Lûqa 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Rojekê, di Şemiyê de, Îsa di nav zeviyên genim re derbas dibû; şagirtên wî gurçikên genim diçinîn, di destên xwe de difetisandin û dixwarin. ²Hinek ji Fêrisiyan gotin: “Hûn çima tiştê ku di Şemiyê de durist nîne dikin?”

³Îsa bersiva wan da: “Ma we nexwendiye ka Dawid çi kir gava ku ew û yên pê re birçî bûn, ⁴çawa ew ket mala Bavê me, nanê Pêşkêşiyê hilda, xwar û hinek jî da hevalên xwe, her çend ne durist e ku ji pêştirî kahînan tu kes wî bixwe?” ⁵Paşê wî ji wan re got: “Kurê Mirov Xudanê Şemiyê ye.”

⁶Di Şemiyeke din de ew ket kinîştê û hînî kir; mirovek li wir hebû ku destê wî yê rastê ziwa bûbû. ⁷Nivîskar û Fêrisiyan baldar li wî dinihêrîn ka ew ê di Şemiyê de şîfa bide an na, da ku karibin sûcekî li ser wî bibînin.

⁸Lê ji ber ku wî fikirên wan dizanî, ji mirovê destziwa re got: “Rabe û li vir bisekine.” Îcar ew rabû û li wir sekinî. ⁹Paşê Îsa ji wan re got: “Ez ji we dipirsim: ma di Şemiyê de durist e ku mirov qencî bike an xerabî bike, canekî rizgar bike an helak bike?” ¹⁰Wî li hemûyan nihêrî û ji mirov re got: “Destê xwe dirêj bike.” Wî jî kir û destê wî başkirî bû.

¹¹Lê ew bi hêrs tije bûn û bi hev re li ser wê yekê gotûbêj kirin ka wê çi bi Îsa bikin.

Hilbijartina Diwanzdeh Şandiyan

¹²Di wan rojan de Îsa derket çiyê da ku dua bike, û tevahiya şevê bi dua ji Bavê me re derbas kir. ¹³Gava ku roj hilat, wî şagirtên xwe gazî kir û diwanzdeh ji wan hilbijartin, nav li wan kir şandî: ¹⁴Şimûn, ê ku wî nav lê kir Petrûs, û birayê wî Endrawis; Aqûb û Yûhenna; Filîpos û Bartolomeyos; ¹⁵Metta û Tûma; Aqûbê kurê Alfayos, û Şimûnê ku jê re Welatparêz digotin; ¹⁶Cihûdayê kurê Aqûb, û Cihûda Îskariyotî, ê ku bû xayîn.

Hêza Bavê me Elaletan Şîfa Dide

¹⁷Ew bi wan re daket û li cihekî deşt sekinî, bi elaleteke mezin a şagirtên xwe re û elaleteke mezin a mirovan ji tevahiya Cihûstanê, Orşelîmê û bejahiya Sûr û Sayda. ¹⁸Ew hatin da ku guhdariya wî bikin û ji nexweşiyên xwe şîfa bibin; yên ku ji ruhên pîs ketibûn tengasiyê jî başkirî bûn. ¹⁹Tevahiya elaletê hewl dida ku dest lê bide, çimkî hêz ji wî derdiket û her kesî şîfa dida.

²⁰Wî çavên xwe bera şagirtên xwe kir û got: “Xwezî bi we yên ku feqîr in, çimkî Padîşahiya Bavê me ya we ye.

²¹“Xwezî bi we yên ku niha birçî ne, çimkî hûnê têr bibin. Xwezî bi we yên ku niha digirîn, çimkî hûnê bikenin. ²²Xwezî bi we gava ku mirov ji we nefret dikin, û gava ku we dûr dixin û we piçûk dikin û navê we wek xerab red dikin, ji ber Kurê Mirov. ²³Di wê rojê de şa bibin û ji kêfan bazdin, çimkî xelata we li ezmanan mezin e; çimkî bav û kalên çewsînkeran bi pêxemberan jî wisa kirin.

²⁴Lê wey li we yên ku dewlemend in, çimkî we rehetiya xwe jixwe standiye. ²⁵Wey li we yên ku niha têr in, çimkî hûnê birçî bibin. Wey li we yên ku niha dikenin, çimkî hûnê şîn bikin û bigirîn. ²⁶Wey li we gava ku her kes qenciyê li ser we dibêje, çimkî bav û kalên dêlegeran bi pêxemberên derewîn jî wisa kirin.

Ji Dijminên Xwe Hez Bikin

²⁷Lê ez ji we yên ku guhdarî dikin re dibêjim: ji dijminên xwe hez bikin, ji yên ku ji we nefret dikin re qencî bikin, ²⁸ji yên ku nifiran li we dikin re bereket bixwazin, ji yên ku we didin ber zordariyê re dua bikin. ²⁹Kî li aliyekî rûyê te bixe, aliyê din jî pêşkêş bike; kî çakêta te bibe, kirasê xwe jî jê meke. ³⁰Bidin her kesê ku ji te dixwaze, û tiştê ku ji te hatiye standin dîsa nexwaze. ³¹Çawa ku hûn dixwazin mirov bi we re bikin, hûn jî wisa bi wan re bikin.

³²Heke hûn ji yên ku ji we hez dikin hez bikin—ev çi qencî ye? Gunehkar jî ji yên ku ji wan hez dikin hez dikin. ³³Heke hûn qenciyê ji yên ku qenciyê bi we re dikin re bikin, ev ji we re çi qencî ye? Gunehkar jî wisa dikin. ³⁴Û heke hûn deyn bidin û hêvî bikin ku wê zivêr bidin we, ev çi qencî ye? Gunehkar jî deynê gunehkaran didin da ku heman tiştî zivêr bistînin. ³⁵Lê ji dijminên xwe hez bikin, qencî bikin û deyn bidin bêyî ku tiştekî zivêr hêvî bikin; wê xelata we mezin bibe, û hûnê bibin zarokên Yê Herî Berz, çimkî ew bi nankoran û xeraban re jî dilovan e. ³⁶Dilovan bin, çawa ku Bavê we jî dilovan e.

Dadbarî Nekin

³⁷Dadbarî nekin, hûn jî nayên dadbarkirin. Mehkûm nekin, hûn jî nayên mehkûmkirin. Bibexşînin, hûn jî têne bexşandin. ³⁸Bidin, wê ji we re jî bê dayîn: pîvaneke baş—tije kirî, hejandî, rijyayî—wê di hemêza we de bê rijandin. Çimkî bi kîjan pîvanê hûn bipîvin, wê bi wê jî ji we re bê pîvandin.”

³⁹Wî meselek jî da wan: “Ma kesekî kor dikare rê li yekî kor nîşan bide? Ma ne her du dikevin çalê? ⁴⁰Tu şagirt ji mamosteyê xwe pêştir dernakeve; her kesê ku bi temamî hatiye hînkirin wê bibe wek mamosteyê xwe. ⁴¹Tu çima pûşa di çavê birayê xwe de dibînî, lê qerqeşûnê di çavê xwe de napêyî? ⁴²Tu çawa dikarî ji birayê xwe re bibêjî, ‘Birayo, bihêle ez pûşê ji çavê te derxim,’ gava ku tu qerqeşûnê di çavê xwe de nabînî? Durûyo! Pêşî qerqeşûnê ji çavê xwe derxe—paşê tu dikarî zelal bibînî da ku pûşê ji çavê birayê xwe derxî.

Bi Berê Xwe Têtin Nasîn

⁴³Çimkî tu dara qenc berê xirab nade, dîsa jî dara xirab berê qenc nade. ⁴⁴Her dar bi berê xwe tê nasîn; hêjîr ji stiriyan nayê civandin, dîsa jî tirî ji dirkan nayê çinîn. ⁴⁵Mirovê qenc ji xezîneya qenc a dil qenciyê derdixe; mirovê xerab ji xezîneya xerab xerabiyê derdixe; çimkî dev ji tijebûna dil diaxive.

Li Ser Zinêr Ava Bikin

⁴⁶Hûn çima ji min re dibêjin ‘Xudan, Xudan,’ lê tiştê ku ez dibêjim nakin? ⁴⁷Her kesê ku tê ba min, gotinên min dibihîze û wan dike—ezê ji we re nîşan bidim ka ew dişibe kê: ⁴⁸Ew dişibe mirovekî ku xaniyekî ava dike, ê ku kûr kola û bingehê wî li ser zinêr danî. Gava ku lehî hat, çem bi wî xanî ket lê nekarî wî bihejîne—çimkî baş hatibû avakirin. ⁴⁹Lê kesê ku gotinên min dibihîze û li gorî wan nake, dişibe mirovekî ku xaniyek li ser erdê ava kir, bêyî bingeh. Lehî bi wî ket, û ew di cih de hilweşiya—wêraniya wî xanî mezin bû.”