Gelê Min, Guhdarî Bikin

Zebûreke şehrezayiyê ya Asaf.

Helbesteke hînkirinê ya dirêj, hatiye gotin da ku zarok karên Bavê me fêr bibin: Misr, behra qelişandî, manna, qarqûş, serhildan û jibîrkirin, car bi car — her carê bi dilovaniyê ku hêrs asteng kir hat pêşwazîkirin. Ew li wir bi dawî dibe ku vegotin ber bi wê ve diçû, bi Siyon û Dawid.

Beş 78.

Gelê min, guh bidin hînkirina min; guhên xwe bidin gotinên devê min.

Ezê devê xwe bi meselekê vekim; ezê mamikên rojên kevnar birijînim, ^a tiştên ku me bihîstine û zanîne, ku bav û kalên me ji me re gotine. Em wan ji zarokên wan venaşêrin, lê emê ji nifşê pêş re pesnên Bavê me, hêza wî û tiştên ecêb ên ku wî kirine bibêjin. Wî di Aqûb de şahidiyek danî û di Îsraêl de Şerîetek destnîşan kir, ku wî li bav û kalên me emir kir ku wan hînî zarokên xwe bikin, da ku nifşê pêş wan bizanibe, zarokên ku hê çênebûne, û rabin û ji zarokên xwe re bibêjin, da ku ew hêviya xwe bispêrin Bavê me û kirinên wî ji bîr nekin, lê emrên wî bînin cih, û ne mîna bav û kalên xwe bin, nifşekî serhişk û serhildêr, nifşekî ku dilê wî ne dilsoz bû, ku ruhê wî ji Bavê me re ne amin bû.

Efrayîmî, çekdar û kevan di dest de, di roja şer de paşde vegeriyan. Wan peymana Bavê me negirt û nexwest ku li gorî Şerîeta wî bijîn. Wan tiştên ku wî kiribûn ji bîr kirin, ecêbiyên ku wî nîşanî wan dabûn. Li ber çavên bav û kalên wan wî keramet kirin, li welatê Misrê, li herêma Soanê. ^b Wî behr qelaşt û ew di nav re derbas kirin; wî av mîna dîwarekî rawestand. Bi roj wî bi ewrekî rêberiya wan kir û hemû şevê bi ronahiya agir. Wî li çolê zinar qelaştin û mîna kûrahiyê bi pirranî av da wan. Wî ji zinarê hişk çeşme derxistin û av mîna çeman herikand.

Lê wan dîsa û dîsa li dijî wî guneh kirin, li erdê zuha li dijî Yê Herî Bilind, li dijî Bavê me, serî hildan. Wan di dilê xwe de Bavê me ceriband, bi daxwaza xwarina ku dilê wan dixwest. Wan li dijî Bavê me xeber dan û got: “Ma Xwedê dikare li çolê sifreyekê raxe? Rast e, wî li zinar xist û av pijiqî, çem jî bi ser de rijiyan. Lê ma ew dikare nan jî bide an ji gelê xwe re goşt peyda bike?” Loma gava Bavê me ev bihîst, ew pir hêrs bû; li dijî Aqûb agir pêket, û xezeba wî li dijî Îsraêl rabû, çimkî wan bi Bavê me bawer nekir û xwe nespart xilasiya wî. Dîsa jî wî li ezmanên jorîn emir kir û deriyên ezmanan vekirin; wî man li ser wan barand da ku bixwin û genimê ezmanan da wan. Mirovan nanê milyaketan xwar; wî bi pirranî xwarin ji wan re şand. Wî bayê rojhilatê li ezmanan berda û bi hêza xwe bayê başûr ajot. Wî mîna tozê goşt li ser wan barand, teyrên baskdar mîna qûma behran; wî ew xistin nava wargeha wan, li dora hemû konên wan. Wan xwar û têr bûn, çimkî tiştê ku wan dixwest wî da wan. Lê berî ku ew ji daxwaza xwe vegerin, gava xwarin hê di devê wan de bû, xezeba Bavê me li dijî wan rabû; wî yên herî xurt ên di nav wan de kuştin û xortên Îsraêl xistin erdê.

Digel van hemûyan jî wan hê guneh dikirin; digel ecêbiyên wî jî wan bawer nekir. Loma wî rojên wan di pûçiyê de qedandin û salên wan di tirseke ji nişka ve de. Gava wî ew kuştin, ew li wî geriyan; wan tobe kir û bi xîret li Bavê me geriyan. Hate bîra wan ku Bavê me zinarê wan bû, ku Yê Herî Bilind Rizgarkarê wan bû. Lê wan bi devê xwe ew xapand, bi zimanê xwe derew jê re kir; dilê wan ji wî re ne dilsoz bû, ew bi peymana wî jî ne sadiq bûn. Lê ew, tijî dilrehmî, kefareta gunehê wan kir û ew helak nekirin. Gelek caran wî hêrsa xwe girt û hemû xezeba xwe berneda. Hate bîra wî ku ew tenê beden bûn, bêhnek ku derbas dibe û venagere.

Çend caran wan li çolê li dijî wî serî hildan û li beriyayê dilê wî êşand! Wan dîsa û dîsa Bavê me ceriband û Pîrozê Îsraêl hêrs kir. Hêza wî nehat bîra wan, ne jî roja ku wî ew ji destê zordar rizgar kirin, gava wî nîşanên xwe li Misrê nîşan dan, ecêbiyên xwe li herêma Soanê. Wî çemên wan kirin xwîn, û ew nikarîbûn ji kaniyên xwe vexwin. Wî ewrên mêşan şandin ku ew xwarin, û beq jî ku ew wêran kirin. Wî berên wan dan kurmikan, berhema wan da kuliyan. Wî bi zîpikê rezên wan û bi qeşayê darên wan ên hejîrê helak kirin. Wî dewarên wan dan destê zîpikê, keriyên wan dan birûskan. Wî li dijî wan hêrsa xwe ya şewitî berda—xezeb, kerb û tengahî—komek milyaketên wêranker. Wî rê ji hêrsa xwe re vekir; wî ew ji mirinê neparastin, lê jiyana wan da destê belayê. Wî hemû nixuriyên Misrê kuştin, berên pêşîn ên hêza wan li konên Ham. ^c Lê wî gelê xwe mîna pez derxist û li çolê mîna keriyekî rêberiya wan kir. Wî ew bi ewlehî birin, loma ew netirsiyan; lê behrê dijminên wan nixamtin. Wî ew anîn sînorê xwe yê pîroz, çiyayê ku destê wî yê rastê qezenc kiribû. Wî milet ji ber wan derxistin, mîrasa wan bi benê pîvanê parve kir û eşîrên Îsraêl di malên wan de bi cih kirin.

Lê wan Bavê me, Yê Herî Bilind, ceriband û li dijî wî serî hildan, û hukmên wî negirtin. Ew paşde vegeriyan û mîna bav û kalên xwe bêbext bûn; ew mîna kevanekî xapînok xwar bûn. Wan bi cihên xwe yên bilind ew hêrs kir û bi pûtên xwe xîreta wî rakir. ^d Gava Bavê me ev bihîst, ew pir hêrs bû û Îsraêl bi temamî red kir. Wî konê Şîloyê terk kir, konê ku tê de di nav mirovan de rûniştibû. Wî hêza xwe da destê dîlîtiyê, rûmeta xwe da destê dijmin. Wî gelê xwe da ber şûr û li mîrasa xwe pir hêrs bû. Agir xortên wan xwarin, û ji keçên wan re strana dawetê nehat gotin. Kahînên wan bi şûr ketin, û jinebiyên wan nikarîbûn bigirîn.

Paşê Bavê Serwer wek ku ji xewê şiyar bû, mîna mêrxasekî ku ji şerabê radibe. Wî dijminên xwe paşde ajotin û ew xistin şermezariya herheyî. Wî konê Ûsiv red kir û eşîra Efrayîm hilnebijart; lê wî eşîra Cihûda hilbijart, Çiyayê Siyonê, ku wî jê hez dikir. Wî Perestgeha xwe mîna bilindahiyan ava kir, mîna erdê ku wî her û her damezrand. Wî Dawidê xulamê xwe hilbijart û ew ji axurên pez anî; ji şivantiya miyên şîrdar wî ew anî da ku şivantiya Aqûb, gelê wî, û Îsraêl, mîrasa wî bike. Û wî bi durustiya dil şivantiya wan kir û bi destên jêhatî rêberiya wan kir. ^e