Bexşandî û Saxkirî

Çar heval banî qul dikin, û Îsa ji mirovê felcbûyî re dibêje ku gunehên wî bexşandî ne, ya ku katib jê re kufr dibêjin. Ew bi bacgiran re dixwe, şagirtên xwe yên ku rojiyê nagirin diparêze, û daxuyî dike ku Roja Septê bi xwe ya wî ye.

Beş 2.

Çend roj şûnde, gava Îsa vegeriya Kefernahûmê, deng belav bû ku ew li malê ye. Ewqas kes kom bûn ku êdî cih nema, heta li ber derî jî, û wî peyv ji wan re digot. Paşê hin kes hatin, mirovekî felcbûyî yê ku çar kesan hilgirtibû anîn ba wî. Ji ber elaletê nikaribûn wî bînin ba Îsa, loma banê li jor serê wî vekirin, qul kirin û doşeka ku mirovê felcbûyî lê razabû berdan xwarê.

Gava Îsa baweriya wan dît, ji mirovê felcbûyî re got: “Kurê min, gunehên te bexşandî ne.”

Niha hin ji katiban li wir rûniştibûn û di dilên xwe de difikirîn: “Çima ev mirov wisa diaxive? Ew kufrê dike! Ji bilî Xwedê bi tenê kî dikare gunehan bibexşîne?”

Îsa di cih de bi ruhê xwe zanî ku ew di hundirê xwe de wisa difikirîn, û ji wan re got: “Çima hûn di dilên xwe de van tiştan difikirin? Kîjan hêsantir e — ku meriv ji mirovê felcbûyî re bibêje: ‘Gunehên te bexşandî ne,’ an jî: ‘Rabe, doşeka xwe hilde û biçe’? Lê da ku hûn bizanin ku Kurê Mirov li ser erdê xwedî desthilatiyê ye ku gunehan bibexşîne” — wî ji mirovê felcbûyî re got: ^a “Ez ji te re dibêjim, rabe, doşeka xwe hilde û here malê.”

Ew rabû, di cih de doşeka xwe hilda û li ber çavê wan hemûyan derket derve, ewqas ku her kes matmayî ma û pesnê Bavê me da, û got: “Me tu carî tiştekî bi vî rengî nedîtiye.”

Îsa Gazî Bacgirekî Dike

Îsa dîsa çû ber deryayê; hemû elalet hatin ba wî, û wî hînî wan kir.

Dema derbas dibû, wî Lewî yê kurê Alfayos dît ku li ber cihê baca rûniştibû, û got: “Were pey min.” Ew rabû û ket pey wî.

Dema Îsa li mala Lewî li ser sifrê rûnişt, gelek bacgir û gunehkar bi Îsa û şagirtên wî re rûniştin, çimkî gelek kes li pey wî diçûn. Gava katibên Fêrisiyan ew dîtin ku bi gunehkar û bacgiran re dixwe, ji şagirtên wî pirsîn: “Çima ew bi bacgir û gunehkaran re dixwe?”

Gava Îsa ev bihîst, ji wan re got: “Yên sax ne hewcedarê bijîşk in, lê yên nexweş in. Ez nehatim ku gazî rastan bikim, lê gazî gunehkaran.”

Şeraba Nû, Rêya Nû

Şagirtên Yûhenna û Fêrisî rojî digirtin. Ew hatin û ji wî pirsîn: “Çima şagirtên Yûhenna û şagirtên Fêrisiyan rojî digirin, lê yên te nagirin?”

Îsa ji wan re got: “Ma mêvanên dawetê dikarin rojî bigirin dema ku zava bi wan re ye? Heta ku zava bi wan re ye, ew nikarin rojî bigirin. Lê rojên wisa wê werin dema ku zava ji wan bê standin; hingê, di wê rojê de, ewê rojî bigirin. Tu kes qumaşê nû li ser kincê kevn nadirû; wekî din pîneyê nû ji yê kevn diqete, û dirî mezintir dibe. Tu kes şeraba nû naxe meşkên kevn; şerab meşkan diqelişîne, û her du jî xera dibin. Şeraba nû dikeve meşkên nû.”

Kurê Mirov, Xudanê Şemiyê

Rojeke Şemiyê, ew di nav zeviyên genim re derbas dibû, û dema diçûn, şagirtên wî dest pê kir ku simbilên genim biçinin. Fêrisiyan ji wî re got: “Binêre, çima ew tiştekî dikin ku di Şemiyê de ne rewa ye?”

Û wî ji wan re got: “Ma we tu carî nexwendiye ku Dawid çi kir, gava ew di tengasiyê de û birçî bû, ew û yên bi wî re, çawa ew ket mala Bavê me di rojên Abyatarê serkahîn de, nanê Hebûnê xwar — ku tenê kahîn dikarin bixwin — û hinek jî da yên bi wî re?”

Û wî ji wan re got: “Şemî ji bo mirovan hat çêkirin, ne mirov ji bo Şemiyê. Loma Kurê Mirov Xudanê Şemiyê jî ye.”