Dilovaniya Wî Her û Her Dimîne

Heman serpêhatî ji aliyê din ve, wek îtîraf. Wan li ber deryayê ji bîr kir, li çolê hesret kişand, golik çêkir, zarokên xwe qurban kirin. Car bi car Bavê me ew dan destê dijminan, hawara wan bihîst, û dîsa jî peymana xwe anî bîra xwe.

Beş 106.

Haleluya! Ji Bavê me re şikir bikin, çimkî ew qenc e; dilovaniya wî ya peymanê her û her dimîne.

Kî dikare karên Bavê me yên bi hêz bijmêre, an hemû pesnê wî bide zanîn? Xwezî bi wan ên ku dadperweriyê diparêzin, ên ku her dem tiştê rast dikin.

Ya Bavê me, bi wê qenciya ku tu nîşanî gelê xwe didî, min bîne bîra xwe; bi xilasiya xwe were ba min, da ku ez bextewariya bijartiyên te bibînim, bi şahiya miletê te şa bibim, û bi mîrasa te re bi kêf bibim.

Me guneh kir, wekî bav û kalên me kirin; me xeletî kir, em bi xerabî tevgeriyan. Gava bav û kalên me li Misirê bûn, li ser kerametên te nefikirîn; pirbûna dilovaniya te ya peymanê bi bîr neanîn, lê li ber deryayê serî hildan, li Deryaya Sor. ^a Lê dîsa jî ji bo xatirê navê xwe ew xilas kirin, da ku hêza xwe ya mezin bide zanîn. Li Deryaya Sor hilat û ew zuha bû; ew di nav avên kûr re birin, wekî di çolê re. Ew ji destê yê ku ji wan nefret dikir xilas kirin, û ji destê dijmin rizgar kirin. Avan neyarên wan nixamtin; yek ji wan jî nema. Hingê wan bawerî bi gotinên wî anî; wan bi stranan pesnê wî da.

Lê wan zû karên wî ji bîr kirin; li hêviya şîreta wî nesekinîn. Li çolê teslîmî xwestekê bûn, û li beyarê wan Bavê me ceriband. Loma tiştê ku wan xwest da wan, lê nexweşiyeke ku ew dihelandin di nav wan de şand. Li wargehê wan çavnebariya Mûsa kir, û ya Harûn, yê pîroz ê Bavê me. Erd vebû û Datan daqurtand, û koma Abîram nixamt. Agir di nav koma wan de pêket; pêtê xerab şewitandin.

Li Horebê wan golikek çêkir û ji pûtekî rijandî re secde kirin. Wan rûmeta xwe bi sûretê gayekî ku giya dixwe guhert. Wan Bavê me, Rizgarkarê xwe, ji bîr kir, yê ku li Misirê karên mezin kiribûn, kerametên li welatê Ham, karên bi heybet li ber Deryaya Sor. ^b Loma got ku wê wan helak bike—heke Mûsa, bijartiyê wî, di qelîşê de li ber wî ranewesta, da ku xezeba wî vegerîne û nehêle ew helak bibin.

Paşê wan welatê xweş kêm dît; bawerî bi soza wî neanî. Di konên xwe de gazin kirin û guh nedan dengê Bavê me. Loma wî destê xwe rakir û sond xwar ku wê wan li çolê bixe, ku dûndana wan di nav miletan de bixe û wan li hemû welatan belav bike.

Wan xwe bi Baalê Peorê ve girêda û qurbanên ku ji xwedayên bêcan re hatibûn pêşkêşkirin xwarin. Wan bi kirinên xwe ew hêrs kir, û belayek di nav wan de derket. Lê Pînhas rabû û navbeynkarî kir, û bela rawestiya. Û ev ji wî re wekî rastî hat hesibandin, ji bo hemû nifşan her û her. Li avên Merîbayê wan ew hêrs kir, û ji ber wan xerabî hat serê Mûsa, çimkî wan ruhê wî tal kir, û ew bêfikirî peyivî.

Wan gel helak nekirin, wekî Bavê me li wan emir kiribû, lê bi miletan re tevlihev bûn û rêyên wan hîn bûn. Wan xizmeta pûtên wan kir, ên ku ji wan re bûn xefik. Wan kurên xwe û keçên xwe ji cinan re kirin qurban. Wan xwîna bêsûc rijand, xwîna kur û keçên xwe, yên ku wan ji pûtên Kenanê re kirin qurban, û welat bi xwînê qirêj bû. Bi kirinên xwe gemar bûn û bi kirdarên xwe fahîşetî kirin.

Loma hêrsa Bavê me li hember gelê wî pêket, û wî ji mîrasa xwe nefret kir. Wî ew radestî miletan kirin, û yên ku ji wan nefret dikirin serwerî li ser wan kir. Dijminên wan zordarî li wan kir, û ew ketin bin destê wan. Gelek caran wî ew rizgar kirin, lê wan di hemû niyetên xwe de serhildan dixwest, û di gunehê xwe de daketin jêr. Lê dîsa jî gava wî qîrîna wan bihîst, berê xwe da tengahiya wan. Ji bo xatirê wan wî peymana xwe anî bîra xwe, û li gorî pirbûna dilsoziya xwe poşman bû. Wî kir ku hemû yên ku ew dîl girtibûn li wan rehm bikin.

Ya Bavê me, me xilas bike û me ji nav miletan berhev bike, da ku em ji navê te yê pîroz re şikir bikin û bi pesnê te serbilind bibin.

Bila Bavê Îsraêl pîroz be, ji herheyiyê heta hetayê! Û bila hemû gel bibêje: “Amîn!” Haleluya!