१ शमुवेल 14

14 ¹एके दिवशी शौलाचा मुलगा योनाथान आपल्या शस्त्रवाहकाला म्हणाला, “चल, आपल्यासमोर असलेल्या पलिष्ट्यांच्या ठाण्यावर जाऊ या,” पण त्याने आपल्या वडिलांना हे सांगितले नाही. ²शौल गिब्याच्या सीमेवर मिग्रोनातल्या डाळिंबाच्या झाडाखाली राहिला होता; त्याच्याबरोबर सुमारे सहाशे माणसे होती. ³अहीटूबाचा मुलगा अहीया — जो ईखाबोदाचा भाऊ, पीनहासाचा मुलगा, शिलोमध्ये आमच्या पित्याचा याजक असलेल्या एलीचा नातू — तो एफोद घातलेला होता. योनाथान निघून गेला आहे हे सैन्याला ठाऊक नव्हते. ^a a v3 एफोद हे याजकाचे एक विशेष वस्त्र होते, जे देवाकडून मार्गदर्शन मागताना घातले जात असे.

⁴योनाथानाला पलिष्ट्यांच्या ठाण्याकडे ओलांडून जाण्यासाठी जी खिंड पार करायची होती, तिच्या दोन्ही बाजूंना एकेक उंच खडक उभा होता — एकाचे नाव बोसेस, दुसऱ्याचे सेने. ⁵एक खडक उत्तरेकडे मिखमाशासमोर उभा होता, तर दुसरा दक्षिणेकडे गिब्यासमोर. ⁶योनाथान आपल्या शस्त्रवाहकाला म्हणाला, “चल, या बेसुंता लोकांच्या ठाण्यावर जाऊ या. कदाचित आमचा पिता आपल्यासाठी काही करील; पुष्कळांकडून किंवा थोड्यांकडून तारण करायला त्याला काहीच अडवू शकत नाही.”

⁷त्याचा शस्त्रवाहक म्हणाला, “तुझ्या मनात जे आहे ते सर्व कर. पुढे चल — मी तुझ्याबरोबर आहे, मनाने आणि जिवाने.”

⁸मग योनाथान म्हणाला, “आपण त्या माणसांकडे ओलांडून जाऊ आणि त्यांना आपण दिसू असे करू. ⁹जर ते म्हणाले, ‘आम्ही तुमच्याकडे येईपर्यंत थांबा,’ तर आपण जागच्या जागी राहू आणि त्यांच्याकडे वर जाणार नाही. ¹⁰पण जर ते म्हणाले, ‘आमच्याकडे वर या,’ तर आपण वर जाऊ; कारण आमच्या पित्याने त्यांना आपल्या हाती दिले आहे — हीच आपली खूण.”

¹¹त्या दोघांनी पलिष्ट्यांच्या ठाण्याला स्वतःला दाखवले. तेव्हा पलिष्टी म्हणाले, “पाहा, इब्री लोक लपलेल्या बिळांतून बाहेर रांगत येत आहेत.” ¹²ठाण्यातल्या माणसांनी योनाथानाला व त्याच्या शस्त्रवाहकाला हाक मारून म्हटले, “आमच्याकडे वर या, म्हणजे आम्ही तुम्हांला चांगली अद्दल घडवू.” योनाथान आपल्या शस्त्रवाहकाला म्हणाला, “माझ्यामागून वर चढ, कारण आमच्या पित्याने त्यांना इस्राएलाच्या हाती दिले आहे.”

¹³योनाथान हातापायांवर सरपटत वर चढला आणि त्याचा शस्त्रवाहक त्याच्यामागून चढला; पलिष्टी योनाथानापुढे पडत गेले आणि त्याचा शस्त्रवाहक त्याच्यामागून त्यांना ठार करत गेला. ¹⁴त्या पहिल्या हल्ल्यात योनाथान व त्याच्या शस्त्रवाहकाने सुमारे अर्ध्या एकर जागेत जवळजवळ वीस माणसे ठार केली.

¹⁵छावणीत, शेतात आणि सर्व सैन्यात घबराट पसरली; ठाण्यातले लोक व लुटारूही थरथर कापू लागले, भूमी हादरली — ही घबराट आमच्या पित्याकडून आलेली होती. ¹⁶बन्यामिनाच्या गिब्यातले शौलाचे पहारेकरी पाहतात तो पलिष्ट्यांचा लोंढा विरघळून चोहीकडे पांगत चालला होता. ¹⁷शौल आपल्या सैन्याला म्हणाला, “कोण कोण नाही ते मोजून पाहा.” जेव्हा त्यांनी मोजले तेव्हा योनाथान व त्याचा शस्त्रवाहक नव्हते.

¹⁸शौल अहीयाला म्हणाला, “आमच्या पित्याचा कोश इथे आण,” कारण त्या वेळी आमच्या पित्याचा कोश इस्राएली लोकांजवळ होता. ¹⁹शौल याजकाशी बोलत असतानाच पलिष्ट्यांच्या छावणीतला गोंधळ अधिकाधिक वाढत गेला. तेव्हा तो याजकाला म्हणाला, “तुझा हात आवर.”

²⁰शौल व त्याचे सर्व सैन्य एकवटून लढाईच्या ठिकाणी पोहोचले, तो पाहतात तर पलिष्ट्यांच्या तलवारी एकमेकांवर उगारल्या जात होत्या आणि पूर्ण गोंधळ माजला होता. ²¹जे इब्री लोक आधी पलिष्ट्यांच्या बाजूने होते व त्यांच्याबरोबर छावणीत गेले होते, तेही शौल व योनाथान यांच्याबरोबर असलेल्या इस्राएली लोकांना जाऊन मिळाले. ²²एफ्राईमाच्या डोंगराळ प्रदेशात लपलेल्या सर्व इस्राएली माणसांनी पलिष्टी पळून गेल्याचे ऐकले, तेव्हा तेही लढाईत त्यांचा कसून पाठलाग करू लागले. ²³अशा रीतीने आमच्या पित्याने त्या दिवशी इस्राएलाला वाचवले, आणि लढाई बेथ-आवेनाच्या पलीकडे सरकत गेली.

शौलाच्या अविचारी शपथेने इस्राएल दुर्बळ होतो

²⁴त्या दिवशी इस्राएलाचे सैन्य फार अडचणीत आले होते, कारण शौलाने त्यांना अशी शपथ घातली होती, “संध्याकाळपर्यंत, मी माझ्या शत्रूंचा सूड घेईपर्यंत, जो कोणी अन्न खाईल तो शापित असो.” म्हणून सैन्यातल्या कोणीच अन्नाला स्पर्श केला नाही.

²⁵सर्व सैन्य रानात शिरले, आणि तिथे जमिनीवर मध होता. ²⁶रानात शिरताच त्यांना वाहणारा मध दिसला, तरी कोणीही आपला हात तोंडाकडे नेला नाही, कारण सैन्य त्या शपथेला भ्याले होते. ²⁷पण योनाथानाने आपल्या वडिलांनी सैन्याला शपथ घातल्याचे ऐकले नव्हते; म्हणून त्याने आपल्या काठीचे टोक पुढे करून ते मधाच्या पोळ्यात बुडवले, आपला हात तोंडाकडे नेला, आणि त्याचे डोळे तेजाळले. ²⁸तेव्हा एका शिपायाने सांगितले, “तुझ्या वडिलांनी सैन्याला कडक शपथ घातली आहे, ‘आज जो कोणी अन्न खाईल तो शापित असो’ — म्हणूनच माणसे थकून गेली आहेत.”

²⁹योनाथान म्हणाला, “माझ्या वडिलांनी देशाला संकटात टाकले आहे. पाहा, या थोड्याशा मधाची चव घेताच माझे डोळे कसे तेजाळले. ³⁰आज सैन्याने आपल्या शत्रूंच्या लुटीतले मनसोक्त खाल्ले असते तर किती बरे झाले असते! पलिष्ट्यांचा पराभव फारसा मोठा झाला नाही.” ³¹त्या दिवशी त्यांनी मिखमाशापासून अयालोनापर्यंत पलिष्ट्यांना ठार केले, आणि सैन्य अगदी थकून गेले. ³²मग सैन्याने लुटीवर झडप घातली, मेंढरे, गुरे व वासरे पकडली, ती जमिनीवरच कापली आणि रक्तासकट मांस खाल्ले. ³³कोणीतरी शौलाला सांगितले, “पाहा, सैन्य रक्तासकट मांस खाऊन आमच्या पित्याविरुद्ध पाप करत आहे.” तो म्हणाला, “तुम्ही विश्वासघात केला आहे. इथे माझ्याकडे एक मोठा दगड घरंगळत आणा.”

³⁴मग तो म्हणाला, “सैन्यात पांगा आणि त्यांना सांगा: प्रत्येकाने आपला बैल किंवा मेंढरू माझ्याकडे आणावे, इथे कापावे आणि खावे — रक्तासकट मांस खाऊन आमच्या पित्याविरुद्ध पाप करू नका.” तेव्हा त्या रात्री प्रत्येकाने आपापला बैल आणला आणि तिथे कापला.

³⁵शौलाने आमच्या पित्यासाठी एक वेदी बांधली — ही त्याने त्याच्यासाठी बांधलेली पहिलीच वेदी होती. ³⁶शौल म्हणाला, “आज रात्री आपण पलिष्ट्यांचा पाठलाग करत खाली जाऊ, पहाटेपर्यंत त्यांना लुटू आणि त्यांच्यातला एकही जिवंत राहू देणार नाही.” ते म्हणाले, “तुला योग्य वाटेल तसे कर.” पण याजक म्हणाला, “आपण इथे आमच्या पित्याजवळ जाऊ या.”

³⁷तेव्हा शौलाने आमच्या पित्याला विचारले, “मी पलिष्ट्यांचा पाठलाग करत खाली जाऊ का? तू त्यांना इस्राएलाच्या हाती देशील का?” पण त्या दिवशी त्याने त्याला काहीच उत्तर दिले नाही. ³⁸शौल म्हणाला, “सैन्याच्या सर्व अधिकाऱ्यांनो, इकडे या, आणि आज हे पाप कशामुळे घडले ते शोधून काढू या. ³⁹इस्राएलाला वाचवणारा आमचा पिता जिवंत आहे तितक्या निश्चयाने सांगतो — हा दोष माझा मुलगा योनाथान याच्याकडून असला, तरी त्याला नक्की मरावेच लागेल.” पण लोकांतल्या कोणीच त्याला उत्तर दिले नाही. ⁴⁰तो सर्व इस्राएलाला म्हणाला, “तुम्ही एका बाजूला उभे राहा; मी व माझा मुलगा योनाथान दुसऱ्या बाजूला राहू.” लोक शौलाला म्हणाले, “तुला योग्य वाटेल तसे कर.”

⁴¹शौलाने प्रार्थना केली, “हे आमच्या पित्या, इस्राएलाच्या देवा, आज तू आपल्या सेवकाला उत्तर का दिले नाहीस? हा दोष माझ्याकडे किंवा माझा मुलगा योनाथान याच्याकडे असला, तर हे आमच्या पित्या, इस्राएलाच्या देवा, ऊरीमद्वारे उत्तर दे; पण हा दोष तुझ्या इस्राएल लोकांकडे असला, तर थुम्मीमद्वारे उत्तर दे.” चिठ्ठी योनाथान व शौल यांवर पडली, आणि सैन्य निर्दोष ठरले. ^b b v41 ऊरीम व थुम्मीम या पवित्र वस्तू याजकाच्या एफोदात ठेवलेल्या असत, व चिठ्ठ्या टाकून देवाचे उत्तर शोधण्यासाठी त्यांचा उपयोग केला जात असे.

⁴²शौल म्हणाला, “माझ्या व माझा मुलगा योनाथान याच्यामध्ये चिठ्ठी टाका.” चिठ्ठी योनाथानावर पडली.

⁴³शौल योनाथानाला म्हणाला, “तू काय केलेस ते मला सांग.” त्याने उत्तर दिले, “मी फक्त माझ्या काठीच्या टोकाने थोडासा मध चाखला. आता मला मरावेच लागेल.”

⁴⁴शौल म्हणाला, “योनाथाना, तुला नक्की मरावे लागले नाही, तर आमचा पिता मला असे व याहूनही अधिक करो.”

⁴⁵सैन्य शौलाला म्हणाले, “ज्याने इस्राएलासाठी हा मोठा विजय मिळवला, त्या योनाथानाला मरावे लागेल काय? कधीच नाही! आमचा पिता जिवंत आहे तितक्या निश्चयाने सांगतो, त्याच्या डोक्यावरचा एक केसही जमिनीवर पडणार नाही; कारण आज त्याने आमच्या पित्याच्या साहाय्यानेच हे केले.” अशा रीतीने लोकांनी योनाथानाला वाचवले, आणि तो मेला नाही. ⁴⁶मग शौलाने पलिष्ट्यांचा पाठलाग थांबवला, आणि पलिष्टी आपल्या देशाकडे परत गेले.

शौलाच्या मोहिमा आणि त्याचे कुटुंब

⁴⁷शौलाने इस्राएलावर राज्य हाती घेतल्यावर त्याने चोहीकडच्या आपल्या सर्व शत्रूंशी लढा दिला: मवाब, अम्मोन, अदोम, सोबाचे राजे आणि पलिष्टी. तो जिकडे वळे तिकडे त्यांचा पराभव करी. ⁴⁸त्याने शौर्याने लढाई केली, अमालेक्यांचा पाडाव केला, आणि इस्राएलाला त्याला लुटणाऱ्यांच्या हातून सोडवले. ⁴⁹शौलाचे मुलगे: योनाथान, इश्वी, मल्कीशूवा. त्याच्या दोन मुली: प्रथमजन्मा मेरब आणि धाकटी मीखल. ⁵⁰त्याची पत्नी अहीनोवाम, ही अहीमासाची मुलगी. त्याच्या सैन्याचा सेनापती अबनेर, हा शौलाचा चुलता नेर याचा मुलगा होता; ⁵¹कारण शौलाचा बाप कीश व अबनेराचा बाप नेर हे दोघेही अबीएलाचे मुलगे होते.

⁵²शौलाच्या सबंध आयुष्यभर पलिष्ट्यांशी घनघोर युद्ध चालू राहिले; आणि जेव्हा जेव्हा त्याला एखादा बलवान किंवा शूर माणूस दिसे, तेव्हा तो त्याला आपल्या सेवेत घेई.