Girî li ber çemên Babîlê
Sirgûnî li ber çemên Babîlê çengên xwe daliqandin, çimkî dîlgirên wan ji wan strana şahiyê ya ji welêt dixwazin. Ew sond dixwin ku tu caran Orşelîmê ji bîr nekin, û zebûr bi nifireke tûj li dijî Edom û Babîlê diqede ku tu caran nerm nabe.
137 1Li ber çemên Babîlê, li wir em rûniştin û giriyan, gava me Siyon anî bîra xwe. 2Li ser darên bî li wir me sazên xwe daliqandin. 3Çimkî li wir dîlgirên me ji me stran xwestin, zordarên me ji me şahî xwestin û wan got: “Ji stranên Siyonê stranekê ji me re bêjin!”
4Em çawa dikarin strana Bavê me li welatekî biyanî bibêjin? 5Ya Orşelîm, heke ez te ji bîr bikim, bila destê min ê rastê hunera xwe ji bîr bike. 6Bila zimanê min bi esmanê devê min ve bizeliqe, heke ez te neynim bîra xwe, heke ez Orşelîmê ji şahiya xwe ya herî mezin bilindtir negirim.
7Ya Bavê me, roja ku Orşelîm ket, li dijî Edomiyan bîne bîra xwe, ka wan çawa got: “Hilweşînin! Hilweşînin! Heta bingehên wê hilweşînin!” 8Ya keça Babîlê, ya ku wê bê wêrankirin, xwezî bi wî kesî ku heqê te li gorî tiştên ku te bi me kirin bide! 9Xwezî bi wî kesî ku zarokên te yên biçûk bigire û wan li zinar bixe! a a v9 Îsa qîrîna ji bo dadê bir ser xaçê û dua kir: “Bavo, li wan bibihûre” — û wî gelê xwe hîn kir ku ji dijminên xwe hez bikin. Hêrsa dilpak a sirgûniyan ber Bavê me tê danîn, Yê ku bi tenê dikare bersiva wê bide.
