Îsa Radestî Pîlatos Dibe

Pîlatos dizane ku ev çavnebarî ye, lê dîsa jî gava elalet Barabas hildibijêre, teslîm dibe. Leşker wekî padîşah tinazê xwe pê dikin. Ew di saet neh de tê xaçkirin, diqîre ku Xwedê dev jê berdaye, û di tariyê de dimire. Sedekarek û jinên ku temaşe dikin yên ku dimînin in.

Beş 15.

Di berbangê de serekkahîn, rihspî, nivîskar û tevahiya encûmenê bi hev re şêwirîn, Îsa girêdan, birin û radestî Pîlatos kirin.

Pîlatos jê pirsî: “Ma tu Padîşahê Cihûyan î?” Îsa bersiv da: “Tu wisa dibêjî.”

Serekkahînan ew bi gelek tiştan tawanbar dikirin. Loma Pîlatos dîsa jê pirsî: “Ma bersivek te tune? Binêre çiqas sûc li te datînin.”

Lê Îsa êdî tiştekî negot, û Pîlatos şaş ma.

Niha di cejnê de, Pîlatos ji bo wan girtiyek berdida—kesê ku wan dixwest. Mirovek bi navê Barabas, bi wan yaxîgeran re ku di serhildanê de kuştin kiribûn, di zindanê de bû. Elalet hat û dest pê kir ku ji Pîlatos bixwaze ew tiştê ku her tim dikir ji bo wan bike. Pîlatos bersiv da: “Ma hûn dixwazin ez Padîşahê Cihûyan ji bo we berdim?” Çimkî wî zanibû ku serekkahînan ji ber çavnebariyê ew radest kiribûn. Lê serekkahînan elalet teşwîq kirin da ku li şûna wî, Barabas ji bo wan berde. Pîlatos dîsa ji wan pirsî: “Nexwe hûn dixwazin ez bi yê ku hûn jê re dibêjin Padîşahê Cihûyan çi bikim?”

Wan paşve qîriyan: “Wî xaç bike!”

Pîlatos pirsî: “Çima? Wî çi xerabî kiriye?” Lê wan hê bilindtir qîriyan: “Wî xaç bike!”

Ji bo ku dilê elaletê bike, Pîlatos Barabas ji wan re berda. Wî da ku Îsa qamçî bikin û ew radest kir ku were xaçkirin.

Leşker Bi Padîşah Tinazan Dikin

Leşkeran ew birin hundirê qesrê (navenda walî) û tevahiya desteya leşkeran gazî hev kirin. Li wî kincê mor kirin, tacek ji stiriyan hûnandin û danîn serê wî. Û dest pê kirin silav li wî kirin: “Silav, Padîşahê Cihûyan!” Bi gopalekê li serê wî dixistin, tif lê dikirin û bi tinazî li ber wî çok datan. Piştî ku pê tinaz kirin, kincê mor jê derxistin û kincên wî yên xwe lê kirin, paşê ew birin derve da ku wî xaç bikin.

Kur Tê Xaçkirin

Rêbirek ku ji gund dihat—Şimûnê Kîrênî, bavê Îskender û Rûfos—neçar kirin ku xaça wî hilgire. Îsa anîn cihê ku jê re Golgota digotin (ango Cihê Qoqê Serî). Şeraba ku bi mur tevlihev bûbû pêşkêşî wî kirin, lê wî ew nestand.

Ew xaç kirin. Kincên wî di nav xwe de parve kirin, ji bo ku her yek çi bistîne pişk avêtin. Gava ew xaç kirin, saet neh a sibê bû. Levheya ku sûcê wî lê hatibû nivîsîn wiha bû: PADÎŞAHÊ CIHÛYAN. Bi wî re du yaxîger xaç kirin, yek li milê wî yê rastê û yek li milê wî yê çepê. ^a

Yên ku derbas dibûn, çêr lê dikirin, serê xwe dihejandin û digotin: “Ha! Tu yê ku Perestgehê hilweşînî û di sê rojan de ava dikî, xwe xilas bike û ji xaçê dakeve!”

Bi heman awayî, serekkahîn û nivîskaran di nav xwe de pê tinaz kirin: “Wî yên din xilas kirin; nikare xwe xilas bike. Bila Mesîh, Padîşahê Îsraêl, niha ji xaçê dakeve, da ku em bibînin û bawer bikin.” Yên ku bi wî re hatibûn xaçkirin jî çêr lê dikirin.

Kurê Bav Can Dide

Di nîvro de, tarî heta saet sê ya piştî nîvro li ser tevahiya welêt çêbû.

Di saet sê ya piştî nîvro de, Îsa bi dengekî bilind qîriya: “Eloî, Eloî, lema sabaxtanî?” ango: “Xwedayê min, Xwedayê min, te çima ez terikandim?”

Gava hinek ji yên ku li nêzî wî rawestabûn ev bihîstin, got: “Guhdarî bikin, ew gazî Êlyas dike.”

Yek bezî, sfengek bi şeraba tirş tije kir, danî ser qamîşekî û da wî ku vexwe. “Bihêle ew wisa be,” wî got, “em bibînin ka Êlyas tê ku wî dakêşîne xwarê.”

Îsa bi qîrîneke bilind, can da. Û perdeya Perestgehê ji jor heta jêr bû du perçe. Sersedî yê ku li hember Îsa rawestabû, dît ka ew çawa can da û got: “Bi rastî ev mirov Kurê Xwedê bû.”

Hin jin jî ji dûr ve temaşe dikirin, di nav wan de Meryema Mejdelanî, Meryema diya Aqûbê biçûk û Yûsesê, û Salome. Van jinan li Celîlê li pey wî çûbûn û jê re xizmet kiribûn; gelek yên din jî ku bi wî re hatibûn Orşelîmê li wir bûn.

Di Gorê de Tê Danîn

Êvar hatibû, û ji ber ku Roja Amadekariyê bû—ango roja beriya Şemiyê. Ûsivê Arîmatyayî, endamekî navdar ê encûmenê ku bi xwe li hêviya Padîşahiya Bavê me bû, wêrek bû ku here cem Pîlatos û cesedê Îsa bixwaze. Pîlatos şaş ma ku ew jixwe mirî ye; sersedî gazî kir û jê pirsî ka Îsa demeke dirêj e ku miriye an na. Gava ji sersedî fêr bû ku wisa ye, cesed da Ûsiv. Ûsiv kefenek kirî, cesed daxist, bi qumaşê pêça û ew di gorekê de ku ji zinarî hatibû kolan danî. Paşê kevirek li ber devê gorê gêr kir. Meryema Mejdelanî û Meryema diya Yûsesê dîtin ka ew li ku hatibû danîn.