२ शमुवेल 13

13 ¹यानंतर असे झाले की, दाविदाचा पुत्र अबशालोम याला तामार नावाची एक सुंदर बहीण होती; आणि दाविदाचा पुत्र अम्नोन हिच्यावर प्रेम करू लागला. ²आपली बहीण तामार हिच्यामुळे अम्नोन इतका व्याकूळ झाला की, तो आजारी पडला; कारण ती कुमारी होती, आणि तिच्याजवळ जाण्याचा त्याला काहीच मार्ग दिसेना. ³अम्नोनाला योनादाब नावाचा एक मित्र होता; तो दाविदाचा भाऊ शिमा याचा पुत्र होता. योनादाब मोठा धूर्त मनुष्य होता. ⁴त्याने अम्नोनाला विचारले, “हे राजपुत्रा, तू रोज सकाळी असा खंगत का जातोस? मला सांगणार नाहीस काय?” अम्नोन म्हणाला, “माझा भाऊ अबशालोम याची बहीण तामार हिच्यावर मी प्रेम करतो.”

⁵योनादाब त्याला म्हणाला, “तू अंथरुणावर पडून आजारी असल्याचे सोंग कर. तुझा बाप तुला भेटायला आला म्हणजे त्याला म्हण, ‘माझी बहीण तामार हिला येऊ द्या; तिने मला जेवण भरवावे; तिने माझ्या डोळ्यांदेखत जेवण तयार करावे, म्हणजे मी तिच्या हातचे खाईन.’”

⁶तेव्हा अम्नोन अंथरुणावर पडून आजारी असल्याचे सोंग करू लागला. राजा त्याला भेटायला आला तेव्हा अम्नोन राजाला म्हणाला, “माझी बहीण तामार हिला येऊ द्या; तिने माझ्या डोळ्यांदेखत दोन पोळ्या कराव्यात, म्हणजे मी तिच्या हातचे खाईन.”

⁷तेव्हा दाविदाने राजवाड्यात तामारीकडे निरोप पाठवला, “तू आपला भाऊ अम्नोन याच्या घरी जाऊन त्याच्यासाठी जेवण तयार कर.” ⁸तामार आपला भाऊ अम्नोन याच्या घरी गेली; तो अंथरुणावर पडला होता. तिने पीठ घेतले, ते मळले, त्याच्या डोळ्यांदेखत पोळ्या केल्या आणि त्या भाजल्या. ⁹मग तिने तवा घेऊन त्याच्यापुढे पोळ्या वाढल्या; परंतु त्याने खाण्याचे नाकारले. अम्नोन म्हणाला, “सर्वांना माझ्यापासून बाहेर काढा.” तेव्हा सर्वजण त्याच्याजवळून बाहेर गेले. ¹⁰मग अम्नोन तामारीला म्हणाला, “हे जेवण शयनगृहात आण, म्हणजे मी तुझ्या हातचे खाईन.” तेव्हा तामारीने आपण केलेल्या पोळ्या घेऊन त्या आपला भाऊ अम्नोन याच्याकडे शयनगृहात नेल्या. ¹¹तिने त्या खायला त्याच्याजवळ नेल्या तेव्हा त्याने तिला धरून म्हटले, “माझ्या बहिणी, ये, माझ्याबरोबर नीज.”

¹²ती त्याला म्हणाली, “नको, माझ्या भावा! मला भ्रष्ट करू नकोस. इस्राएलात असे कधीच करत नाहीत. असे नीच कर्म करू नकोस. ¹³आणि मी—मी माझी लाज कोठे घेऊन जाऊ? आणि तू—तू इस्राएलातील नीच मूर्खांसारखा होशील. मी तुला विनवते, राजाशी बोल; तो तुझ्यापासून मला वेगळे करणार नाही.”

¹⁴परंतु त्याने तिचे ऐकण्याचे नाकारले; आणि तो तिच्याहून बलवान असल्यामुळे त्याने तिला बळजबरी केली आणि तिच्याशी संबंध ठेवला. ¹⁵मग अम्नोनाला तिचा अत्यंत तिटकारा आला—पूर्वी त्याने तिच्यावर जितके प्रेम केले होते त्याहून अधिक तिचा द्वेष तो करू लागला. अम्नोन तिला म्हणाला, “ऊठ, चालती हो!”

¹⁶ती त्याला म्हणाली, “नको! तू आत्ताच माझ्याशी जे केलेस त्याहून, मला असे घालवून देणे हे अधिक मोठे वाईट कर्म आहे.” परंतु त्याने तिचे ऐकण्याचे नाकारले.

¹⁷त्याने आपल्या सेवकाला बोलावून म्हटले, “या बाईला माझ्यापुढून बाहेर काढ आणि तिच्यामागे दार लावून घे.”

¹⁸तिने रंगीबेरंगी नक्षीदार असा लांब झगा घातला होता; त्या काळी राजाच्या कुमारी कन्या असाच पोशाख घालत असत. त्याच्या सेवकाने तिला बाहेर काढले आणि तिच्यामागे दार लावून घेतले. ¹⁹तेव्हा तामारीने आपल्या डोक्यावर राख घातली आणि आपल्या अंगावरील रंगीबेरंगी नक्षीदार लांब झगा फाडला. तिने आपला हात डोक्यावर ठेवला आणि मोठमोठ्याने रडत रडत ती निघून गेली. ²⁰तिचा भाऊ अबशालोम तिला म्हणाला, “तुझा भाऊ अम्नोन तुझ्याजवळ आला होता काय? माझ्या बहिणी, आता गप्प राहा; तो तुझा भाऊ आहे. ही गोष्ट मनाला लावून घेऊ नकोस.” तेव्हा तामार आपला भाऊ अबशालोम याच्या घरी एकाकी व उजाड अवस्थेत राहू लागली.

²¹हे सर्व दावीद राजाच्या कानी आले तेव्हा त्याला अतिशय संताप आला. ²²अबशालोमाने अम्नोनाशी बरे किंवा वाईट असे काहीच बोलले नाही; कारण अम्नोनाने आपली बहीण तामार हिच्यावर बलात्कार केला होता म्हणून अबशालोम त्याचा द्वेष करत होता.

अबशालोम आपली बहीण तामार हिचा सूड घेतो

²³पुढे पूर्ण दोन वर्षांनंतर असे झाले की, एफ्राईमाजवळील बाल-हासोर येथे अबशालोमाचे लोक मेंढरांची लोकर कातरत होते; तेव्हा अबशालोमाने राजाच्या सर्व पुत्रांना निमंत्रण दिले. ²⁴अबशालोम राजाकडे जाऊन म्हणाला, “पाहा, आपल्या सेवकाकडे लोकर कातरणारे आले आहेत. राजाने व त्याच्या सेवकांनी आपल्या सेवकाबरोबर यावे अशी विनंती आहे.”

²⁵राजा अबशालोमाला म्हणाला, “नको, माझ्या मुला; आम्ही सर्वजण येऊ नये, नाहीतर तुझ्यावर भार होईल.” अबशालोमाने त्याला फार आग्रह केला, तरी तो जाईना; परंतु त्याने त्याला आशीर्वाद दिला.

²⁶मग अबशालोम म्हणाला, “तसे नसेल तर माझा भाऊ अम्नोन तरी आमच्याबरोबर येऊ द्या.” राजा त्याला म्हणाला, “तो तुझ्याबरोबर का जावा?”

²⁷परंतु अबशालोमाने त्याला फार आग्रह केला, तेव्हा त्याने अम्नोनाला व राजाच्या सर्व पुत्रांना त्याच्याबरोबर जाऊ दिले. ²⁸अबशालोमाने आपल्या सेवकांना आज्ञा केली, “नीट लक्ष द्या. अम्नोन द्राक्षारसाने मस्त होईल आणि मी तुम्हांला ‘अम्नोनावर वार करा’ असे म्हणेन, तेव्हा त्याला ठार मारा. भिऊ नका. मीच तुम्हांला ही आज्ञा दिली आहे ना? बलवान व धैर्यशील व्हा.”

²⁹अबशालोमाने आज्ञा केल्याप्रमाणे त्याच्या सेवकांनी अम्नोनाशी केले. तेव्हा राजाचे सर्व पुत्र उठले आणि प्रत्येकजण आपापल्या खेचरावर बसून पळाले.

³⁰ते वाटेत असतानाच दाविदाला अशी बातमी आली, “अबशालोमाने राजाच्या सर्व पुत्रांना ठार मारले आहे; त्यांतील एकही राहिला नाही.”

³¹तेव्हा राजा उठला, त्याने आपली वस्त्रे फाडली आणि तो जमिनीवर पडला; आणि त्याचे सर्व सेवक आपापली वस्त्रे फाडून जवळ उभे राहिले. ³²परंतु दाविदाचा भाऊ शिमा याचा पुत्र योनादाब म्हणाला, “राजाच्या सर्व पुत्रांना, त्या सर्व तरुणांना, त्यांनी ठार मारले असे माझ्या धन्याने समजू नये. केवळ अम्नोनच मेला आहे; कारण अम्नोनाने आपली बहीण तामार हिच्यावर बलात्कार केला त्या दिवसापासून अबशालोमाने हा बेत ठरवला होता. ³³राजाच्या सर्व पुत्रांना मारले असे मानून माझ्या धनी राजाने ही गोष्ट मनाला लावून घेऊ नये; केवळ अम्नोनच मेला आहे.”

³⁴इकडे अबशालोम पळून गेला होता. तेव्हा पहारेकरी तरुणाने वर पाहिले, तो पाहा, त्याच्यामागे डोंगराच्या उतरणीच्या वाटेने पुष्कळ लोक खाली येत आहेत असे त्याला दिसले. ³⁵तेव्हा योनादाब राजाला म्हणाला, “पाहा, राजाचे पुत्र आले आहेत; आपल्या सेवकाने सांगितल्याप्रमाणेच झाले आहे.” ³⁶त्याचे बोलणे संपते न संपते तोच राजाचे पुत्र आले आणि मोठमोठ्याने रडू लागले; राजा व त्याचे सर्व सेवकही अत्यंत दुःखाने रडू लागले.

³⁷अबशालोम पळून गशूरचा राजा अम्मीहूद याचा पुत्र तलमय याच्याकडे गेला. दावीद आपल्या पुत्रासाठी रोजच्या रोज शोक करत राहिला. ³⁸अबशालोम पळून गशूराला गेला होता; तो तेथे तीन वर्षे राहिला. ³⁹मग दावीद राजाच्या मनाला अबशालोमाकडे जाण्याची तळमळ लागली; कारण अम्नोन मेल्यानंतर त्याचे दुःख शमून त्याला आधार लाभला होता.