ഒരിക്കലും തൃപ്തിവരാത്തത്

ഒരു മനുഷ്യന് സമ്പത്തും മാനവും നൂറു മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അതിലൊന്നും ആസ്വദിക്കാൻ അനുവാദം ലഭിക്കാതെ പോകാം; ചാപിള്ളയ്ക്ക് അവനെക്കാൾ അധികം വിശ്രമമുണ്ടെന്ന് സഭാപ്രസംഗി പറയുന്നു. ആർത്തി ഒരിക്കലും നിറയുന്നില്ല, ജ്ഞാനം ഒരു മേന്മയും നേടിത്തരുന്നില്ല, പിന്നീട് എന്തു വരുമെന്ന് ആരും അറിയുന്നില്ല.

അധ്യായം 6.

സൂര്യനു കീഴിൽ ഞാൻ കണ്ട ഒരു തിന്മയുണ്ട്; അത് മനുഷ്യരുടെമേൽ ഭാരമായി കിടക്കുന്നു: ഒരുവന് ദൈവം സമ്പത്തും ധനവും മാനവും നല്കുന്നു; അവന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്ന യാതൊന്നിനും കുറവില്ല; എന്നാൽ അതിൽനിന്ന് അനുഭവിക്കുവാൻ ദൈവം അവനെ അനുവദിക്കുന്നില്ല; പകരം ഒരു അന്യൻ അത് അനുഭവിക്കുന്നു. ഇത് ക്ഷണികവും ദയനീയമായ ഒരു വ്യാധിയുമാകുന്നു.

ഒരുവന് നൂറു മക്കൾ ജനിക്കുകയും അവൻ അനേകം വർഷം ജീവിക്കുകയും—അവന്റെ ആയുസ്സ് എത്ര ദീർഘമായാലും—എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സ് നന്മകളാൽ തൃപ്തിപ്പെടാതിരിക്കുകയും അവന് ഒരു ശവസംസ്കാരംപോലും ലഭിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവനെക്കാൾ ചാപിള്ളയായി പിറന്ന കുഞ്ഞ് ഭേദമെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. അത് ആവിയായി വന്ന് അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അതിന്റെ പേര് അന്ധകാരം മൂടുന്നു. അത് സൂര്യനെ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല, ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടുമില്ല; എങ്കിലും ആ മനുഷ്യനെക്കാൾ അധികം വിശ്രമം അതിനുണ്ട്. നന്മ ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാതെ അവൻ ആയിരം വർഷം രണ്ടുവട്ടം ജീവിച്ചാലും, എല്ലാവരും ഒരേ സ്ഥലത്തേക്കല്ലയോ പോകുന്നത്? മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനമെല്ലാം അവന്റെ വായ്ക്കുവേണ്ടിയാകുന്നു; എങ്കിലും അവന്റെ വിശപ്പ് ഒരിക്കലും തൃപ്തിപ്പെടുന്നില്ല. ഭോഷനെക്കാൾ ജ്ഞാനിക്ക് എന്ത് നേട്ടമാണുള്ളത്? മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ എങ്ങനെ നടക്കണമെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ട് ദരിദ്രന് എന്ത് ലാഭം? മോഹത്തിന്റെ അലച്ചിലിനെക്കാൾ കണ്ണുകൾ കാണുന്നത് ഭേദം. ഇതും ക്ഷണികവും കാറ്റിനു പിന്നാലെയുള്ള ഓട്ടവുമാകുന്നു. നിലവിലുള്ളതിനെല്ലാം മുമ്പേതന്നെ പേരിട്ടുകഴിഞ്ഞു; മനുഷ്യൻ എന്താകുന്നുവെന്നും അറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; തന്നെക്കാൾ ബലവാനായവനോട് തർക്കിക്കുവാൻ അവന് കഴിയുകയുമില്ല.

വാക്കുകൾ അധികമാകുന്തോറും എല്ലാം അധികം ക്ഷണികമായിത്തീരുന്നു; അതുകൊണ്ട് ആർക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? നിഴൽപോലെ കടന്നുപോകുന്ന, ക്ഷണികമായ ജീവിതത്തിന്റെ ചുരുക്കം ദിവസങ്ങളിൽ മനുഷ്യന് എന്താണ് നല്ലതെന്ന് ആർ അറിയുന്നു? അവനു ശേഷം സൂര്യനു കീഴിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അവനോട് ആർക്ക് പറയുവാൻ കഴിയും?