Welatekî Şikestî, Tu Kes ne Dilsoz

Mîxa dibêje ku dilsoz winda bûne û tewra endamên malê jî nayên bawerkirin. Ji wir ew bi gotinê rê ji xwe re venake, ew li bendê disekine. Her çend ez ketime jî, ezê rabim. Pirtûk bi pirsa ka kî wek Bavê me ye diqede, yê ku gunehan davêje nav deryayê.

Beş 7.

Ez çiqas belengaz im! Ez wek kesekî me ku fêkiyên havînê berhev dike, wek yê ku rezî piştî dirûnê diçinîne: ne gûşiyek heye ku bê xwarin, ne hêjîrek a pêşîn a ku ez dixwazim.

Dilsoz ji welêt winda bûne, û di nav gel de tu kesê rast nemaye; ew hemû li benda xwînê ne, her yek bi torê birayê xwe nêçîr dike. Destên wan di xerabiyê de jêhatî ne: serek bertîlekê dixwaze, dadger diravê diziyê qebûl dike, û yên hêzdar daxwaza xwe ferz dikin—û wusa ew hemû bi hev re dek û dolab dikin. Yê herî baş ê wan wek dirrîkekî ye, yê herî rast ji çeperê stiriyan xirabtir e. Roja ku dîdevanên we jê hişyar kirin, roja hesabê we, hatiye; niha tevliheviya wan nêzîk e. Bi cîranekî bawerî neynin; ewle nebin bi hevalekî nêzîk; li ser gotina xwe hişyar bin, tewra ji wê jî ku di hembêza te de radizê. Çimkî kur bavê xwe piçûk dixe, keç li hember diya xwe radibe, bûk li hember xwesiya xwe; dijminên mirovekî endamên mala wî bi xwe ne. ^a

Lê ez bi xwe, ezê li benda Bavê me bim; ezê li hêviya Bav bim ê ku min rizgar dike; Bavê min wê guh bide min. Ya dijminê min, bi min kêfxweş nebe! Her çend ez ketime jî, ezê rabim; her çend di tariyê de rûdinim jî, Bavê me wê bibe ronahiya min.

Ezê hêrsa Bavê me rakim, çimkî min li hember wî guneh kiriye, heta ku ew doza min hildide û dadperweriyê ji min re tîne. Ewê min derxe ronahiyê, û ezê rastderketina wî bibînim. Hingê dijminê min wê bibîne û bi şermê bê nixumandin, ew a ku ji min re got: “Xwedayê te Xudan li ku ye?” Çavên min wê lê binêrin; niha ewê wek herriya kolanan bê pelixandin.

Roja ji nû ve avakirina sûrên te wê bê, roja ku sînorên te dûr û fireh wê bên berfireh kirin. Di wê rojê de ewê ji Aşûrê û bajarên Misrê werin ba te, ji Misrê heta Çem, ji deryayê heta deryayê û ji çiyayê heta çiyayê. ^b Lê erd wê bibe wêran ji ber yên ku tê de dijîn, wek berê kirinên wan.

Dilrehmiya Bavê me Heta Hetayê Dimîne

Gelê xwe bi gopalê xwe biçêrîne, keriyê mîrata xwe, yên ku bi tenê di daristanekê de di nav mêrga bi berekemal de dijîn. Bila ew li Başanê û Gîleadê biçêrin, wek ku berê dikirin.

Wek di rojên ku tu ji welatê Misrê derketî, ezê ecêban nîşanî wan bidim.

Miletan wê bibînin û ji hemû hêza xwe şerm bikin; ewê destên xwe deynin ser devên xwe, û guhên wan wê kerr bibin. Ewê wek marekî toz bialêsin, wek candarên ku li ser erdê dixuşin. Ewê bi lerz ji kelehên xwe werin; ewê bi tirs berê xwe bidin Bavê me, û ewê ji te bitirsin.

Kî wek Bavê me ye, yê ku gunehan dibexşîne û ji serhildana bermayiya mîrata xwe derbas dibe? Ew hêrsa xwe heta hetayê nagire, çimkî dilê wî bi hezkirina peymanê şa dibe. ^c Ewê dîsa dilrehmiyê li me bike; ewê xeletiyên me bin lingan bike. Tuyê hemû gunehên me bavêjî kûrahiya deryayê. Tuyê ji Aqûb re dilsoz bî û hezkirina peymanê nîşanî Îbrahîm bidî, wek ku te berê ji bav û kalên me re sond xwaribû.