Marqos 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Îsa dîsa li ber deryayê hîn kir. Ewqas elaleteke mezin li dora wî civiya ku ew li ser avê li qayikekê siwar bû û rûnişt, lê hemû elalet li ser bejê li ber deryayê bûn. ²Wî bi meselan gelek tişt hînî wan kirin, û di hînkirina xwe de ji wan re got:

³“Guhdarî bikin! Tovreşek derket ku tov biçîne. ⁴Û gava ku wî diçand, hinek tov li ber rê ket, û çûk hatin û ew xwarin. ⁵Tovên din li ser erdê kevirî ketin, ku ax lê hindik bû, û ji ber ku ax ne kûr bû, yekser şîn bûn. ⁶Gava ku roj hilat, nebat şewitîn, û ji ber ku rehên wan tunebûn, hişk bûn. ⁷Tovên din di nav stiriyan de ketin, û stirî mezin bûn û ew fetisandin, û tu dexil nedan. ⁸Tovên din di axa baş de ketin, û dexilê ku şîn bû, mezin bû û sî, şêst, sed qat ya ku hatibû çandin da.” ⁹Û got: “Kê guhên bihîstinê hebin, bila bibihîze.”

¹⁰Gava ku ew bi tenê bû, yên li dora wî, bi Diwanzdehan re, li ser meselan jê pirsîn.

¹¹Wî ji wan re got: “Sira padîşahiya Bavê me ji we re hatiye dayîn, lê ji yên derve re her tişt bi meselan tê, ¹²da ku ‘ew binêrin lê tênegihîjin, û bibihîzin lê fêm nekin, û venegerin û neyên efûkirin.’”

¹³Wî ji wan re got: “Hûn vê meselê fêm nakin? Nexwe hûnê çawa hemû meselan fêm bikin? ¹⁴Tovreş peyvê diçîne. ¹⁵Ev ew in ên li ber rê, li cihê ku peyv tê çandin: gava ku ew bibihîzin, Şeytan yekser tê û peyva ku di wan de hatiye çandin dibe. ¹⁶Ev ew in ên ku li ser erdê kevirî hatine çandin, ên ku peyvê dibihîzin û yekser bi şahî jê qebûl dikin. ¹⁷Lê di xwe de rehên wan tunene û tenê demeke kurt dimînin; gava ku ji ber peyvê tengasî an zordarî tê, yekser ji rê derdikevin. ¹⁸Û yên din ew in ên ku di nav stiriyan de hatine çandin. Ev ew in ên ku peyvê dibihîzin, ¹⁹lê xemên vê dinyayê, xapandina dewletiyê, û daxwazên tiştên din têde dikevin û peyvê difetisînin, û ew tu ber nade. ²⁰Û ev ew in ên ku li ser axa baş hatine çandin: peyvê dibihîzin, qebûl dikin, û ber didin — sî, şêst, sed qatî.”

Ronahî Tê Çêkirin ku Biçirise

²¹Wî ji wan re got: “Ma kesek çira tîne ku wê bixe bin selekê an bin nivînê — ne ku wê deyne ser şamûkê? ²²Tiştek nîne ku veşartî be lê ji bo ku eşkere bibe; tiştek nîne ku sir be lê ji bo ku derkeve holê. ²³Heke kesî guhên bihîstinê hebin, bila bibihîze.”

²⁴Wî ji wan re got: “Hay ji ya ku hûn dibihîzin hebin. Bi pîvana ku hûn bi kar tînin, wê ji we re bê pîvan — û zêdetir lê bê zêdekirin. ²⁵Çimkî kê heye, wê jê re zêdetir bê dayîn; kê tunebe, ya ku heye jî wê jê bê standin.”

Tov Bi Serê Xwe Mezin Dibe

²⁶Wî got: “Padîşahiya Bavê me wek vê ye: mirovek tov li ser erdê belav dike. ²⁷Şev û roj, raketî an hişyar, tov şîn dibe û mezin dibe, her çend ku ew nizane çawa. ²⁸Ax bi serê xwe dexil dide — pêşî belg, paşê simbil, paşê libên dagirtî di simbil de. ²⁹Lê gava ku dexil dighîje, ew yekser dasê dişîne, çimkî wexta dirûnê hatiye.”

Tovê Xerdelê

³⁰Wî got: “Em padîşahiya Bavê me bi çi bidin ber hev, an em ji bo wê çi meselê bi kar bînin? ³¹Ew wek tovekî xerdelê ye, ku gava li ser erdê tê çandin, ji hemû tovan hûrtir e. ³²Lê gava ku hat çandin, şîn dibe û mezin dibe û ji hemû riwekên baxçeyê mezintir dibe, çeqelên wê ewqas mezin dibin ku çûkên ezmanan dikarin di bin siya wê de hêlîn çêkin.”

³³Bi gelek meselên bi vî rengî wî peyv ji wan re digot, wek ku ew dikaribûn bibihîzin. ³⁴Wî tenê bi meselan ji wan re digot, lê bi dizî her tişt ji şagirtên xwe re rave dikir.

Îsa Bahozê Hêdî Dike

³⁵Wê rojê, gava ku êvar hat, wî ji wan re got: “Werin em derbasî aliyê din bibin.”

³⁶Wan elalet hişt û ew, wek ku bû, bi xwe re birin nav qayikê, û qayikên din jî pê re diçûn. ³⁷Bahozeke tund rabû. Pêl li qayikê diketin, hinekî din bû qayik dê binav biba. ³⁸Lê Îsa li dûvikê qayikê li ser balgehê raketibû. Wan ew hişyar kir û gotin: “Mamoste, ma te ne xem e ku em dimirin?”

³⁹Ew rabû, ba qerizand, û ji deryayê re got: “Aştî! Bêdeng be!” Ba sekinî, û her der gelekî aram bû. ⁴⁰Wî ji wan re got: “Çima hûn ewqas ditirsin? Ma hêj îman we tuneye?”

⁴¹Ew pir tirsiyan û ji hev pirsîn: “Nexwe ev kî ye ku ba û derya jî gotina wî dikin?”