Kur Xudanê Şemiyê ye

Çinîna genim di Şemiyê de û başkirina destekî ziwa sûcdarkirinan tînin, û Fêrisî dest pê dikin ku li ser kuştina wî fenan çêkin, hêza wî bi Belzebûl ve girê didin. Ew bersiv dide ku padîşahiya ku di nav xwe de parçe dibe dikeve, ku gotin dil eşkere dikin, û kesê ku daxwaza Bavê me pêk tîne ji malbatê ye.

Bavê me di ayetan de dipeyive 18–21

Beş 12.

Wê demê Îsa roja Şemiyê di nav zeviyên genim re derbas bû. Şagirtên wî birçî bûn û dest pê kirin ku serê genim biçinin û bixwin. Gava Fêrisiyan ev dît, ji wî re gotin: “Binêre, şagirtên te roja Şemiyê tiştê ku ne durist e dikin.”

Wî ji wan re got: “Ma we nexwendiye ka Dawid çi kir, gava ew û hevalên xwe birçî bûn?” ka çawa ew ket mala Bavê me û nanê Hebûnê xwar, ya ku ne durist bû ne ji wî re û ne ji hevalên wî re, lê tenê ji kahînan re veqetandî bû? “Yan ma we di Şerîetê de nexwendiye ku roja Şemiyê kahînên di Perestgehê de Şemiyê dişkênin û bêguneh in? Ez ji we re dibêjim, li vir tiştek ji Perestgehê mezintir heye. Heke we bizaniya ku ‘Ez dilovaniyê dixwazim, ne qurbanê’ tê çi wateyê, we yên bêsûc sûcdar nedikirin. Çimkî Kurê Mirov Xudanê Şemiyê ye.”

Dilovaniya Bavê me roja Şemiyê derman dike

Ew ji wir çû pêş û ket kinîşta wan. Li wir mirovekî bi destekî ziwa hebû. Ji wî pirsîn: “Ma durist e ku mirov roja Şemiyê derman bike?” — bi hêviya ku wî sûcdar bikin.

Wî ji wan re got: “Kî ji we heye ku pezekî wî hebe, heke ew roja Şemiyê bikeve çalekê, wê wî negire û dernexe? Mirovek çiqasî ji pezekî birûmettir e! Loma durist e ku mirov roja Şemiyê qencî bike.” Paşê wî ji wî re got: “Destê xwe dirêj bike.” Wî ew dirêj kir, û ew saxlem bû, mîna yê din tendurist.

Lê Fêrisî derketin û plan çêkirin ka ewê çawa wî helak bikin.

Xizmetkarê Bavê me yê delal

Îsa, gava pê hesiya, ji wir vekişiya. Û gelek kes li pey wî çûn, û wî ew hemû derman kirin, û wî ji wan re emir kir ku li ser wî ji kesî re nebêjin. Ev bû da ku ya ku bi devê pêxember Îşaya hatibû gotin, bê cih:

“Binêre, xizmetkarê min — Îsa — yê ku min ew bijart, delalê min ê ku canê min pê kêfxweş dibe. Ezê Ruhê xwe deynim ser wî, û ewê dadê li miletan ragihîne. Ew nakeve nîqaşê û hawar nake, kes jî dengê wî di kolanan de nabihîze. Qamîşê şikestî ew naşkîne, û pîlteya hilmijokî ew venamirîne, heta ku dadê bigihîne serketinê; û milet wê hêviya xwe bi navê wî bînin.”

Padîşahiyeke parçebûyî nikare bisekine

Paşê kesekî mirovekî kor û lal ê ku cin pê ketibû anî ba wî, û wî ew derman kir, wisa ku ew mirov karî biaxive û bibîne. Û hemû elaletê şaş man û gotin: “Gelo ev dikare Kurê Dawid be?” Lê gava Fêrisiyan ev bihîst, gotin: “Ev mirov cinan tenê bi Beelzebûl, serokê cinan, derdixe.”

Gava wî fikrên wan zanî, ji wan re got: “Her padîşahiya ku li dijî xwe parçe bibe xerab dibe, û tu bajar yan mal ê ku li dijî xwe parçe bibe nasekine. Û heke Şeytan Şeytên derxe, ew li dijî xwe parçe bûye. Nexwe padîşahiya wî wê çawa bisekine? Heke ez cinan bi Beelzebûl derdixim, kurên we bi kê ew derdixin? Loma ewê bibin dadgerên we. Lê heke ez cinan bi Ruhê Bavê me derdixim, nexwe Padîşahiya Bavê me gihîştiye we. Yan mirov çawa dikare bikeve mala mirovekî bihêz û tiştên wî talan bike, heta ku pêşî wî mirovê bihêz negire? Hingê ewê karibe mala wî talan bike.

Kesê ku bi min re nebe li dijî min e, û kesê ku bi min re kom neke belav dike. Loma ez ji we re dibêjim, her guneh û her kufr ê mirovan bê bexşandin, lê kufra li dijî Ruh nayê bexşandin. Kesê ku li dijî Kurê Mirov biaxive, ewê bê bexşandin; lê kesê ku li dijî Ruhê Pîroz biaxive, nayê bexşandin — ne di vê serdemê de û ne di serdema bê de.

Darê qenc bikin û fêkiyê wê qenc, yan darê xerab bikin û fêkiyê wê xerab, çimkî dar bi fêkiyê xwe tê naskirin. Gelî dûndana marî! Gava hûn xerab in, hûn çawa dikarin tiştên qenc bibêjin? Çimkî dev tiştê ku ji dil dirije dibêje. Mirovê qenc ji xezîneyeke qenc qenciyê derdixe; mirovê xerab ji xezîneyeke xerab xerabiyê derdixe. Ez ji we re dibêjim, roja dadgehê wê mirov ji bo her peyva bêhemdî ya ku dibêjin bersivê bidin, çimkî tuyê bi peyvên xwe bêsûc bêyî hesibandin, û bi peyvên xwe sûcdar bêyî hesibandin.”

Nîşana Yûnis

Paşê hin Dibîr û Fêrisiyan gotin: “Mamoste, em ji te nîşanekê dixwazin.”

Wî bersiv da: “Ev nifşa xerab û zînakar nîşanekê dixwaze. Tu nîşan jê re nayê dayîn ji bilî nîşana pêxember Yûnis. Çawa ku Yûnis sê roj û sê şev di zikê masiyê mezin de bû, wisa jî Kurê Mirov wê sê roj û sê şev di dilê erdê de be. Nînewayî wê di dadgehê de bi vê nifşê re rabin û wê sûcdar bikin, çimkî ew bi waîzkirina Yûnis tobe kirin, û li vir tiştek ji Yûnis mezintir heye. Qraliça Başûr wê di dadgehê de bi vê nifşê re rabe û wê sûcdar bike, çimkî ew ji dawiyên erdê hat da ku zanabûna Silêman bibihîze — û binêre, li vir tiştek ji Silêman mezintir heye.

Gava ruhekî gemar ji mirovekî derdikeve, ew di deverên ziwa re digere da ku bêhnvedanê bibîne, û tu tiştî nabîne. Hingê ew dibêje: ‘Ezê vegerim mala xwe ya ku min hiştibû.’ Gava tê, wê vala, maliştî û rêzkirî dibîne. Hingê ew diçe û heft ruhên din ên ku jê xerabtir in bi xwe re tîne; ew dikevin hundir û li wir rûdinin, û rewşa wî mirovî ji ya berê wê xerabtir bibe. Wê bi vê nifşa xerab re jî wisa be.”

Malbata rastîn a Bavê me

Hê ew ji elaletê re diaxivî, dayik û birayên wî li derve sekinîn, dixwestin bi wî re biaxivin. Kesekî ji wî re got: “Binêre, dayika te û birayên te li derve sekinîne, dixwazin bi te re biaxivin.”

Wî ji yê ku jê re gotibû bersiv da: “Dayika min kî ye, û birayên min kî ne?”

Û destê xwe ber bi şagirtên xwe dirêj kir û got: “Va ye dayika min û birayên min! Çimkî kesê ku daxwaza Bavê min ê li ezmanan bike, ew birayê min û xwişka min û dayika min e.”