२ राजे 6

6 ¹संदेष्ट्यांचा समुदाय अलीशाला म्हणाला, “पाहा, तुमच्या देखरेखीखाली आम्ही जेथे राहतो ती जागा आमच्यासाठी फारच अरुंद आहे.

²आपण यार्देनकडे जाऊ, प्रत्येक जण एक-एक ओंडका आणू आणि तेथे आपल्याला राहण्यासाठी एक जागा बांधू.” तो म्हणाला, “जा.”

³त्यांच्यातील एक जण म्हणाला, “कृपया आपल्या दासांबरोबर येण्यास तयार व्हा.” त्याने उत्तर दिले, “मी येतो.”

⁴मग तो त्यांच्याबरोबर गेला. ते यार्देनकडे आले आणि झाडे तोडू लागले. ⁵एक जण तुळई तोडत असता कुऱ्हाडीचे पाते पाण्यात पडले. तो ओरडला, “अरेरे, माझ्या स्वामी! ते उसने घेतले होते!”

⁶आमच्या पित्याचा माणूस म्हणाला, “ते कोठे पडले?” त्या माणसाने अलीशाला ती जागा दाखवली. अलीशाने एक काठी तोडली, तेथे टाकली आणि ते लोखंड तरंगवले. ⁷“ते उचलून घे,” तो म्हणाला. मग त्या माणसाने आपला हात पुढे करून ते घेतले.

पित्याचे अग्निमय सैन्य अलीशाचे रक्षण करते

⁸अरामाचा राजा इस्राएलाशी लढत होता. त्याने आपल्या सेवकांशी विचारविनिमय करून म्हटले, “अमुक अमुक ठिकाणी माझी छावणी असेल.”

⁹आमच्या पित्याच्या माणसाने इस्राएलाच्या राजाला सावध केले, “या ठिकाणावरून जाऊ नकोस, कारण अरामी लोक तेथे उतरत आहेत.” ¹⁰तेव्हा आमच्या पित्याच्या माणसाने सांगितलेल्या ठिकाणी इस्राएलाच्या राजाने माणसे पाठवली; त्याने त्याला सावध केले होते म्हणून तो तेथे स्वतःचे रक्षण करत असे—एकदा-दोनदा नव्हे तर वारंवार. ¹¹यामुळे अरामाचा राजा संतापला. त्याने आपल्या सेवकांना बोलावून विचारले, “आपल्यांतील कोण इस्राएलाच्या राजाला अनुकूल आहे हे तुम्ही मला सांगणार नाही का?”

¹²त्याच्या सेवकांतील एक जण म्हणाला, “हे माझ्या स्वामी राजा, कोणीच नाही. इस्राएलातील संदेष्टा अलीशा, तू तुझ्या शयनगृहात जे शब्द बोलतोस ते इस्राएलाच्या राजाला सांगतो.”

¹³राजा म्हणाला, “जा, तो कोठे आहे ते पाहा, म्हणजे मी माणसे पाठवून त्याला धरून आणीन.” मग बातमी आली, “तो दोथानात आहे.”

¹⁴त्याने तेथे घोडे, रथ आणि मोठे सैन्य पाठवले; ते रात्री येऊन त्यांनी नगराला वेढा घातला. ¹⁵आमच्या पित्याच्या माणसाचा सेवक पहाटे उठून बाहेर गेला—तेव्हा घोडे व रथ यांसह सैन्याने नगराला वेढा घातला होता. तो सेवक म्हणाला, “अरेरे, माझ्या स्वामी! आपण काय करावे?”

¹⁶त्याने उत्तर दिले, “भिऊ नकोस, कारण त्यांच्याबरोबर असलेल्यांपेक्षा आपल्याबरोबर असलेले अधिक आहेत.” ¹⁷अलीशाने प्रार्थना केली, “माझ्या पित्या, कृपया याचे डोळे उघड म्हणजे याला दिसेल.” तेव्हा आमच्या पित्याने त्या तरुणाचे डोळे उघडले: अलीशाच्या भोवती अग्नीचे घोडे व रथ यांनी भरलेला डोंगर त्याला दिसला. ¹⁸अरामी लोक त्याच्याकडे उतरत असता, अलीशाने आमच्या पित्याला प्रार्थना केली, “कृपया या लोकांना अंधत्वाने मार.” तेव्हा अलीशाच्या सांगण्याप्रमाणे त्याने त्यांना अंधत्वाने मारले.

¹⁹अलीशा म्हणाला, “हा मार्ग नाही, हे नगरही नाही. माझ्यामागे या—ज्या माणसाला तुम्ही शोधत आहात त्याच्याकडे मी तुम्हांला नेतो.” मग त्याने त्यांना शोमरोनात नेले. ²⁰ते शोमरोनात शिरल्यावर अलीशा म्हणाला, “हे माझ्या पित्या, या माणसांचे डोळे उघड म्हणजे त्यांना दिसेल.” तेव्हा आमच्या पित्याने त्यांचे डोळे उघडले, आणि त्यांना दिसले—ते शोमरोनाच्या आत होते.

²¹त्यांना पाहून इस्राएलाचा राजा अलीशाला म्हणाला, “माझ्या बापा, मी त्यांना मारू का? मी त्यांना मारू का?”

²²तो म्हणाला, “त्यांना मारू नकोस. तू आपल्या तलवारीने व धनुष्याने ज्यांना कैद केले असते त्यांना तू मारशील का? त्यांना खायला भाकर व प्यायला पाणी दे, मग ते आपल्या धन्याकडे जावोत.”

²³त्याने त्यांच्यासाठी मोठी मेजवानी तयार केली; ते खाऊन-पिऊन झाल्यावर त्याने त्यांना त्यांच्या धन्याकडे पाठवून दिले. त्यानंतर अरामी लुटारू पुन्हा इस्राएलाच्या देशात आले नाहीत.

वेढा आणि दुष्काळ शोमरोनला चिरडतात

²⁴यानंतर अरामाचा राजा बेन-हदाद याने आपले सर्व सैन्य एकत्र केले, आणि चढाई करून शोमरोनाला वेढा घातला. ²⁵वेढा चालू असता शोमरोनात भयंकर दुष्काळ पडला, इतका की गाढवाचे मस्तक ऐंशी रौप्यमुद्रांना आणि पाव कब कबुतराची विष्ठा पाच रौप्यमुद्रांना विकली जाऊ लागली. ^a a v25 कब हे धान्य मोजण्याचे एक लहान माप होते, सुमारे एक क्वार्ट; म्हणून पाव कब म्हणजे अन्नाचा अगदी अल्प, हताश करणारा तुकडा होता. ²⁶इस्राएलाचा राजा तटावरून जात असता एक स्त्री ओरडून म्हणाली, “हे माझ्या स्वामी राजा, मला मदत करा!”

²⁷तो म्हणाला, “जर आमचा पिता तुला मदत करत नाही, तर मी तुला कोठून मदत मिळवून देऊ? खळ्यातून की द्राक्षकुंडातून?” ²⁸राजाने विचारले, “तुला काय झाले?” ती म्हणाली, “या बाईने मला म्हटले, ‘तुझा मुलगा दे म्हणजे आज आपण त्याला खाऊ; उद्या माझा मुलगा खाऊ.’

²⁹मग आम्ही माझ्या मुलाला शिजवून खाल्ले. दुसऱ्या दिवशी मी म्हटले, ‘आता तुझा मुलगा दे म्हणजे आपण त्याला खाऊ,’ पण तिने त्याला लपवून ठेवले.”

³⁰त्या स्त्रीचे शब्द ऐकून राजाने आपली वस्त्रे फाडली; तो तटावरून जात असता लोकांनी पाहिले की त्याच्या अंगावर, आत, गोणताट होते. ³¹तो म्हणाला, “जर आज शाफाटाचा मुलगा अलीशा याचे मस्तक त्याच्या धडावर राहिले, तर आमचा पिता मला अशी व यापेक्षाही कठोर शिक्षा करो!”

³²अलीशा आपल्या घरात बसला होता, आणि वडीलजन त्याच्याबरोबर बसले होते. राजाने आपल्या पुढे एक माणूस पाठवला होता, पण तो निरोप्या पोहोचण्यापूर्वी अलीशा वडीलजनांना म्हणाला, “हा खुनी माणसाचा मुलगा माझे मस्तक उडवण्यासाठी माणूस पाठवत आहे हे पाहा! ऐका, तो येईल तेव्हा दार लावून घ्या आणि त्याला दाराशीच अडवा. त्याच्या मागोमाग त्याच्या धन्याच्या पावलांचा आवाज येत नाही का?”

³³तो त्यांच्याशी बोलत असतानाच तो निरोप्या त्याच्याकडे आला. राजा म्हणाला, “हे संकट आमच्या पित्याकडून आले आहे. मग मी आणखी आमच्या पित्याची वाट का पाहावी?”