Kirinên wî bidin zanîn

Peymana bi Îbrahîm re ji nû ve wek zincîreke sozên pêkanîn tê gotin: Ûsiv di zincîran de heta ku gotina wî rast derket, bela li ser Misrê, û gelek ku bi zîv û stranan hat derxistin, yek ji wan jî neterpilî. Mijar li seranserê Bavekî ye ku bi bîr tîne.

Bavê me di ayetan de dipeyive 11, 15

Beş 105.

Ji Bavê me re şikir bikin; gazî navê wî bikin; di nav gelan de kirinên wî bidin zanîn. Ji wî re bistrên, bi stranan pesnê wî bidin; behsa hemû kirinên wî yên ecêb bikin. Bi navê wî yê pîroz serbilind bin; bila dilên wan ên ku li Bavê me digerin şa bibin. Li Bavê me û li hêza wî bigerin; her tim li rûyê wî bigerin.

Kirinên ecêb ên ku wî kirine bînin bîra xwe, mûcîzeyên wî û hukmên ku wî dane, ey zarokên Îbrahîmê xulamê wî, ey kurên Aqûb, bijartiyên wî. Ew Bavê me ye; hukmên wî hemû erdê tije dikin.

Ew her û her peymana xwe bi bîr tîne, gotina ku wî ji 1.000 nifşan re ferman kiriye, peymana ku wî bi Îbrahîm re girêda, sonda ku wî ji Îshaq re xwar, ya ku wî ji Aqûb re wek qanûnekê misoger kir, ji Îsraêl re wek peymaneke herheyî,

wî got: “Ezê welatê Kenanê bidim te wek para mîrasê te.”

Gava ku hejmara wan hindik bû, tenê çend kes bûn û li wir xerîb bûn, ji miletekî bo miletekî din digeriyan, ji padîşahiyekê bo gelekî din, wî nehişt ku tu kes zilmê li wan bike; ji bo xatirê wan wî gef li padîşahan xwar:

“Dest nedin meshkiriyên min; zirarê nedin pêxemberên min.”

Wî xela anî ser welêt û hemû nanê wan qut kir. Wî zilamek ji berî wan şandibû—Ûsiv, ku wek xulam hatibû firotin. Wan lingên wî bi qeydan birîndar kirin; stûyê wî ket nav hesinan, heta wexta ku gotina wî pêk hat, heta ku gotina Bavê me ew rast derxist. Padîşah şand pey wî û ew berda; serwerê gelan ew azad kir. Padîşah Ûsiv kir axayê mala xwe, serwerê hemû milkê xwe, da ku Ûsiv bikaribe li gorî dilê xwe mîrên padîşah perwerde bike û şehrezayiyê hînî rihspiyên wî bike.

Paşê Îsraêl hat Misrê; Aqûb li welatê Hamê wek xerîb ma. ^a Û Bavê me gelê xwe pir berdar kir, û ew ji neyarên wan bihêztir kirin. Wî dilê wan zivirand, da ku ji gelê wî nefret bikin, da ku li dijî xulamên wî dek û dolaban bikin.

Wî Mûsayê xulamê xwe şand, û Harûnê ku wî bijartibû. Wan nîşanên wî di nav wan de pêk anîn, kirinên wî yên ecêb li welatê Hamê. Wî tarî şand û welat tarî kir, û Mûsa û Harûn li dijî gotinên wî serî ranekirin. Wî avên wan kirin xwîn û masiyên wan kuştin. Welatê wan bi beqan tije bû, heta di odeyên razanê yên padîşahên wan de jî. Ew peyivî, û êlên mêşan hatin, û pêşû li seranserê herêma wan. Wî li şûna baranê zîpik da wan, û agirê gurr li seranserê welatê wan. Wî rez û darên wan ên hejîran xistin û darên welatê wan şikandin. Ew peyivî, û kulî hatin, kuliyên biçûk ên bêhejmar, û wan her şînahiya li welatê wan daqurtand û hemû berê zeviyên wan xwar. Paşê wî hemû nixuriyên li welatê wan kuştin, berê pêşîn ê hemû hêza wan.

Paşê wî Îsraêl bi zîv û zêr derxist, û di nav eşîrên wî de tu kes neterpilî. Gava ew derketin, Misir şa bû, çimkî tirsa wan ketibû ser Misrê. Wî ewrek wek sîwan raxist, û agirek da ku bi şev ronahiyê bide. Wan xwest, û wî sûsik anîn, û wî ew bi nanê ezmên têr kirin. Wî zinar vekir, û av jê pijiqî; di çolê de wek çemekî herikî.

Çimkî wî soza xwe ya pîroz anî bîra xwe, ya ku wî dabû Îbrahîmê xulamê xwe. Loma wî gelê xwe bi şahî, bijartiyên xwe bi stranan derxistin. Wî welatên miletan dan wan, û wan keda gelên din kir milkê xwe, da ku ew qanûnên wî biparêzin û şerîetên wî bînin cih. Hallelûya!