Vegerin Ba Min

Dîtinên nûkirinê ji bo gelê ku vegeriyane, ku Padîşahekî ku tê nîşan didin, yê ku bi nefsbiçûkî li ser kerekî dikeve hundir. Sozên wê li dora yek gotina peymanê digerin: ewê bibin gelê min, û ez bibim Bavê wan.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–4, 6, 14–17

Beş 1.

Di sala duyem a Daryûs de, di meha heştem de, peyva Bavê me ji Zekeriya kurê Berekiya, kurê Îddoyê pêxember re hat: Bavê me ji bav û kalên we gelekî hêrs bûbû.

Loma ji wan re bêje: Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Vegerin ba min, Bavê leşkerên ezmanan diyar dike, ezê jî vegerim ba we. Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje. Mîna bav û kalên xwe nebin. Pêxemberên berê ji wan re weha gazî kiribûn: Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Niha ji riyên xwe yên xerab û kirinên xwe yên xerab vegerin. Lê wan ne guh da min û ne jî guh pê kir, Bavê me diyar dike.

Bav û kalên we — niha ew li ku ne? Û pêxember, ma ew her û her dijîn?

Lê peyvên min û biryarên min, ên ku min ji xulamên xwe pêxemberan re emir kirin — ma wan bav û kalên we negirtin? Hingê ew vegeriyan û gotin: ‘Çawa ku Bavê leşkerên ezmanan plan kiribû ku bi me bike, li gorî riyên me û kirinên me, wî jî weha bi me kir.’

Bav Siwarên Xwe Dişîne

Di roja bîst û çarem a meha yanzdehem, Şebat, di sala duyem a Daryûs de, peyva Bavê me ji Zekeriya kurê Berekiya, kurê Îddoyê pêxember re hat: Di şevê de min dîtinek dît — û va ye li ber min mirovek li ser hespekî sor siwar bû, di newalekê de di nav darên mûrtê de sekinîbû, û li pişt wî hespên sor, qehweyî û spî hebûn. Min pirsî: ‘Ev çi ne, ezbenî?’ Milyaketê ku bi min re dipeyivî got: ‘Ezê nîşanî te bidim ku ev çi ne.’

Mirovê ku di nav darên mûrtê de bû bersiv da: ‘Ev ew in ên ku Bavê me şandine ku li erdê bigerin.’

Wan ji qasidê Bavê me yê ku di nav darên mûrtê de sekinîbû re ragihand: ‘Me li erdê geriya; tevahiya erdê bi aramî û aştî rûniştiye.’

Hingê qasidê Bavê me got: ‘Ya Bavê leşkerên ezmanan, heta kengê tê dilovaniyê ji Orşelîmê û bajarên Cihûstanê bidûrxî, ku ev heftê sal e tu ji wan hêrs î?’

Loma Bavê me bi milyaketê ku bi min re dipeyivî re peyvên dilxweş û teselîdar got.

Hingê milyaketê ku bi min re dipeyivî got: ‘Gazî bike: Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Ez ji bo Orşelîm û Siyonê gelekî çavnebar im,’ lê ez ji miletên rehet gelekî hêrs im; ez tenê hinekî hêrs bûm, lê wan ziyan zêdetir kir. Loma Bavê me weha dibêje: Ezê bi dilovanî vegerim Orşelîmê; li wir xaniyê min wê ji nû ve were avakirin, Bavê leşkerên ezmanan diyar dike, û têla pîvanê wê li ser Orşelîmê were kişandin.

Hê bêtir gazî bike: Bavê leşkerên ezmanan weha dibêje: Bajarên min wê dîsa bi bereketê tije bibin; Bavê me wê dîsa Siyonê teselî bide û dîsa Orşelîmê hilbijêre.

Qiloç û Hoste

Hingê min berê xwe da jor, û va ye li ber min çar qiloç hebûn. Min ji milyaketê ku bi min re dipeyivî pirsî: ‘Ev çi ne?’ Wî got: ‘Ev ew qiloç in ên ku Cihûstan, Îsraêl û Orşelîm belawela kirin.’

Hingê Bavê me çar hoste nîşanî min dan. Min pirsî: ‘Ev tên ku çi bikin?’ Wî got: ‘Van qiloçan Cihûstan ewqas belawela kir ku tu kes nikaribû serê xwe rake; lê ev hoste hatin ku wan bitirsînin û wan qiloçan bavêjin xwarê, ên ku miletan li dijî welatê Cihûstanê rakiribûn da ku wê belawela bikin.’