Strana Dilovaniyê ya Herheyî

Zebûreke şehrezayiyê ya Êtanê Ezrahî.

Nîvê zebûrê sonda Bavê me ya ji Dawid re vedibêje — textekî mîna rojê, hezkirinek ku terbiye wê tu carî betal neke. Paşê erd ji bin diçe: tac di nav axê de ye, dîwar şikestî ne. Stranbêj soz û wêranî bi hev re digire û dipirse: heta kengê?

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–4, 19–37

Beş 89.

Ezê her û her dilovaniya Bavê me ya peymanê bistrêm; ezê dilsoziya te ji hemû nifşan re bidim zanîn. Çimkî min got: “Dilovaniya peymanê ji bo her û her hatiye avakirin; li ezmanan tu dilsoziya xwe saz dikî.

Min bi bijartiyê xwe re peyman girêdaye; min ji Dawidê xulamê xwe re sond xwariye: ‘Ezê dûndana te her û her saz bikim û textê te ji hemû nifşan re ava bikim.’”

Ezman pesnê kerametên te didin, ya Bavê me, dilsoziya te jî, di civîna pîrozan de. Çimkî li asîmanan kî dikare bi Bavê me re bê berhevkirin? Di nav hebûnên ezmanî de kî mîna Bavê me ye, Bavekî ku pir jê tê tirsîn di civîna pîrozan de, û ji hemûyên ku li dora wî ne bi heybettir e? Ya Bavê artêşên ezmanan, kî wekî te hêzdar e? Dilsoziya te dora te girtiye.

Tu li ser hêrsa deryayê hukim dikî; gava pêlên wê radibin, tu wan aram dikî. Te Rahabê cinawirê deryayê wek cendekekî kuştî perçiqand; te bi milê xwe yê hêzdar dijminên xwe belav kirin. Ezman yên te ne; erd jî ya te ye; dinya û her tiştê ku tê de ye—te ew ava kirin. Bakur û başûr—te ew afirandin; Tabor û Hermon bi navê te bi şahî diqîrin. Milê te bi hêz e; destê te xurt e; destê te yê rastê bilindkirî ye.

Rastî û dadperwerî bingehê textê te ne; dilovaniya peymanê û dilsozî li pêş te diçin. Xwezî bi wî gelê ku qîrîna şahiyê nas dike, yê ku, ya Bavê me, di ronahiya rûyê te de dimeşin. Bi navê te tevahiya rojê şa dibin, û bi rastiya te bilind dibin. Çimkî tu rûmeta hêza wan î, û bi qenciya te qeweta me bilind dibe. Çimkî mertalê me yê Bavê me ye, padîşahê me yê Yê Pîroz ê Îsraêl e—Bavê me.

Hingê te di dîtiniyekê de xeber da, ji dilsozên xwe re got: “Min alîkarî daye yekî hêzdar; min yekî bijartî ji nav gel bilind kiriye. Min Dawidê xulamê xwe dîtiye; min ew bi rûnê xwe yê pîroz mesh kiriye, da ku destê min wî bi hêz bigire; milê min jî wê wî xurt bike. Wê tu dijmin nikaribe wî bixapîne, û wê tu kesê xerab wî nizm neke. Ezê neyarên wî li ber wî biperçiqînim û yên ku ji wî nefret dikin ji holê rakim. Dilsoziya min û dilovaniya min a peymanê wê bi wî re bin, û bi navê min hêza wî wê bilind bibe. Ezê destê wî deynim ser deryayê û destê wî yê rastê ser çeman. Ewê gazî min bike: ‘Tu Bavê min î, Xwedayê min û Zinarê xilasiya min î.’ ^a Û ezê wî bikim nixurî, yê herî bilind ê padîşahên erdê. Ezê hezkirina xwe ya dilsoz her û her ji wî re biparêzim, û peymana min wê ji wî re qewî bimîne. Ezê dûndana wî her û her saz bikim û textê wî heta ku ezman hebin.

Heke zarokên wî dev ji Şerîeta min berdin û li gor hukmên min nemeşin, heke ew qanûnên min binpê bikin û emrên min neparêzin, wê demê ezê serhildana wan bi şivê û gunehê wan bi qamçiyan terbiye bikim, lê ezê dilovaniya xwe ya peymanê ji Dawid nestînim, û ezê xiyanetê li dilsoziya xwe nekim. Ezê peymana xwe binpê nekim an jî gotina ku ji lêvên min derketiye neguherînim. Min yekcar û ji bo her û her bi pîroziya xwe sond xwariye; ezê ji Dawid re derewan nekim. Dûndana wî wê her û her bimîne, textê wî wek rojê li ber min. Wek hîvê wê her û her saz bibe, şahidekî dilsoz li asîmanan.”

Lê niha te ew piştguh kiriye û red kiriye; tu li hember meshkiriyê xwe tijî xezeb bûyî. Te dev ji peymana bi xulamê xwe re berdaye; te taca wî di nav axê de lewitandiye. Te hemû dîwarên wî hilweşandine; te kelehên wî kirine wêran. Hemûyên ku di rê re derbas dibin wî talan dikin; ew bûye tinazê cîranên xwe. Te destê rastê yê neyarên wî bilind kiriye; te hemû dijminên wî şa kirine. Te devê şûrê wî paş ve zivirandiye û te alîkariya wî nekiriye ku di şer de xurt bisekine. Te dawî li şewqa wî aniye û te textê wî avêtiye erdê. Te rojên ciwaniya wî kurt kirine; te ew bi şermê pêçaye.

Heta kengê, ya Bavê me? Ma tuyê her û her xwe veşêrî? Heta kengê xezeba te wê wek agir bişewite? Bîne bîra xwe ka jiyana min çiqas derbasbûyî ye! Te hemû mirov ji bo çi valahiyê afirandine! Kîjan mirov dikare bijî û tu caran mirinê nebîne? Kî dikare xwe ji destê gorê xilas bike?

Ya Bavê Serwer, dilovaniya te ya berê ya peymanê li ku ye, ya ku te bi dilsoziya xwe ji Dawid re sond xwar? Ya Bavê Serwer, tinazên ku li xulamên te barkirî ne bîne bîra xwe, ka çawa ez heqaretên hemû gelên pir di dilê xwe de hildigirim, yên ku dijminên te pê tinaz kirine, ya Bavê me, yên ku wan pê di her gavê de bi meshkiriyê te tinaz kirine.

Bila Bavê me her û her pîroz be! Amîn û Amîn.