Naimprinta Na
Libro

May Dulunggan sa Pagpamati ang Ginharian sang Amay

Samtang nagatudlo halin sa isa ka sakayan, ginsugid ni Jesus kon paano nagaabot ang ginharian sang aton Amay: binhi nga nahulog sa dalan, bato, tunukon kag maayo nga duta, isa ka suga, humay nga nagatubo samtang natulog ang mangunguma, kag isa ka liso sang mustasa. Dayon ginpahunong niya ang unos nga ginhunahuna sang iya mga alagad nga magalumos sa ila.

Kapitulo 4.

Liwat nagtudlo si Jesus sa higad sang dagat. Daku gid ang kadam-an nga nagtipon sa palibot niya, gani nagsakay sia sa isa ka sakayan sa tubig kag nagpungko, samtang ang bug-os nga kadam-an yara sa duta sa higad sang dagat. Gintudloan niya sila sing madamo nga butang paagi sa mga paanggid, kag sa iya pagtudlo nagsiling sia sa ila:

“Pamati kamo! Nagguwa ang isa ka manugsab-ug agud magsab-ug. Kag samtang nagasab-ug sia, nahulog ang iban nga binhi sa higad sang dalan, kag nag-abut ang mga pispis kag gintuka ini. Ang iban nga binhi nahulog sa batohon nga duta, nga wala sing madamo nga lupa, kag nagtubo ini dayon kay indi madalum ang lupa. Sang nagbutlak ang adlaw, ginsunog sang init ang mga tanom, kag bangud kay wala sila sing gamut, nalaya sila. Ang iban nga binhi nahulog sa tunga sang mga sampinit, kag nagtubo ang mga sampinit kag ginpigos ini, gani wala ini nagpamunga sing uyas. Ang iban nga binhi nahulog sa maayo nga duta kag nagpamunga sing uyas nga nagturok, nagtubo, kag naghatag sing katluan, kanum-an, kag isa ka gatus ka pilo sang ginsab-ug.” Kag nagsiling sia, “Ang may dulunggan nga makabati, magpamati sia.”

Sang nag-isahanon sia, ginpamangkot sia sang mga yara sa palibot niya, upod sa Napulog-duha, parte sa mga paanggid.

Nagsiling sia sa ila, “Sa inyo ginhatag ang tinago sang ginharian sang aton Amay, apang sa mga yara sa guwa, ang tanan nagaabut paagi sa mga paanggid, agud nga ‘magtan-aw sila apang indi makahangup, kag magpamati apang indi makaintiendi, kag indi sila magbalik kag patawaron.’”

Nagsiling sia sa ila, “Wala bala ninyo maintiendihi ining paanggid? Kon amo, paano ninyo maintiendihan ang tanan nga paanggid? Ginasab-ug sang manugsab-ug ang pulong. Ini sila ang yara sa dalan diin ginasab-ug ang pulong: sa gilayon nga makabati sila, nagaabut dayon si Satanas kag ginakuha ang pulong nga ginsab-ug sa ila. Ini sila ang ginsab-ugan sa batohon nga duta, nga nagapamati sang pulong kag gilayon nga nagabaton sini nga may kalipay. Apang wala sila sing gamut sa ila kaugalingon, kag madali lang sila nagadugay; kon mag-abut ang kalisdanan ukon paghingabut tungud sa pulong, nagatalikod sila dayon. Kag ang iban amo ang ginsab-ugan sa tunga sang mga sampinit. Ini sila ang nagapamati sang pulong, apang ang mga kabalaka sining kapanahunan, ang pagdaya sang manggad, kag ang mga kaibog sa iban nga mga butang nagasulod kag nagapigos sang pulong, kag indi ini makapamunga. Kag ini sila ang ginsab-ugan sa maayo nga duta: ginapamatian nila ang pulong, ginabaton nila ini, kag nagapamunga sila—katluan, kanum-an, kag isa ka gatus ka pilo.”

Ginhimo ang Suga agud Magsanag

Nagsiling sia sa ila, “May nagadala bala sing suga agud ibutang ini sa idalum sang alat ukon sang higdaan—kag indi sa tungtungan sini? Wala sing natago nga indi ipahayag; wala sing tinago nga indi magguwa sa dayag. Kon may dulunggan ang bisan sin-o nga makabati, magpamati sia.”

Nagsiling sia sa ila, “Tamdi ninyo ang inyo ginapamatian. Ang takus nga inyo ginagamit amo man ang itakus sa inyo—kag dugangan pa. Kay ang may ara pagahatagan pa sing dugang; apang ang wala, bisan ang yara sa iya pagakuhaon pa sa iya.”

Nagatubo ang Binhi sa Iya Kaugalingon

Nagsiling sia, “Amo ini ang kaangay sang ginharian sang aton Amay: nagasab-ug ang isa ka tawo sing binhi sa duta. Gab-i kag adlaw, nagatulog man sia ukon nagabugtaw, nagaturok kag nagatubo ang binhi, bisan wala sia makahibalo kon paano. Nagapamunga ang duta sing uyas sa iya kaugalingon—una ang dahon, dayon ang uhay, dayon ang bug-os nga lugas sa uhay. Apang kon mahinog na ang uyas, ginapadala niya dayon ang garab, kay nag-abut na ang tig-alani.”

Ang Binhi sang Mustasa

Nagsiling sia, “Sa ano naton ipaanggid ang ginharian sang aton Amay, ukon ano nga paanggid ang aton magamit para sini? Kaangay ini sang binhi sang mustasa, nga labing gamay sa tanan nga binhi kon ginasab-ug sa duta. Apang kon masab-ug na, nagatubo ini kag nagakaamo nga pinakadaku sa tanan nga tanom sa talamnan, kag nagapamunga sing mga sanga nga tuman kadalagku, gani ang mga pispis sa kahanginan makapugad sa iya landong.”

Paagi sa madamo nga amo sini nga mga paanggid ginsugid niya sa ila ang pulong, suno sa ila masarangan nga mapamatian. Wala sia maghambal sa ila kon indi paagi sa mga paanggid, apang sa tago ginpaathag niya ang tanan sa iya kaugalingon nga mga disipulo.

Ginpahimunong ni Jesus ang Unos

Sadto nga adlaw, sang nag-abut ang gab-i, nagsiling sia sa ila, “Magtabok kita sa pihak nga higad.”

Ginbayaan nila ang kadam-an kag gindala nila sia, subong sang iya kahimtangan, sa sakayan, kag may iban nga mga sakayan nga nag-upod sa iya. Nag-abut ang isa ka mabaskog nga unos. Nagbuhagay ang mga balud sa sakayan, gani napuno na ini sing tubig. Apang si Jesus nagatulog sa ulihi sang sakayan, nga nagaulunan sa unlan. Ginpukaw nila sia kag nagsiling, “Manunudlo, wala bala ikaw sing kabalaka nga mapatay kita?”

Nagbangon sia, ginsabdong niya ang hangin, kag nagsiling sa dagat, “Hipos! Maghimunong ka!” Nagdulog ang hangin, kag nagkalinong gid ang tanan. Nagsiling sia sa ila, “Ngaa mahadlukon gid kamo? Wala pa bala kamo sing pagtoo?”

Nalisang gid sila kag nagpinamangkutanay, “Sin-o bala ini, nga bisan ang hangin kag ang dagat nagatuman sa iya?”