Jiyan di Roja Şemiyê de Hat Vegerandin

Îsa di roja Şemiyê de destekî ziwabûyî sax dike û Fêrisî dest pê dikin ku li ser kuştina wî fen çêkin. Ew donzdehan destnîşan dike. Nivîskar dibêjin ku cin pê re ye û malbata wî dibêje ku ew ji aqilê xwe çûye; ew bersiv dide ku kî daxwaza Bavê me pêk bîne, ew malbata wî ye.

Beş 3.

Îsa careke din ket kinîştê, û mirovekî destê wî ziwabûyî li wir bû. Wan baldar lê dinêrîn ka wê mirov di roja Şemiyê de sax bike, da ku Îsa sûcdar bikin.

Îsa ji mirovê ku destê wî ziwa bûbû re got: “Rabe û were pêşî.” Paşê wî ji wan pirsî: “Di roja Şemiyê de çêkirina qencî an jî xirabiyê, rizgarkirina can an jî kuştin durist e?” Lê ew bêdeng man. Bi hêrs li wan dora xwe nêrî, ji ber hişkiya dilê wan xemgîn bû, û ji mirov re got: “Destê xwe dirêj bike.” Wî destê xwe dirêj kir, û destê wî hat saxkirin.

Paşê Fêrisî derketin û yekser bi Hêrodesiyan re li ser wê fikir kirin ka wê çawa wî helak bikin.

Elalet li Pey Şîfadar in

Îsa bi şagirtên xwe re ber bi behrê ve vekişiya; elaleteke mezin ji Celîlê li pey hat, û ji Cihûstanê, ji Orşelîmê, ji Îdûmeyayê, ji wî aliyê Urdunê, û ji dora Sûr û Saydayê—gava bihîstin ku ew çi dike, elaleteke mezin hat ba wî. Wî ji şagirtên xwe re got ku ji ber elaletê qeyikeke biçûk ji bo wî amade bihêlin, da ku ew wî nefetisînin. Çimkî wî ew qas kes sax kiribûn ku hemû ên ku nexweşî li wan hebûn ber bi wî ve dipeliqîn da ku dest lê bidin. Her gava ruhên pîs ew didîtin, li ber wî diketin û diqîriyan: “Tu Kurê Xwedê yî!” Lê wî bi tundî ew hişyar kirin ku wî eşkere nekin.

Diwanzdeh Tên Tayînkirin

Îsa hilkişiya çiyê û ew ên ku dixwest gazî kirin; ew hatin ba wî. Wî diwanzdeh kes tayîn kirin, ku navê wan şandî danî, da ku ew bi wî re bin û ew karibe wan bişîne mizgîndayînê, û karibin bi desthilatiyê cinan derxin. Ev in ew diwanzdehên ku wî tayîn kirin: Şimûn, ku wî navê Petrûs lê danî; Aqûbê kurê Zebedî, û Yûhennayê birayê wî, ku wî navê Boanerges li wan danî, ango Kurên Birûskê; Endravos, Filîpos, Bartolomeyos, Metta, Tûma, Aqûbê kurê Halfayos, Taday, Şimûnê Qanî, û Cihûdayê Îsxeryotî, yê ku ew da dest.

Padîşahiyeke ku Nikare Bikeve

Ew çû malê; elalet dîsa kom bû, loma wî û şagirtên wî nikaribûn tew nan jî bixwin. Gava malbata wî bihîst, ew derketin ku wî bigirin, çimkî digotin: “Aqilê wî çûye.” Nivîskarên ku ji Orşelîmê dahatibûn digotin: “Baalzebûl pê re ye,” û “Ew bi serokê cinan cinan derdixe.”

Loma Îsa gazî wan kir ba xwe û bi meselan ji wan re peyivî: “Şeytan çawa dikare Şeytan derxe? Heke padîşahiyek li hember xwe bikeve beşan, ew padîşahî nikare li ser piyan bimîne. Û heke malek li hember xwe bikeve beşan, ew mal nikare li ser piyan bimîne. Û heke Şeytan li dijî xwe rabe û bibe beş, ew nikare li ser piyan bimîne; dawiya wî hatiye. Tu kes nikare bikeve mala mirovekî bihêz û malê wî bibe bêyî ku pêşî mirovê bihêz girê bide—paşê ew dikare malê talan bike.

Bi rastî ez ji we re dibêjim, hemû guneh û kufrên li dijî Xwedê wê li zarokên mirovan bên bexşandin, her çi ku bibêjin jî, lê kesê ku li dijî Ruhê Pîroz kufrê bike tu caran bexşandin tune; ew ji gunehekî herheyî sûcdar in,”

çimkî wan digot: “Ruhekî pîs pê re heye.”

Malbata Bavê me

Diya wî û birayên wî hatin û li derve rawestiyan, şandin ba wî û gazî wî kirin. Elaletek li dora wî rûniştibû û ji wî re got: “Va ye, diya te û birayên te li derve ne, li te digerin.”

Wî ji wan re bersiv da: “Diya min û birayên min kî ne?” Li ên ku li dora wî xelek vedabûn û rûniştibûn nêrî û got: “Va ne diya min û birayên min! Kesê ku daxwaza Bavê me pêk bîne, birayê min, xwişka min û diya min e.”