Lûqa 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Demek şûnde, ew di nav bajar û gundan re geriya, mizgînî dida û mizgîniya padîşahiya Bavê me belav dikir. Diwanzdeh jî pê re bûn, ²û hin jinên ku ji ruhên pîs û nexweşiyan qenc bûbûn: Meryema ku jê re Mejdelanî digotin, ya ku heft cin jê derketibûn, ³û Yûhenaya jina Xûza yê birêvebirê Hêrodês, û Sûzana, û gelekên din, yên ku ji hebûna xwe piştgiriya wan dikirin.

⁴Gava elaleteke mezin kom bû, û ji her bajarî mirov tê ba wî, wî bi mînakekê peyivî:

⁵“Tovavêjek derket ku tov biavêje. Dema wî tov diavêt, hinek tov li ser rê ket, hat pêpestkirin, û çûkên ezmanan ew xwarin. ⁶Hinek tov li ser kevir ket; şîn bû, lê ji ber ku av tunebû, çilmisî. ⁷Hinek di nav stiriyan de ket, û stirî pê re mezin bûn û ew fetisandin. ⁸Hinek tov jî li ser axa baş ket, mezin bû û sed qat ber da.” Çawa ku wî ev got, bi dengekî bilind got: “Yê ku guhên wî hene ku bibihîze, bila bibihîze.”

⁹Şagirtên wî jê pirsîn ku maneya vê mînakê çi ye.

¹⁰Wî got: “Ji we re hatiye dayîn ku hûn razên padîşahiya Bavê me zanibin; lê yên din bi mînakan digirin, da ku ‘dema dibînin nebînin, û dema dibihîzin fêm nekin.’”

¹¹“Niha maneya mînakê ev e: Tov peyva Bavê me ye. ¹²Yên li ser rê ew in ên ku dibihîzin; paşê Îblîs tê û peyvê ji dilên wan dibe, da ku bawer nekin û rizgar nebin. ¹³Yên li ser kevir ew in ên ku dema peyvê dibihîzin, bi şahî wê qebûl dikin, lê rayên wan tunene; demekê bawer dikin, paşê di dema ceribandinê de ji rê dertên. ¹⁴Yê ku di nav stiriyan de ket: ev ew in ên ku dibihîzin, lê çawa diçin, xem û derd ên jiyanê, dewlemendî û zewqan ew difetisînin, û fêkiyê wan qet negîhaye. ¹⁵Lê yê di axa baş de: ev bi dilekî durist û baş peyvê dibihîzin, bi hêztî digirin, û bi sebrê fêkiyan didin.”

Ronahiya ku Nikare Were Veşartin

¹⁶“Tu kes çirayekê vênaxe, bi firaxekê naşêre, an jî wê naxe bin nivînan; lê, wê datîne ser çiradankê, da ku yên ku dikevin hundir ronahiyê bibînin. ¹⁷Çimkî ti tiştê veşartî tune ku dernekeve holê, û ti tiştê nependî tune ku neyê zanîn û neyê ronahiyê. ¹⁸Loma hay ji xwe hebin ka hûn çawa guhdarî dikin, çimkî yê ku heye, dê bêtir jê re bê dayîn; yê ku tunebe, tiştê ku ew difikire heye jî dê jê bê standin.”

Malbata Bavê me

¹⁹Dayik û birayên wî hatin ba wî, lê ji ber elaletê nikaribûn bigihîjinê. ²⁰Û ji wî re hat gotin: “Dayik û birayên te li derve rawestiyane, dixwazin te bibînin.”

²¹Lê wî ji wan re bersiv da: “Dayik û birayên min ew in ên ku peyva Bavê me dibihîzin û pêk tînin.”

Îsa Fermanê li Bahozê Dike

²²Rojekê ew û şagirtên wî li qeyikekê siwar bûn. Wî ji wan re got: “Werin em derbasî aliyê din ê golê bibin.” Û rê ketin.

²³Dema diçûn, ew ket xewê. Bahozek li ser golê rabû; qeyik bi avê tije bû, û ew ketin tehlûkeyê. ²⁴Ew hişyar kirin û gotin: “Mamoste, Mamoste, em dimirin!” Ew rabû, bayê û ava hêrsbûyî tewanbar kirin; ew sekinîn, û hêminî çêbû. ²⁵Wî ji wan pirsî: “Baweriya we li ku ye?” Bi tirs û şaşmayî, wan ji hev re got: “Nexwe ev kî ye? Ew fermanê li bayan û avê jî dike, û ew guh didin wî.”

Mirovek ji Legyonê Azad Bû

²⁶Paşê ew bi deryayê çûn herêma Geraşiyan, ya ku li hemberî Celîlê ye. ²⁷Çawa ku Îsa derket bejê, mirovekî bi cin ê ji bajêr rastî wî hat. Demeke dirêj bû ku wî cil li xwe nekiribûn û ne di malekê de, lê di nav goristanan de dima. ²⁸Gava Îsa dît, qîriya, li ber wî ket û bi dengekî bilind got: “Îsa, Kurê Xwedayê Herî Bilind, tu ji min çi dixwazî? Ez ji te lava dikim, min eziyet neke!” ²⁹Çimkî Îsa fermana derketinê li ruhê pîs kiribû ku ji mirov derkeve, lewra gelek caran ew girtibû; her çiqas ew dihat parastin û bi zincîr û kelemçeyan dihat girêdan jî, wî ew diqetandin û ji aliyê cin ve dihat ajotin çolê.

³⁰Îsa jê pirsî: “Navê te çi ye?” Wî got: “Legyon,” çimkî gelek cin tê de ketibûn.

³¹Û wan lava jê kir ku fermanê li wan neke ku herin kortika bêbinî.

³²Li wir keriyekî mezin ê berazan li ber çiyê diçêriya. Cinan lava jê kirin ku destûrê bide wan da ku bikevin nav berazan, û wî destûr da. ³³Îcar cin ji mirov derketin û ketin nav berazan; kerî ji zinarê bi lez daketin nav golê û fetisîn.

³⁴Şivanan ev dît, reviyan û di bajêr û gundan de ragihandin. ³⁵Elalet derket ku bibînin çi qewimiye. Gava gihîştin ba Îsa, mirovê ku cin jê derketibûn dîtin, ku li ber lingên Îsa rûniştiye, cil li xwe kiriye û aqilê wî li serî ye — û tirs ew girt. ³⁶Û yên ku dîtibûn ji wan re got ka mirovê bi cin çawa qenc bûbû. ³⁷Hemû xelkê herêma Geraşiyan jê xwestin ku ji ba wan here, çimkî tirseke mezin ew girtibû. Loma ew li qeyikê siwar bû û vegeriya. ³⁸Mirovê ku cin jê derketibûn lava kir ku bi wî re here, lê Îsa ew şand û got:

³⁹“Vegere mala xwe; bêje ka Bavê me çiqas ji te re kiriye.” Ew çû û li seranserê bajêr ragihand ka Îsa çiqas jê re kiriye.

Bi Baweriyê Qenc Bû û Rabû

⁴⁰Îcar dema Îsa vegeriya, elaletê pêşwaziya wî kir, çimkî hemû li bendê wî bûn. ⁴¹Mirovek bi navê Yaîrûs, serokê kinîştê, hat û li ber lingên Îsa ket, lava jê kir ku bê mala wî, ⁴²çimkî keçeke wî ya yekta hebû, nêzî diwanzdeh salî, ku dimir. Dema Îsa diçû, elaletê ew dihefisand. ⁴³Jinekê diwanzdeh sal bû ku xwîn jê diçû; wê hemû debara xwe li ser bijîşkan xerc kiribû, lê tu kesî nikaribû wê qenc bike. ⁴⁴Ew ji paş ve hat nêzî wî, destê xwe li gumê kincê wî xist, û di cih de xwînhatina wê sekinî.

⁴⁵Îsa got: “Kê dest li min xist?” Dema hemûyan înkar kir, Petrûs got: “Mamoste, elalet hawîrdora te kom dibin û te dihefisînin.”

⁴⁶Lê Îsa got: “Yekî dest li min xist, çimkî min hîs kir ku hêz ji min derket.”

⁴⁷Gava jinê dît ku nikare veşartî bimîne, bi lerz hat, li ber wî ket û li ber çavên hemûyan diyar kir ka çima dest li wî xistiye û ew çawa di cih de qenc bû.

⁴⁸Û wî jê re got: “Keça min, baweriya te tu qenc kirî; bi aştî here.”

⁴⁹Hê ew dipeyivî, yek ji mala serokê kinîştê hat û got: “Keça te miriye; êdî Mamoste neêşîne.”

⁵⁰Lê Îsa bihîst û bersiv da wî: “Netirse; tenê bawer bike, û ew dê rizgar bibe.”

⁵¹Gava gihîşt malê, destûr neda tu kesî ku bi wî re hundir bibe, ji bilî Petrûs, Yûhenna, Aqûb, û bav û dayika zarokê.

⁵²Hemû digiriyan û şîna wê digirtin, lê wî got: “Megirîn, çimkî ew ne mirî ye, tenê raketî ye.”

⁵³Û wan bi wî keniyan, çimkî dizanibûn ku ew mirî ye.

⁵⁴Lê wî ew ji destê wê girt û bi dengekî bilind got: “Zarokê min, rabe.”

⁵⁵Ruhê wê vegeriya, û ew di cih de rabû. Wî ji wan re got ku tiştekî bidinê ku bixwe. ⁵⁶Bav û dayika wê şaş man, lê wî ferman li wan kir ku ji tu kesî re nebêjin çi qewimiye.