Keder û Êşa Pawlos ji bo Gelê Xwe

Pawlos bi xem dest pê dike, ne bi nîqaşê: ew bi xwe bila nifirlêkirî bûya ji bo gelê xwe. Paşê pirsa dijwar — ma peyva Bavê me têk çûye? — bi Îshaq, Aqûb, Firewn û cêrsazekî tê bersivandin. Îsraêl terpilî çimkî li pey rastiyê bi hewldanê çû, ne bi baweriyê.

Bavê me di ayetan de dipeyive 7, 9, 12–13, 15, 17, 25–26, 33

Beş 9.

Ez bi Mesîh re rastiyê dibêjim, ne derewan dikim — wijdana min bi Ruhê Pîroz re bi min re şahidiyê dide, ku di dilê min de xemeke mezin û janeke bêrawestan heye. Ez dixwaziyama ku ez bi xwe nifirlêkirî, ji Mesîh qutkirî bûma, ji bo xwişk û birayên xwe, ji bo gelê xwe yê bi xwînê. Ew Îsraêlî ne: mafên tam ên wek kuran, rûmet, peyman, dayîna şerîetê, perizîn û soz ên wan in. Bav û kalên wan jî ên wan in; ji wan, li gorî nijada mirovî, Mesîh tê, yê ku li ser her tiştî Xwedê ye, heta hetayê pîroz. Amîn. ^a

Ev nayê wê wateyê ku peyva Bavê me têk çûye, çimkî ne hemû ên ku ji Îsraêl in Îsraêl in.

Ne hemû dûndana Îbrahîm zarokên wî ne; lê belê, “Dûndana te wê bi navê Îshaq bê nav kirin.”

Yanî, zarokên bedenê ne zarokên Bavê me ne, lê zarokên sozê wek dûndan tên hesibandin.

Çimkî soz dibêje: “Sala tê di vê demê de ezê bêm, û wê kurek ji Sarayê re çêbe.”

Ne tenê ev, lê Rebeka jî ji mirovekî, ji bavê me Îshaq, bi zar bû, her çend hê nebûbûn û qenciyek an xerabiyek nekiribûn — da ku mebesta Bavê me ya bi hilbijartinê bidome,

ne ji kiryaran, lê ji Yê ku gazî dike, ji wê re hat gotin: “Ê mezin wê xizmeta ê biçûk bike.” Wek ku hatiye nivîsandin: “Min ji Aqûb hez kir, lê ji Esaw nefret kir.” ^b

Nexwe em ê çi bibêjin? Ma li cem Bavê me neheqî heye? Qet na!

Çimkî ew ji Mûsa re dibêje: “Ezê li kesê ku lê dilrehm dibim dilrehm bibim, û li kesê ku lê dilovan dibim dilovan bibim.”

Nexwe ev ne bi daxwaz an bi tekoşîna mirovî ye, lê bi Bavê me ye, yê ku dilrehmiyê dike.

Çimkî Nivîsara Pîroz ji Firewn re dibêje: “Min tu ji bo vê sedemê rakirî, da ku ez hêza xwe di te de nîşan bidim, û navê min li hemû erdê bê ragihandin.”

Nexwe ew li kê ku bixwaze dilrehm dibe, û kê ku bixwaze hişk dike.

Nexwe tê ji min bipirsî: “Çima ew hê jî sûc dibîne? Kî li ber daxwaza wî radiweste?” Lê tu kî yî, mirovê reben, ku bi Bavê me re nîqaş bikî? Ma tişta ku hatiye çêkirin ji çêkerê xwe re dibêje: “Te çima ez wiha çêkirim?” Ma firaxsaz ne xwedî desthilat e li ser heriyê, ku ji heman girsê firaxek ji bo rûmetê, yeke din ji bo bêrûmetiyê çêbike? Lê çi dibe heke Bavê me, ku dixwest hêrsa xwe nîşan bide û hêza xwe bide nasîn, bi sebir li firaxên hêrsê yên ku ji bo wêrankirinê hatibûn amadekirin, tehamul kiribe, da ku dewlemendiya rûmeta xwe ji bo firaxên dilrehmiyê yên ku wî berê ji bo rûmetê amade kirine, eşkere bike, ango em jî yên ku wî gazî kirine, ne tenê ji Cihûyan lê ji Miletan jî?

Wek ku ew di Hoşeya de dibêje: “Ezê gazî ên ku ne zarokên min in bikim zarokên min, û ya ku ne hezkirî ye, hezkirî.”

“Û li wî cihî ku ji wan re hat gotin, ‘Hûn ne gelê min in,’ li wir wê gazî wan bê kirin ‘zarokên Bavê zindî.’”

Îşaya li ser Îsraêl dikire: “Her çend hejmara zarokên Îsraêl wek qûma deryayê be jî, tenê paşmayiyek wê rizgar bibe, çimkî Bavê me wê biryara xwe li ser erdê bi cih bîne, bi tevahî û bêderengî.”

Û wek ku Îşaya pêşbînî kir: “Heke Bavê artêşên ezmanan ji me re dûndanek nehiştiba, me yê wek Sodomê bûbûya, wek Gomorayê bihata kirin.”

Îsraêl li ber Kevir Terpilî

Nexwe em ê çi bibêjin? Miletên ku li pey rastiyê nedigeriyan, rastî bi dest xistin, rastiya bi bawerî; lê Îsraêl, yê ku li pey şerîeta rastiyê digeriya, negihîşt wê şerîetê. Çima? Çimkî ew ne bi bawerî lê wek ku bi kiryaran li pey wê geriyan. Ew li kevirê terpilînê terpilîn,

wek ku hatiye nivîsandin: “Binêre, ez li Siyonê kevirekî terpilînê datînim, zinarekî ku dibe sedema ketinê; lê kî ku pê bawer bike wê şermezar nebe.”