Pîrozgeha Ku Bûye Xwelî

Zebûra şehrezayiyê ya Asaf.

Pîrozgeh hatiye şewitandin û bi tevir û çakûçan hatiye hûrkirin, tu pêxember nemaye, û tu kes nizane ev heta kengê dajo. Asaf karên kevntir tîne bîra Bavê xwe — qelişandina deryayê, perçiqandina Lêwyatanê, sazkirina havîn û zivistanê — û jê dixwaze ku li peymanê binêre.

Beş 74.

Ya Bavê me, te çima em her û her avêtin? Çima xezeba te li hember pezê mêrga te dûman dide?

Civata xwe bîne bîra xwe, ya ku te ji zû ve kirî, ya ku te rizgar kir da ku bibe eşîra mîrasa te—Çiyayê Siyonê, ku tu lê rûniştî. Gavên xwe ber bi van wêraniyên herheyî ve bavêje, hemû xerabiya ku dijmin aniye ser pîrozgehê.

Neyarên te di nav cihê civîna te de qîriyane; wan alayên xwe wek nîşan danîn. Ew wek mirovên ku di nav darên gûr de bivirên xwe bilind dikin bûn. Û niha ew hemû kolkariyên wê bi tevir û çakûçan hûr dikin. Wan agir berda pîrozgeha te; wan cihê rûniştina navê te heta bi erdê heram kir. Wan ji xwe re got: “Emê hemû cihên wan ên civînê bi hev re biperçiqînin.” Wan li welêt hemû cihên civîna Bavê me şewitandin.

Em ji xwe re tu nîşanan nabînin; êdî tu pêxember tuneye, û di nav me de tu kes nizane heta kengê. Heta kengê, ya Bavê me, wê neyar tinazan bike? Ma wê dijmin her û her kufrê li navê te bike? Çima tu destê xwe paş ve digirî, destê xwe yê rastê? Ji qatê kincê xwe derxîne û dawiyê lê bîne!

Lê dîsa jî Bavê me ji demên kevnar ve Padîşahê min e, yê ku li seranserê dinyayê rizgariyê pêk tîne.

Te bi hêza xwe derya qelişand; te serên cinawirên deryayê li ser avê şikandin. Te serên Lewyatan perçiqandin; te ew wek xwarin da afirîdên çolê. Te kanî û çem qelişandin û vekirin; te çemên ku her dem diherikin ziwa kirin. Roj ya te ye, şev jî ya te ye; te heyv û tav ava kirin. Te hemû sînorên erdê danîn; te havîn û zivistan çêkirin.

Vê yekê bîne bîra xwe—dijmin tinazan dike, ya Bavê me, û gelekî bêaqil kufrê li navê te dike. Jiyana kevoka xwe nede heywanên kovî; jiyana belengazên xwe her û her ji bîr neke. ^a

Li peymanê binêre, çimkî cihên tarî yên welêt bi warên zordariyê tije ne. Bila yên bindest bi şermê paş ve venegerin; bila feqîr û hejar pesnê navê te bidin.

Rabe, ya Bavê me, doza xwe biparêze; bîne bîra xwe ka bêaqil çawa tevahiya rojê tinazên xwe bi te dike. Qîrîna neyarên xwe ji bîr neke, hengameya yên ku li dijî te radibin, ya ku her dem bilindtir dibe.