Lûqa 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Îsa her donzdehan gazî cem hev kirin, hêz û desthilatî li ser hemû cinan û ji bo saxkirina nexweşiyan dan wan. ²Û ew şandin ku Padîşahiya Bavê me îlan bikin û nexweşan sax bikin.

³Wî ji wan re got: “Ji bo rê tiştekî hilnedin: ne gopal, ne tûr, ne nan, ne jî pere, û her yek ji we du kiras hilnegirin. ⁴Hûn derbasî kîjan malê bibin, li wê derê bimînin û ji wê derê bar bikin. ⁵Li ku derê we pêşwazî nekin, gava ku hûn ji wî bajarî derdikevin, toza li ser lingên xwe bitewînin, wekî şahidiyê li dijî wan.”

⁶Îcar ew derketin û ji gund bi gund geriyan, mizgînî didan û li her derê nexweşan sax dikirin.

⁷Hêrodês ê serdar her tiştê ku diqewimî bihîst û ew şaşwaz ma, çimkî hinekan digot ku Yûhenna ji nav miriyan rabûye, ⁸hinekên din digotin ku Êlyas xuya bûye, û hinekên din jî digotin ku yek ji pêxemberên kevnar rabûye. ⁹Hêrodês got: “Min serê Yûhenna jêkir — îcar ev kî ye ku ez li ser wî tiştên weha dibihîzim?” Ew her digeriya ku wî bibîne.

Pênc Nan Pênc Hezar Kesan Têr Dikin

¹⁰Gava ku şandî vegeriyan, her tiştê ku kiribûn ji Îsa re gotin. Wî ew hildan û bi veşartî çû bajarekî bi navê Beytseyda. ¹¹Lê elaletan pê hesiyan û li pey wî çûn. Wî pêşwaziya wan kir, li ser Padîşahiya Bavê me ji wan re peyivî û yên ku pê hewce bûn sax kirin. ¹²Gava ku roj diçû ava, her donzdehan hatin û jê re gotin: “Elaletê belav bike, da ku ew li gundên derdor û zeviyan cih û xwarinê bibînin — em li vir li cihekî dûr in.”

¹³Wî got: “Hûn tiştekî bidin wan ku bixwin.” Wan got: “Ji me re tenê pênc nan û du masî hene — heke em neçin û ji bo vê tevahiya elaletê xwarinê nekirin.”

¹⁴Çimkî li wir qederê pênc hezar mêr hebûn. Wî ji şagirtên xwe re got: “Wan bi komên qederê pêncî kesan rûnînin.”

¹⁵Wan weha kir û hemû rûniştandin. ¹⁶Wî pênc nan û du masî hildan, li ezmên nihêrî, ew pîroz kirin û şikandin, paşê wî ew her dida şagirtan ku li elaletê belav bikin. ¹⁷Hemiyan xwar û têr bûn; parçeyên ku mabûn donzdeh sepet tije kirin.

Hûn Dibêjin Ez Kî me?

¹⁸Carekê, dema ku Îsa bi tenê dua dikir û şagirtên wî li nêzîk bûn, wî ji wan pirsî: “Elalet dibêjin ez kî me?”

¹⁹Wan bersiv da: “Yûhennayê Nixumdar. Hinekên din dibêjin Êlyas. Hinekên din jî dibêjin ku pêxemberekî kevnar rabûye.”

²⁰Wî pirsî: “Lê hûn dibêjin ez kî me?” Petrûs bersiv da: “Mesîhê Bavê me.” ^a a v20 Gava ku Petrûs Îsa “Mesîhê Bavê me” bi nav dike, ew Îsa wekî Yê Meshkirî yê ku ji aliyê Bav ve hatiye şandin îqrar dike — Kur ê ku ji Bavê ku ew şandiye tê cudakirin.

Divê Kurê Mirov Cefayê Bikişîne

²¹Îsa bi tundî ew hişyar kirin û ferman da wan ku ji tu kesî re vê nebêjin,

²²û got: “Divê Kurê Mirov gelek cefayan bikişîne û ji aliyê rihspiyan, serokên kahînan û nivîskaran ve bê redkirin, û bê kuştin, û di roja sêyemîn de rabe.”

²³Paşê wî ji wan hemiyan re got: “Kesê ku bixwaze li pey min bê, divê dev ji xwe berde û her roj xaça xwe hilgire û li pey min bê. ²⁴Çimkî kesê ku bixwaze jiyana xwe rizgar bike, wê wê wenda bike, lê kesê ku jiyana xwe ji ber min wenda bike, wê wê rizgar bike. ²⁵Çimkî çi feyde heye heke yek tevahiya dinyayê bi dest bixe, lê xwe wenda bike an bibe ziyanê? ²⁶Kesê ku ji min û ji peyvên min şerm bike, Kurê Mirov jî wê ji wî şerm bike, gava ku ew bi rûmeta xwe û bi rûmeta Bav û milyaketên pîroz bê. ²⁷Lê bi rastî ez ji we re dibêjim, hinek ji yên ku li vir rawestane, berî ku Padîşahiya Bavê me bibînin, wê tama mirinê neçêjin.”

Bav Kurê Xwe Birûmet Dike

²⁸Qederê heşt roj piştî van peyvan, Îsa Petrûs, Yûhenna û Aqûb hildan û derketin çiyayekî ku dua bikin. ²⁹Dema ku ew dua dikir, dîtina rûyê wî guherî û cilên wî spîçol û biriqok bûn. ³⁰Û du mêr hebûn ku bi wî re dipeyivîn — Mûsa û Êlyas, ³¹yên ku bi rûmetê xuya bûn û li ser çûyîna wî dipeyivîn, ya ku ew nêzîkî pêkanîna wê li Orşelîmê bû.

³²Petrûs û hevalên wî bi xew giran bûbûn; gava ku bi temamî hişyar bûn, rûmeta wî û her du mêrên ku bi wî re rawestabûn dîtin. ³³Gava ku ew ji cem wî diçûn, Petrûs ji Îsa re got: “Ezbenî, baş e ku em li vir in. Em bila sê kozikan çêkin — yek ji te re, yek ji Mûsa re, yek ji Êlyas re.” Wî nizanibû çi dibêje.

³⁴Dema ku ew dipeyivî, ewrek hat û ew di bin siyê de girtin; gava ew ketin nav wî, ew tirsiyan.

³⁵Dengek ji ewr hat û got: “Ev Kurê min e, Yê min ê Bijartî — guhdariya wî bikin!” ^b b v35 Di dema veguherînê de dengê Bav bi xwe Îsa bi nav dike “Kurê min, Yê min ê Bijartî” — heman Kur ê ku Bav bi wî kêfxweş dibe, niha di rûmetê de tê diyarkirin.

³⁶Gava ku deng xilas bû, Îsa bi tenê hat dîtin. Ew bêdeng man û di wan rojan de ji tu kesî re nedigotin tiştê ku dîtibûn.

Kurê Bavekî ji Tariyê Azad Dibe

³⁷Roja din, gava ku ew ji çiyê daketin, elaleteke mezin rastî wî hat. ³⁸Mêrekî ji nav elaletê qîriya: “Mamoste, ji kerema xwe li kurê min binihêre, çimkî ew zarokê min ê tenê ye. ³⁹Ruhek wî digire, û ji nişkê ve ew diqîre; ew wî dihejîne heta ku kef jê dikevin, bi zehmetî dev jê berdide û wî lê dixe. ⁴⁰Min li şagirtên te zarî kir ku wî derxin, lê ew nekarîn.”

⁴¹Îsa bersiv da: “Ey nifşê bêbawer û xwar, heta kengî divê ez bi we re bimînim û we tehemûl bikim? Kurê xwe bîne vir.”

⁴²Dema ku kurik dihat, cin ew avêt erdê û ew hejand. Lê Îsa li ruhê pîs hêrs bû, kurik sax kir û ew vegerand bavê wî.

Kurê Mirov Wê Bê Radestkirin

⁴³Hemû li hember mezinahiya Bavê me şaş man. Dema ku her kes li hember her tiştê ku Îsa dikir heyirî dima, wî ji şagirtên xwe re got:

⁴⁴“Van peyvan di guhên xwe de bihêlin: Kurê Mirov wê di demeke nêzîk de radestî destên mirovan bibe.”

⁴⁵Lê wan ev peyv fêm nekir — ew ji wan hatibû veşartin, loma wan nikarîbû wê bigirin — û ew ditirsiyan ku li ser wê ji wî bipirsin.

⁴⁶Îcar di nav wan de nîqaşek derket ku kî ji wan herî mezin e. ⁴⁷Lê Îsa, ku ramanên dilên wan dizanibû, zarokek hilda û li kêleka xwe rawest kir,

⁴⁸û ji wan re got: “Kesê ku vî zarokî bi navê min qebûl bike, min qebûl dike, û kesê ku min qebûl bike, yê ku ez şandime qebûl dike. Çimkî yê ku di nav we hemiyan de herî biçûk e — ew mezin e.”

⁴⁹Yûhenna got: “Ezbenî, me yek dît ku bi navê te cinan derdixist û me xwest ku em wî rawestînin, çimkî ew bi me re napeyde.”

⁵⁰Îsa jê re got: “Wî rawestînin — çimkî kesê ku ne li dijî we ye, ji bo we ye.”

Îsa Berê Xwe Dide Orşelîmê

⁵¹Gava ku roj nêzîk bûn ku ew bibe ezmên, Îsa bi biryardarî berê xwe da ku here Orşelîmê. ⁵²Wî peyamnêr li pêşiya xwe şandin. Ew çûn û ketin gundekî Sameryayî ku jê re amade bikin, ⁵³lê gelê wê derê pêşwaziya wî nekir, çimkî ew ber bi Orşelîmê ve diçû. ⁵⁴Gava ku şagirt Aqûb û Yûhenna vê dîtin, gotin: “Ya Xudan, tu dixwazî em bibêjin ku ji ezmên agir dakeve û wan bişewitîne?”

⁵⁵Lê ew zivirî û li wan hêrs bû. ⁵⁶Û ew çûn gundekî din.

Bihayê Peyketina Îsa

⁵⁷Dema ku ew li ser rê diçûn, yekî jê re got: “Ez ê li pey te bêm li ku derê tu biçî.”

⁵⁸Îsa got: “Rovî xwelî hene, çivîkên ezmên hêlîn hene, lê Kurê Mirov cihek tuneye ku serê xwe deyne.”

⁵⁹Wî ji yekî din re got: “Li pey min were.” Wî bersiv da: “Ya Xudan, berî her tiştî bihêle ez herim bavê xwe veşêrim.”

⁶⁰Lê Îsa jê re got: “Bihêle miriyan miriyên xwe veşêrin, lê tu here Padîşahiya Bavê me îlan bike.”

⁶¹Yekî din jî got: “Ez ê li pey te bêm, ya Xudan, lê berî her tiştî bihêle ez bi yên mala xwe re xatirê xwe bixwazim.”

⁶²Îsa bersiv da: “Kesê ku dest davêje cot û li paş xwe dinihêre, ne hêja ye ji bo Padîşahiya Bavê me.”