२ राजे 7

7 ¹एलीशा म्हणाला, “आमच्या पित्याचे वचन ऐका. आमचा पिता असे म्हणतो: उद्या याच वेळेस शोमरोनच्या वेशीत सात मापे मैदा चार तोळे चांदीला आणि चौदा मापे जव चार तोळे चांदीला विकले जातील.”

²तेव्हा ज्याच्या बाहूवर राजा टेकत असे त्या सरदाराने आमच्या पित्याच्या माणसाला उत्तर दिले, “पाहा, आमच्या पित्याने आकाशात खिडक्या उघडल्या तरी असे घडेल काय?” एलीशाने उत्तर दिले, “तू हे आपल्या डोळ्यांनी पाहशील, पण त्यातले काहीही खाणार नाहीस.”

पिता अरामी सैन्याला पांगवतो

³वेशीच्या दाराशी त्वचारोग झालेले चार माणसे होती; ती एकमेकांना म्हणाली, “आपण मरेपर्यंत येथे का बसून राहावे? ⁴जर आपण म्हणालो, ‘शहरात जाऊ,’ तर तेथे दुष्काळ आहे आणि आपण मरू. जर आपण येथे राहिलो, तरीही आपण मरू. तेव्हा चला, आपण अरामी छावणीकडे जाऊ. त्यांनी आपल्याला जिवंत ठेवले तर आपण जगू; त्यांनी आपल्याला मारले तर आपण मरू.”

⁵म्हणून संधिप्रकाशात ते अरामी छावणीकडे जाण्यास निघाले. छावणीच्या टोकाशी पोहोचल्यावर त्यांना तेथे कोणीच आढळले नाही. ⁶कारण सर्वसमर्थ पित्याने अरामी सैन्याला रथांचा, घोड्यांचा व मोठ्या सैन्याचा आवाज ऐकवला होता; तेव्हा ते एकमेकांना म्हणाले, “पाहा, इस्राएलाच्या राजाने आपल्यावर हल्ला करण्यासाठी हित्ती व मिसरी राजांना भाड्याने घेतले आहे!” ⁷म्हणून संधिप्रकाशातच ते उठून पळाले; आपले तंबू, घोडे व गाढवे टाकून, छावणी जशीच्या तशी सोडून ते आपला जीव वाचवण्यासाठी पळाले. ⁸जेव्हा ती त्वचारोग झालेली माणसे छावणीच्या टोकाशी पोहोचली, तेव्हा ती एका तंबूत शिरली, खाल्ले-प्याले, आणि चांदी, सोने व वस्त्रे घेऊन गेली व ती लपवली. मग परत येऊन ती दुसऱ्या तंबूत शिरली, तेथूनही वस्तू घेतल्या व त्याही लपवल्या. ⁹मग ती एकमेकांना म्हणाली, “आपण योग्य करत नाही. हा तर सुवार्तेचा दिवस आहे आणि आपण ते आपल्यापुरतेच ठेवत आहोत. जर आपण सकाळच्या उजाडेपर्यंत थांबलो, तर आपल्यावर शिक्षा येईल. आता चला, आपण ताबडतोब जाऊन राजाच्या घराण्याला सांगू.”

¹⁰म्हणून ती येऊन शहराच्या वेशीच्या द्वारपालांना हाक मारून सांगू लागली, “आम्ही अरामी छावणीकडे गेलो—तेथे कोणीच नाही, माणसाचा आवाजही नाही, फक्त बांधलेले घोडे व गाढवे आणि तंबू जसेच्या तसे आहेत.”

¹¹द्वारपालांनी ही बातमी मोठ्याने सांगितली आणि ती राजाच्या घराण्यात कळवली गेली.

¹²त्या रात्री राजा उठला व आपल्या अधिकाऱ्यांना म्हणाला, “अरामी लोकांनी आपल्याविरुद्ध काय योजले आहे ते मी तुम्हाला सांगतो. आपण उपाशी आहोत हे त्यांना ठाऊक आहे, म्हणून ते छावणी सोडून शेतात लपले आहेत; ते विचार करतात: ‘ते शहराबाहेर आले की आपण त्यांना जिवंत धरू व आत शिरू.’”

¹³तेव्हा त्याच्या सेवकांपैकी एक म्हणाला, “शहरात उरलेल्या घोड्यांपैकी पाच घोडे काही माणसांना घेऊ द्या. येथे उरलेल्या सर्व इस्राएली लोकांसारखीच त्यांची गत होईल—आधीच मेलेल्या सर्व इस्राएली लोकांसारखी. आपण त्यांना पाठवून पाहू या.”

¹⁴म्हणून त्यांनी घोड्यांसह दोन रथ घेतले आणि राजाने त्यांना अरामी सैन्याच्या मागे पाठवले व म्हटले, “जा, तपास करा.” ¹⁵ते त्यांच्यामागे यार्देनेपर्यंत गेले; अरामी लोकांनी घाईगडबडीत टाकून दिलेल्या वस्त्रांनी व सामानाने सगळा रस्ता भरून गेला होता. मग दूत परत येऊन राजाला सांगितले.

¹⁶तेव्हा लोक बाहेर जाऊन अरामी छावणी लुटू लागले. म्हणून आमच्या पित्याने सांगितल्याप्रमाणे सात मापे मैदा चार तोळे चांदीला आणि चौदा मापे जव चार तोळे चांदीला विकले गेले. ¹⁷ज्याच्या बाहूवर राजा टेकत असे त्या सरदाराला राजाने वेशीचा अधिकारी नेमले होते; तेथे लोकांनी त्याला तुडवले आणि तो मेला—राजा त्याच्याकडे खाली आला असता आमच्या पित्याच्या माणसाने सांगितल्याप्रमाणेच. ¹⁸आमच्या पित्याच्या माणसाने राजाला जसे सांगितले होते तसेच घडले: “उद्या याच वेळेस शोमरोनच्या वेशीत चौदा मापे जव चार तोळे चांदीला आणि सात मापे मैदा चार तोळे चांदीला विकले जातील.” ¹⁹त्या सरदाराने आमच्या पित्याच्या माणसाला उत्तर दिले होते, “पाहा, आमच्या पित्याने आकाशात खिडक्या उघडल्या तरी असे काही घडेल काय?” तेव्हा त्याने उत्तर दिले होते, “तू हे आपल्या डोळ्यांनी पाहशील, पण त्यातले काहीही खाणार नाहीस.” ²⁰अगदी तसेच घडले: लोकांनी त्याला वेशीच्या द्वारात तुडवले आणि तो मेला.