Destê Bav Nehemya Dişîne
Rûyê xemgîn ê saqî tê dîtin, û bi destê Bavê wî yê baş li ser wî, Nehemya ji padîşah text û rêya bi ewlehî dixwaze da ku bajarê wêranbûyî yê gorên bav û kalên xwe ji nû ve ava bike. Ew berî ku ji kesî re bibêje, bi şev bi tenê li nav kavilên Orşelîmê digere, paşê avakeran kom dike dema ku Senbelat û Tobiya tinazan dikin.
2 1Di meha Nîsanê de, di sala bîstemîn a Padîşah Artaxşastayê de, şerab li ber wî bû; min ew hilda û da padîşah—ez berê tu caran li ber wî xemgîn nebûbûm. a a v1 Nîsan meha yekem a sala Îbranî bû, ku li destpêka biharê dikeve (nêzîkî Adar–Nîsanê). 2Padîşah pirsî: “Çima rûyê te xemgîn e, tevî ku tu nexweş nîn î? Ev tenê dikare dilekî xemgîn be.” Hingê ez gelekî tirsiyam.
3Min ji padîşah re got: “Bila padîşah her û her bijî! Çima divê rûyê min xemgîn nebe, dema ku bajar, cihê gorên bav û kalên min, wêran e û dergehên wî bi êgir hatine şewitandin?”
4Padîşah ji min pirsî: “Tu çi dixwazî?” Hingê min ji Bavê me yê li ezmanan re dua kir, 5û min ji padîşah re got: “Heke li padîşah xweş be, û heke xulamê te di ber çavê te de kerem dîtibe, min bişîne Cihûstanê, bo bajarê gorên bav û kalên min, da ku ez wî ji nû ve ava bikim.”
6Padîşah, bi şahbanûyê ku li tenişta wî rûniştibû, ji min pirsî: “Rêwîtiya te wê çiqas bidome, û tu wê kengê vegerî?” Li wî xweş hat ku min bişîne, loma min demek da wî.
7Min ji padîşah re jî got: “Heke li padîşah xweş be, bila ji min re nameyan bide walîyên parêzgeha Pişt-Çem, da ku bihêlin ez derbas bibim heta ku ez bigihîjim Cihûstanê. 8Herwiha nameyek ji Asafê parêzgerê daristana padîşah re, da ku ji min re text bide ji bo kêranên dergehên keleha li ba perestgehê, sûrê bajar, û mala ku ezê tê de bijîm.” Padîşah xwestekên min bi cih anîn, çimkî destê qenc ê Bavê min li ser min bû.
9Ez çûm ba walîyên parêzgeha Pişt-Çem û nameyên padîşah dan wan. Wî bi min re serleşker û siwar jî şandibûn. 10Dema ku Senbelatê Xoronî û Tobiyayê karbidestê Amonî ev bihîstin, pir ne xweş bûn ku kesek hatibû bo başiya gelê Îsraêlê bixwaze.
Bi Şevê li ser Sûrên Hilweşî Meşîn
11Îcar ez gihîştim Orşelîmê û sê rojan li wir mam. 12Bi şevê bi çend zilaman ez rabûm. Min ji tu kesî re negot Bavê min çi xistibû dilê min ku ji bo Orşelîmê bikim. Ji bilî heywana ku ez li ser siwar bûm, tu heywan bi min re tunebû. 13Bi şevê ez ji Derzehê Newalê derketim, ber bi Bîra Çeqel ve, ber bi Derzehê Zibilê ve, û min sûrên Orşelîmê yên hilweşî û derzehên wê yên şewitî vekolîn. 14Ez derbasî Derzehê Kaniyê û Hewza Padîşah bûm, lê cih tunebû ku siwariya min derbas bibe. 15Bi şevê ez ji newalê hilkişiyam, sûr vekolî, zivirîm paş, ketim Derzehê Newalê û vegeriyam. 16Karbidestan nizanîbûn ez çûbûm ku derê an min çi dikir; min hê ne ji Cihûyan re, ne ji kahînan re, ne ji rûspiyan re, ne ji karbidestan re, û ne ji yên mayî yên ku wê karê bikirana re gotibû. 17Hingê min got: “Hûn tengahiya me dibînin: Orşelîm wêran e, derzehên wê şewitî ne. Werin, bila em sûrê Orşelîmê ji nû ve ava bikin da ku em êdî rûreşiyek nebin.” 18Min ji wan re got çawa destê qenc ê Bavê min li ser min bû, û padîşah çi gotibû. Wan got: “Bila em rabin û ava bikin.” Îcar wan destên xwe ji bo karê qenc xurt kirin.
19Dema ku Senbelatê Xoronî, Tobiyayê karbidestê Amonî, û Geşemê Ereb ev bihîstin, bi me tinazên xwe kirin û em biçûk dîtin, û gotin: “Ev çi ye ku hûn dikin? Ma hûn li dijî padîşah serî hildidin?”
20Min bersiv da: “Bavê me yê li ezmanan wê serfiraziyê bide me. Em xulamên wî wê dest bi ji nû ve avakirinê bikin, lê we di Orşelîmê de ne par, ne maf, û ne daxwazek heye.”
