१ करिंथकरांस 13

13 ¹मी माणसांच्या व देवदूतांच्या भाषा बोललो, पण माझ्याजवळ प्रीति नसली, तर मी वाजणारी घंटा किंवा झणझणणारी झांज मात्र आहे. ²मला संदेश देता आला, सर्व रहस्ये व सर्व ज्ञान समजले, आणि डोंगर हलवण्याइतका पूर्ण विश्वास असला, पण माझ्याजवळ प्रीति नसली, तर मी काहीच नाही. ³माझ्याजवळ असलेले सर्वकाही मी वाटून टाकले, आणि बढाई मारता यावी म्हणून मी माझे शरीर सोपवून दिले, पण माझ्याजवळ प्रीति नसली, तर मला काहीच लाभ नाही.

⁴प्रीति सहनशील आहे, प्रीति दयाळू आहे. ती हेवा करीत नाही, ती बढाई मारीत नाही, ती गर्विष्ठ नाही. ⁵ती असभ्य वागत नाही, ती स्वतःचे हित पाहत नाही, ती चिडत नाही, ती अपकारांची नोंद ठेवीत नाही. ⁶प्रीति अनीतीने आनंदित होत नाही, तर ती सत्याबरोबर आनंद करते. ⁷ती सर्व काही सहन करते, सर्व काही विश्वासते, सर्व काही आशेने पाहते, सर्व काही धीराने सोसते.

⁸प्रीति कधीही ढळत नाही. पण संदेश असोत, ते समाप्त होतील; भाषा असोत, त्या थांबतील; ज्ञान असो, ते समाप्त होईल. ⁹कारण आपण अंशतःच जाणतो आणि अंशतःच संदेश देतो, ¹⁰पण जेव्हा पूर्णता येईल, तेव्हा जे अंशतः आहे ते नाहीसे होईल. ¹¹मी लहान बाळ होतो तेव्हा बाळासारखा बोलत असे, बाळासारखा विचार करीत असे, बाळासारखा तर्क करीत असे. मी प्रौढ झालो तेव्हा मी बालिश गोष्टी मागे टाकल्या. ¹²कारण आता आपल्याला आरशात अंधुक प्रतिमा दिसते; तेव्हा मात्र समोरासमोर दिसेल. आता मी अंशतः जाणतो; तेव्हा मात्र, जसा मला पूर्णपणे ओळखले गेले आहे, तसा मीही पूर्णपणे जाणेन. ¹³आणि आता या तीन गोष्टी टिकून राहतात: विश्वास, आशा व प्रीति. पण यांतील सर्वांत श्रेष्ठ प्रीति आहे.