim—kuliya kom, kuliya ciwan, kuliya wêranker û kuliya qutker—artêşa min a mezin a ku min di nav we de şand. ²⁶Hûnê têr bixwin û têr bibin, û hûnê navê Bavê xwe pesn bidin, yê ku bi we re bi awayekî ecêb tevgeriyaye; û êdî tu carî gelê min nayê şermezarkirin. ^d d v26 Bi dengê Bavê me, gelê wî wekî zarokên wî tên binavkirin—navê malbatê yê ku dilê wî herdem hilgirtiye. ²⁷Hingê hûnê zanibin ku ez di nav Îsraêl de me, û ku ez Bavê we me, û yekî din tuneye; û êdî tu carî gelê min nayê şermezarkirin.

Bav Ruhê Xwe Dirije

²⁸“Û paşê, ezê Ruhê xwe li ser her bedenî birijînim. Kur û keçên we wê pêxemberî bikin, kalên we wê xewnan bibînin, xortên we wê dîtinan bibînin. ^e e v28 Bavê me Ruhê xwe—Ruhê Pîroz—li ser kur û keçên xwe dirije; Bav, Ruh û zarok malbatek in. ²⁹Heta li ser xulaman û cariyan jî di wan rojan de ezê Ruhê xwe birijînim.

³⁰Ezê li ezmanan û li ser erdê ecêban nîşan bidim—xwîn û agir û stûnên dûmanê. ³¹Roj wê bibe tarî û heyv wê bibe xwîn, berî ku roja Bavê me ya mezin û tirsnak bê.”

³²Û evê çêbe: her kesê ku gazî navê Xudan bike wê rizgar bibe; çimkî li Çiyayê Siyonê û li Orşelîmê wê rizgarî hebe, wekî Bavê me gotiye, di nav yên ku sax mane de, yên ku Bavê me gazî wan dike. ^f f v32 Petrûs vê sozê li Pentîkostê neqil dike (Karên Şandiyan 2:21), û Pawlos wê rasterast bi Îsa ve girêdide—“her kesê ku gazî navê Xudanê me Îsa bike wê rizgar bibe” (Romayî 10:9-13). Navê ku em ji bo rizgariyê gazî wî dikin Îsa ye, vexwendina vekirî ya Bavê me ber bi malê ve.