Du Rê, Du Dawî
Pirtûka dua û stranan a gelê Bavê me—sed û pêncî Zebûrên pesin, şîn, spasdarî û ewlebûnê, ku her demsala dilê mirov digirin, bi dilsozî li ber Bavê me tên pêşkêşkirin.
1 1Xwezî bi wî mirovê ku di şîreta xeraban de nameşe, di nav gunehkaran de nasekine, li ser cihê tinazkaran jî rûnane, 2Lê dilşahiya wî Şerîeta Bavê me ye û ew bi şev û roj li ser Şerîeta wî kûr û dûr difikire. 3Ew wekî darekê ye ku li ber newalên avê hatiye çikandin, ku di dema xwe de fêkiyê xwe dide û pelê wê ziwa nabe; her tiştê ku ew dike jî bi ser dikeve.
4Xerab ne wisa ne! Ew wekî kayê ne ku ba wê dibe. 5Loma xerab wê di dîwanê de ranebin, gunehkar jî di civata rastan de. 6Çimkî Bavê me çavdêriya rêya rastan dike, lê rêya xeraban wê tune bibe.
